Saturday, June 28, 2014

မိေအး နာရျခင္း အေၾကာင္း


အျဖစ္သနစ္ေၾကာင့္လား၊ ေခတ္စံနစ္ေၾကာင့္လား
အမွားေတြက အမွန္ျဖစ္သေယာင္နဲ႔
အညစ္အေမွာင္ေတြကသာ ထင္ေပၚလြန္းေနခဲ့မွေတာ့
ျဖဴစင္ျခင္းတစ္စကို ဘယ္ေနရာမွာမွ ရွာမရခဲ့တာ
မိေအးကိုသာ အျပစ္တင္လိုက္ၾကေပါ့။

မိေအးခမ်ာမေတာ့ ထမ္းပိုးကဖိ ၀န္ကပိနဲ႔
တရိရိနဲ႔ လံုးပါးပါး၊ တစ္တိတစ္တိနဲ႔ ဆံုးပါးလ်ားရင္း
ခါးေတြခ်ည့္ေနခဲ့ရတာ ဆယ္ဘ၀စာေတာင္ ကပါ့မလား
အေလးမထားျခင္းေတြထဲမွာမွ လူျဖစ္လာရတဲ့ဘ၀
သူမ်ားေတြအျမင္မေတာ့ ႏွစ္ခါနာရံုကေလးပါပဲေလ။

မိေအးမွာသာ ရုန္းရင္း ကန္ရင္းနဲ႔
ေလာကဓံတြင္းထဲ အခါခါလဲက်
အႀကိမ္တစ္ရာမက နာေနခဲ့ရလည္း
လက္ၫႈိးထိုးျပစရာ အေၾကာင္းတရားေတြရွိလ်က္
ေကာက္ခ်က္ခ်စရာ အေျဖတစ္ခုေတာင္ ရွာမရတဲ့အျဖစ္
မိေအးဟာ ကံၾကမၼာႏြံထဲ နစ္ၿပီးရင္းနစ္လို႔။

ေဟာသည္ေလာကမွာ မိေအးလူျဖစ္လာရ
ေမြးရာပါ လူ႔တန္ဖိုးဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္မသိခဲ့ရမွေတာ့
ေနရာတကာ တန္ဖိုးအထားမခံခဲ့ရတဲ့ဘဝဟာ
မိေအးကိုယ္တိုင္ေၾကာင့္မဟုတ္ရပါဘဲ
ထပ္ဖန္တလဲနဲ႔ နာၿပီးရင္းသာ နာေနရဆဲ။

မိေအးရဲ႕ျပႆ     နာဟာ ေျဖရွင္းရမဲ့ပုစာၦတစ္ပုဒ္ဆိုရင္
ေပးထားခ်က္ေတြကိုၾကည့္ အေျဖၫွိၾကဖို႔အေရးမွာ
ျမင္သာလြန္းလွတဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြကိုမ်က္ကြယ္ျပဳ
သတၱဝါတစ္ခု ကံတစ္ခုရယ္လို႔ ဆိုကာ ေရွာင္လြဲခဲ့ၾက
ေျဖရွင္းရမဲ့အေရး မသိသလိုအသာေဘးဖယ္ေနခဲ့ၾကတာ
ဒီပုစာၦအတြက္ အေျဖ မရွိလို႔လား ...
ဒီပုစာၦရဲ႕ အေျဖကို မသိလို႔လား ...
အေျဖကို ရွာမရလို႔လား ...
အေျဖကို မရွာၾကလို႔လား ...
အေျဖ မထုတ္တတ္ၾကတာလား ...
အေျဖ မထုတ္ဝံ့ၾကတာလား ...။

 ♣ ♣ ♣  ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙  ♣ ♣ ♣

► ဒီကဗ်ာက မႏွစ္က စိတ္ကူးရရာ လက္တမ္း ေလွ်ာက္ၿပီးေရးထားမိခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးကို ျပန္လည္ မြမ္းမံ ျပင္ဆင္ ျဖည့္စြက္ထားတာပါ။ ပထမ ေရးထားတာေလးက ဒီ့ထက္တိုပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာလဲ မတင္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ Facebook မွာ Note အေနနဲ႔ပဲ ကဗ်ာ အတိုေလးေတြ သံုးေလးပုဒ္စုၿပီး တင္မိခဲ့တဲ့အထဲမွာ တစ္ပုဒ္အပါအဝင္ေပါ့။ ဒီေန႔ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ ကြန္ပ်ဴ တာထဲက ဖိုင္အေဟာင္းေလးေတြ ျပန္ဖြင့္ဖတ္မိရင္း ဒီကဗ်ာကို ေတြ႔မိတာနဲ႔ ျပန္ျပင္ေရးခ်င္တဲ့စိတ္ကူးေလးရလို႔ ျပန္ေရးၿပီး ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုပါစို႔ ... :) အရင္ေရးထားတဲ့ Version အေဟာင္းေလးဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ မအိမ္သူရဲ႕ Facebook Note မွာ သြားရွာဖတ္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။


