ရူးသြပ္ျခင္းဝိညာဥ္

တလြင့္လြင့္ေမ်ာပါ မီးခိုးတန္း…

မႈန္ဝါးဝါး မပီမသ ပံုရိပ္ေတြ…

ေရတံခြန္ထိပ္က ေလွ်ာက်သြားေသာ ေရပန္းဖြားမ်ား…

ေကာင္းကင္ထက္က တိမ္တိုက္မ်ား…

ေလမတိုက္ပဲ လြင့္ဝဲေနတဲ့ ရြက္ဝါေၾကြေတြ…

တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေသာအေမွာင္…

အေတြးထဲက ဆူညံသံမ်ား…

အေကာင္အထည္မဲ့ အသက္ရႈသံမ်ား…

ဖမ္းဆုပ္မမိႏိုင္တဲ့ လက္မ်ားစြာ…

စိတ္ကူးထဲက လြင့္ပါးေနေသာ အတိတ္မ်ား…

အလြမ္းဟာ ဟိုး အနက္ရွဳိင္းဆံုး အတြင္းကလာတယ္။

မသိစိတ္က ဆြဲေဆာင္ေနေသာ တိုးတိတ္လွတဲ့ အသံတစ္ခု…

ဘယ္မွာလဲ… ဘယ္မွာလဲ…

ေခၚသံေတြ ဆူညံလာသလား

ငါ့နားေတြ တင္းတင္းပိတ္ထားပစ္လိုက္မယ္။

ဒလၾကမ္း တြန္းထိုး ဆြဲေခၚသြားမယ့္ လက္ေတြ…

ဟင့္အင္း.. ငါမလိုက္ဘူး… မလိုက္ခ်င္ဘူး…

အက်ယ္ႀကီး အသံကုန္ ေအာ္ဟစ္ပစ္လိုက္ခ်ိန္မွာ…

ရင္ဘတ္ထဲက ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံမဲ့ တိုးတိတ္ အျငင္းစကား…

အရာအားလံုးဟာ အရိပ္ေတြ… ပံုရိပ္ေယာင္ေတြ…

ဦးေႏွာက္ထဲကို တိုးဝင္လာတဲ့ ဟားတိုက္ရီေမာသံ သဲ့သဲ့…

လြင့္ေမ်ာမႈတစ္ခုထဲမွာ အဆံုးသတ္စရာရွာမေတြ႔ခဲ့…

အေတြးမဲ့ ခံစားခ်က္မဲ့ ဗလာနယ္… ဒါဟာဘာလဲ…

စၾကာဝဠာအပက လြင့္ေမ်ာျခင္းနယ္ပယ္တစ္ခု…

ငါ့စိတ္က ငါ့ကိုယ္ကခြာ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ လြင့္ထြက္သြားမလို႔ ၾကံတုန္း…

ငါ့ရဲ႕ရုပ္ခႏၶာကအထိတ္တလန္႔နဲ႔ ငါ့ရဲ႕စိတ္ကို ျပန္ေခၚ…

ရုန္းရင္းဆံခတ္ ဝရုန္းသုန္းကားေတြနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခပ္သြားစဥ္...

နက္နက္ရိႈင္းရႈိင္း အေမွာင္ၾကားမွာ ဝိညာဥ္ဟာ ေအးခဲသြားသလား...
အျဖစ္အပ်က္မ်ားစြာရဲ႕ အဆံုးသတ္ကို ေသြးေအးစြာနဲ႔ ထိုင္ၾကည့္ေနခဲ့တဲ့ငါ…။

◄ ◄◄ ◄ ◄ ♦♦♦ ► ► ► ► ►

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။