အၿမဲတမ္း ၿငိ္မ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

Sunday, October 20, 2013

ငါးကင္တစ္ခု အေၾကာင္းျပဳ


ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ပို႔စ္အသစ္ေလးေတြ ျပန္ေရးႏိုင္ဖို႔္ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ အားေမြးဖို႔အတြက္ အစားအေသာက္ကေလးေတြဖက္ကို တစ္ခ်က္ေလာက္လွည့္လိုက္ပါအံုးမယ္.. း) ထူးထူးေထြေထြရယ္ေတာ့လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္မွာ ႀကံဳသလို ေန႔စဥ္ ခ်က္ျပဳတ္စားျဖစ္တာေလးေတြပါပဲ။ အမွန္ကေတာ့ စားမကုန္ႏိုင္လို႔ အမ်ဳိးစံုခ်က္ျဖစ္သြားတဲ့ ငါးကင္တစ္ေကာင္အေၾကာင္းကို ဇာတ္စံုခင္းျပခ်င္တာ… ဟိုတစ္ေလာေလးက မိသားစု အျပင္ထြက္ၿပီး ညစာ သြားစားျဖစ္ၾကတာကေန စတဲ့ဇာတ္လမ္းေပါ့။ ဒီခမာျပည္မွာ ဘယ္သြားသြား ငါးကင္ကေတာ့ ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ႔ ရတတ္ပါတယ္။ ပင္လယ္ငါး အေကာင္ႀကီးလိုမ်ိဳးေတြကစလို႔ ငါးခူ၊ ငါးရံ႕၊ ငါးၾကင္း၊ ငါးေျပမ၊ ငါးေႁမြထိုး၊ ငါးႏုသန္း၊ ငါးစင္ရိုင္းတို႔လို ငါးမ်ဳိးေတြအထိ ငါးအမ်ဳိးအစားေပၚမူတည္ၿပီးေတာ့ သီတံနဲ႔တစ္မ်ဳိး တံစို႔ထိုးလို႔တစ္ဖံု ဆားနဲ႔အံုလို႔တစ္သြယ္ ငွက္ေပ်ာဖက္နဲ႔ ထုပ္ထားတာကတစ္နည္း ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ကို ကင္တတ္ၾကပါေပတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ ငါးခူ၊ ငါးရံ႕ အေကာင္ႀကီးေတြနဲ႔ ပင္လယ္ငါး အမ်ဳိးမ်ဳိး အေကာင္ႀကီးေတြ ကင္တာမ်ဳိးကို မွာလို႔ ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ေရခဲရိုက္ျပထားတဲ့့ တီလားပီးယားလိုလို ငါးၾကင္းလိုလို ပံုစံမ်ဳိး ဘာငါးမွန္းေတာ့မသိ အေၾကးခြံနဲ႔ ပင္လယ္ငါးတစ္ေကာင္ကို လက္ၫိွဳးထိုး ေရြးခ်ယ္ၿပီးေတာ့ ဆားနဲ႔အံုၿပီးကင္တဲ့ဟာကို မွာျဖစ္ပါတယ္။ ငါးက အေသးဆံုးအေကာင္ကို ေရြးတာေတာင္ တစ္ကီလိုနီးပါးရွိတယ္။ အဲဒီငါးကို အေၾကးမထိုးပဲနဲ႔ ပါးဟက္နားကေန ဗုိက္ထဲက အညစ္အေၾကးထုတ္ ေရေဆးၿပီးေတာ့ အေကာင္မပ်က္ ငါးတစ္ေကာင္လံုးကို ဆားေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ ဖံုးၿပီး က်စ္ေနေအာင္ ရႊံ႕မံသလိုမံလိုက္ၿပီးေတာ့မွ မီးေသြးဖိုမွာကင္ထားတာပါ။ အဲလိုဆားမံထားတာကို ၾကည့္ရင္ အထဲမွာ ငါးရွိမွန္းေတာင္ မထင္ရပါဘူး။ ေက်ာက္ျဖဴတံုးႀကီးလိုလုိ ျဖဴျဖဴ အလံုးႀကီးပဲ ျမင္ရတယ္။ ငါးကင္က်က္ေတာ့မွ အျပင္မွာ က်စ္ၿပီး ေျခာက္ေနတဲ့ ဆားေတြကို ထုၿပီးခြာလိုက္ရင္ အထဲမွာ ငါးက လံုး၀ အေကာင္မပ်က္ ပံုစံမပ်က္ ကင္ၿပီးသား ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီငါးကင္ ပလိန္းသက္သက္ကိုမွ အသားႏႊင္ၿပီး အခ်ဥ္ရည္နဲ႔တို႔စားရတာပါ။ အဲဒီေန႔က ငါးကင္အျပင္ ဂဏန္းကို ငရုတ္ေကာင္းအစိမ္းနဲ႔ေၾကာ္တာရယ္ တံုယမ္ဟင္းရည္နဲ႔ အစိမ္းေၾကာ္တို႔ရယ္ပါ မွာျဖစ္ေတာ့ အစားနည္းၾကတဲ့ မအိမ္သူတုိ႔ မိသားစု သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္သား ေနာက္ဆံုးမွ လာခ်တဲ့ အဲဒီငါးကင္ကို ဘယ္လိုမွ မကုန္ႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ တစ္ဖဲ့ ႏွစ္ဖဲ့သာ စားျဖစ္ၿပီးေတာ့ ငါးကင္ တစ္ေကာင္လံုးနီးပါး က်န္ေနပါေလေရာ။ အဲဒါနဲ႔ အဲဒီ က်န္ေနတဲ့ ငါးကင္ကို ထုပ္ခိုင္းၿပီး အိမ္ကိုပဲ Take away ယူလာခဲ့ရေတာ့တာေပါ့။

အဲဒီမွာ ေနာက္ေန႔မနက္ ဟင္းခ်က္ဖို႔ ဟင္းအမယ္ စဥ္းစားတဲ့အခ်ိန္မွာ ညကငါးကင္ကိုပါ ကိစၥျဖတ္ဖို႔ဇာတ္လမ္းက စလာပါေတာ့တယ္။ ငါးကင္ ဒီအတိုင္းကိုေတာ့ မေန႔ညက အခ်ဥ္နဲ႔ တို႔စားခဲ့ၿပီးၿပီ။ အိမ္မွာ အဲလိုမ်ဳိးထပ္မစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ငါးကင္ ပလိန္းအတိုင္းႀကီးဆိုေတာ့ ဟင္းလဲမျဖစ္ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ အေျပာင္းအလဲေလး အေနနဲ႔ ငါးကင္ကို အၾကမ္းသုပ္ ခ်ဥ္စပ္ေလး ျပန္သုပ္စားျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ငါးကင္သုပ္ဖို႔ ငါးကိုအသားထြင္၊ ၾကက္သြန္နီ ပါးပါးလွီး၊ ၾကက္သြန္ျဖဴေလး တစ္မႊာေလာက္ ႏုပ္ႏုပ္စင္း၊ ငရုပ္သီးစိမ္း ပါးပါးလွီး၊ နံနံပင္ ပါးပါးလွီး၊ (ႀကိဳက္တတ္ရင္ စပါးလင္ႏုႏုေလးေတြကိုပါ ပါးပါးလွီး၊ ပူစီနံရြက္၊ ပင္စိမ္းရြက္တို႔ေတြပါ ထည့္သုပ္လို႔ရတယ္။ အိမ္မွာေတာ့ အဆင္သင့္မရွိလို႔ မထည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။) ဆား ဟင္းခတ္မႈံ႔ အသင့္အတင့္ထည့္၊ ငရုတ္ေကာင္းေလးနဲနဲျဖဴး၊ အခ်ဥ္လိုသေလာက္ကို သံပုရာရည္ေလးညွစ္ထည့္ၿပီး ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ေလး သုပ္စားလို႔ေကာင္းပါတယ္။

ငါးကင္အၾကမ္းသုပ္ ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ကေလးပါ။
အဲဒီေန႔ သုပ္စားၿပီးေတာ့လဲ ကိစၥျဖတ္ခ်င္တဲ့ ငါးကင္ ဇာတ္လမ္းက မၿပီးေသးပါဘူး။ ငါးကပဲ အေကာင္ႀကီးတာလား မအိမ္သူတို႔ကပဲ အစားနည္းလြန္းတာလားေတာ့ မသိ။ ငါးကင္ တစ္ျခမ္းလံုးႀကီး က်န္ေနပါေသးတယ္။ ပင္လယ္ငါးဆိုေတာ့ ငါးအသားက မာလဲမာ ဆိမ့္လဲဆိမ့္တယ္။ ငါးၾကင္းလို အသားထဲမွာလဲ အရိုး မြစိ မြစိေတြ မပါဘူး။ အလယ္ရိုး တစ္ခုကလြဲလို႔ ငါးက အသားခ်ည္းပါပဲ။ က်န္တဲ့ငါးကင္ကို အရင္ေႏႊး၊ ခဏအေအးခံၿပီး ေအးေတာ့မွ ေရခဲေသတၱာထဲ ျပန္ထည့္သိမ္းထားရျပန္ေရာ။

အဲဒီငါးကင္ေပါ့၊ ၾကည့္အံုး တစ္ျခမ္းႀကီးက်န္ေနေသးတယ္။
အဲဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ရက္က် ဒီငါးကင္ကို ေနာက္တစ္မ်ဳိး ပံုစံေျပာင္းဖို႔ နဲနဲေခါင္းစားၿပီးတဲ့သကာလမွာ ငါးကင္အသားနဲ႔ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ငပိခ်က္ ခ်က္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ငါးကင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ငပိခ်က္ ခ်က္ဖို႔ အရင္ဆံုး ဒယ္အိုးထဲဆီနည္းနည္းထည့္ ငါးအသားႏႊင္ထားတာကို ျပန္ေၾကာ္သလိုမ်ဳိး နဲနဲနီလာတဲ့အထိ ဆီပူအရင္ထိုးလိုက္ပါတယ္။ ငါးအသားအနီေရာင္သန္းၿပီး ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ေလးျဖစ္လာရင္ ဆီထဲကဆယ္ၿပီး ခဏဖယ္ထားလိုက္တယ္။ ဒယ္အိုးထဲက်န္တဲ့ဆီထဲကို ငရုတ္သီးေျခာက္အပြရယ္ ၾကက္သြန္အျဖဴနဲ႔အနီေရာေထာင္းထားတာကို ထည့္ၿပီး ဆီသတ္ပါတယ္။ ၾကက္သြန္ ငရုတ္သီး ဆီသတ္တာ ေမႊးလာရင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီး သံုးေလးလံုးေလာက္ လွီးထားတာကိုထည့္၊ ငါးပိစိမ္းစား (မွ်င္ငါးပိလို႔လဲေခၚပါတယ္) စားပြဲတစ္ဇြန္းစာေလာက္ကို ေရေႏြးေလးနဲ႔ အဆင္သင့္ေဖ်ာ္ထားတဲ့ ငါးပိေဖ်ာ္ကိုထည့္၊ ဆား(ငါးပိထည့္ထားေတာ့ အေပါ့အငန္ လိုမယ္ထင္သေလာက္ကိုပဲ ခ်ိန္ဆထည့္) ဟင္းခတ္မႈံ႔ထည့္ၿပီး ဆီျပန္တဲ့အထိလံုးပါတယ္။ ဆီျပန္ခါနီးမွာ ခုနကေၾကာ္ထားတဲ့ ငါးအသားပါ ေရာထည့္လံုးလိုက္ပါတယ္။ ဆီျပန္ၿပီးေမႊးလာရင္ ငါးပိခ်က္အႏွစ္ ကိုယ္လိုသေလာက္အေနရေအာင္ ေရနည္းနည္းျပန္ထည့္ၿပီးမွ အဖံုးခနအုပ္ထားၿပီးတည္ပါတယ္။ ငါးပိခ်က္ ေကာင္းေကာင္းဆူၿပီး အိုးခ်ခါနီးမွာ နံနံပင္လွီးထားတာရယ္ ငရုတ္သီးစိမ္း ထက္ျခမ္းခြဲထားတာေလးေတြရယ္ အုပ္လိုက္ရံုပါပဲ။

ငါးကင္အသား ခရမ္းခ်ဥ္သီးငါးပိခ်က္ ေမႊးေမႊးေလး (တမာခ်ဥ္၊ ခ်ဥ္ဖတ္စံု၊ ဟင္းရြက္ျပဳတ္လို တို႔စရာေတြနဲ႔ဆို အရမ္းလိုက္ဖက္တဲ့ဟင္းေပါ့။)
အဲဒါၿပီးျပန္ေတာ့လဲ ငါးကင္က မကုန္ေသးပါဘူး။ အသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႀကီးကို က်န္ေနျပန္ေရာ။ အင္း.. ဒီတစ္ခါေတာ့ အၿပီးကိစၥျဖတ္သင့္ေနၿပီဆိုေတာ့ အဲဒီက်န္တဲ့အသားေတြကို ရခိုင္မုန္႔တီခ်က္လိုက္ရင္ေကာင္းမလား၊ မုန္႔ဟင္းခါးေလးပဲ ခ်က္စားရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ခ်က္မစားျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနတဲ့ ၾကာဆံခ်က္ပဲ ခ်က္လိုက္ေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ကူးရလိုက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ အိမ္မွာရွိတဲ့ မႈိေျခာက္ပန္းေျခာက္ ပဲလိပ္ေျခာက္နဲ႔ ၾကာဆံေတြကို ေရစိမ္ထားလိုက္တယ္။ နဲနဲမ်ား ထူးဆန္းသြားၾကလားမသိ။ ၾကာဆံခ်က္ကို ၾကက္သားနဲ႔ပဲ ခ်က္ေနက်လိုျဖစ္ေနေတာ့ ငါးနဲ႔ခ်က္ဖူးၾကမယ္မထင္ဘူး။ ရိုးရိုးၾကက္သားနဲ႔ခ်က္တဲ့ ၾကာဆံခ်က္လိုပါပဲ။ ၾကက္သားအစား ငါးအသားႏႊင္ထားတာနဲ႔ ခ်က္တာပါ။ ငါးကင္မဟုတ္လဲ ငါးကိုျပဳတ္ၿပီးေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ ငါးေၾကာ္ကို အသားထြင္ၿပီးေတာ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်က္လို႔ရပါတယ္။ အိမ္မွာေတာ့ ငါးရံ႕ ဒါမွမဟုတ္ ငါးခူလို ငါးမ်ဳိးေတြနဲ႔ တခါတေလခ်က္ပါတယ္။ အရင္ဆံုး ငါးကင္အသားကို မေၾကေအာင္ႏႊင္ထားၿပီး ငရုပ္ေကာင္းမႈန္႔ျဖဴ း ငန္ျပာရည္နဲနဲဆမ္းထားလိုက္ပါတယ္။

ငါးကင္အသားႏႊင္ထားတာကို ငရုတ္ေကာင္းမႈန္႔ျဖဴ းထားတာ။
အိုးထဲ ဆီလိုသေလာက္ထည့္ၿပီး ဂ်င္း ၾကက္သြန္ျဖဴေထာင္းထားတာကို ဆီသတ္လို႔ နဲနဲေမႊးလာရင္ ၾကက္သြန္နီလွီးထားတာထည့္ၿပီး ၾကက္သြန္ နီေရာင္သန္းလာတဲ့အထိေၾကာ္ပါတယ္။

ၾကက္သြန္နီလာတဲ့အထိေၾကာ္။
ၾကက္သြန္က်က္ခါနီးမွာ ဆႏြင္းနဲနဲ ငရုတ္သီးအေရာင္တင္မႈန္႔နဲနဲထည့္ ငါးအသားႏႊင္ထားတာထည့္ၿပီး လံုးပါတယ္။

ငါးအသားမာၿပီးေတာင့္လာတဲ့အထိ လံုးပါ။
ငါးအသားေျခာက္ၿပီး လံုးလာၿပီဆိုမွ အဆင္သင့္လွီးျဖတ္ထားတဲ့ မႈိေျခာက္ ပန္းေျခာက္ ပဲလိပ္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ၾကာဆံကိုပါေရာထည့္လံုးၿပီးမွ ေရထည့္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းဆူေအာင္တည္ပါတယ္။
 
မႈိေျခာက္ ပန္းေျခာက္ ပဲလိပ္ေျခာက္ ၾကာဆံ အကုန္ေရာထည့္လံုး။
ေရထည့္ခါနီးမွာ ဟင္းလံုးထားတဲ့အထဲကို ဆား ဒါမွမဟုတ္ ငန္ျပာရည္လိုသေလာက္ထည့္ ဟင္းခတ္မႈန္႔ထည့္ ၾကက္သြန္နီဥအလံုးလိုက္ေတြပါ အားလံုးေရာထည့္လိုက္ပါတယ္။ ငါးဖယ္ေၾကာ္ ငံုးဥျပဳတ္ေတြထည့္ခ်င္လဲ တခါတည္းထည့္လို႔ရပါတယ္။

ေရထည့္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းဆူေအာင္တည္ၿပီ။
ဟင္းရည္ပြက္ပြက္ဆူလာရင္ မီးေလွ်ာ့လိုက္ၿပီး မီးေအးေအးမွာ နဲနဲဆက္ဆူေအာင္ထားၿပီးေတာ့မွ ဟင္းအိုးထဲ ငရုတ္ေကာင္းမႈန္႔ေလး လုိသေလာက္ျဖဴ းထည့္ၿပီး မီးဖုိေပၚကခ်လို႔ရပါၿပီ။

ဟင္းရည္ဆူၿပီ။ ငရုတ္ေကာင္းေလးခတ္...
ၾကာဆံခ်က္ပူပူေလး စားလို႔ရပါၿပီ။ ငံုးဥမရွိလို႔ ဟင္းရည္ထဲ ၾကက္ဥျပဳဳတ္ လွီးထည့္ထားတယ္။
 ကဲ... ငါးကင္တစ္ေကာင္လဲ မအိမ္သူလက္မွာ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ိဳးေျပာင္းၿပီးေတာ့မွပဲ နိတၳိတံေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ စားေသာက္ဆိုင္သြားရင္ ငါးကင္အေကာင္ႀကီးႀကီး မမွာမိေအာင္ သတိထားအံုးမွ....

☺ ☺ ☺ ☺  ♥ ♥ ♥  ☺ ☺ ☺ ☺

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

Thursday, October 10, 2013

ဘက္လိုက္တတ္တဲ့စိတ္




သမီးတို႔ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္ခါစရက္ေတြတံုးက တစ္ရက္ေပါ့။ နဲနဲၾကာေနၿပီဆိုေတာ့ ဘယ္ရက္ရယ္ေတာ့လဲ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ မနက္ဖက္ ေစာေစာ သမီးကို ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ဖုိ႔ ကားေမာင္းထြက္လာရင္းနဲ႔ လမ္းသြယ္ထိပ္ကေန လမ္းမတန္းေပၚကို ေကြ႔ထြက္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ ေရွ႕ခပ္လွမ္းလွမ္း လမ္းမအလယ္ေကာင္မွာ ျမင္လိုက္ရတာတစ္ခုေၾကာင့္ ပါးစပ္က “ဟယ္” ကနဲ ေအာ္မိရက္သားျဖစ္သြားတယ္။ ေျခာက္လသား သာသာေလာက္ေလးရွိမယ့္ အျဖဴနဲ႔အဝါၾကား ေလလြင့္ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ ညဖက္ အျပင္ထြက္ရင္း ကားႀကိတ္မိတယ္ထင္ပါ့။ လမ္းလယ္ေကာင္မွာ ေသေနၿပီးေတာ့ တစ္ညလံုး ျဖတ္သြားတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြ ကားေတြက အထပ္ထပ္ႀကိတ္သြားၾကပံုေပၚတယ္။ ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ ျပားကပ္ေနၿပီ။ ကားေမာင္းေနရင္း ကိုယ္သြားမဲ့လမ္း ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ရုတ္တရက္ႀကီး ေတြ႔လိုက္ရတာေပမဲ့ လမ္းခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းမွာ အဲဒီေၾကာင္ေသေလးေပၚကေန ကိုယ့္ကားနဲ႔ နင္းျဖတ္ၿပီး ေမာင္းမသြားရက္လို႔  တက္မႀကိတ္မိေအာင္ လမ္းေဘးကို မရအရ ေရွာင္ၿပီးေတာ့ေမာင္းမိတယ္။ ကိုယ့္အိမ္မွာေမြးထားတဲ့ေၾကာင္လဲမဟုတ္ အိမ္အနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္မွာ မ်က္မွန္းတန္းမိေနတာမ်ဳိးလဲမဟုတ္ ဘယ္ကေၾကာင္မွန္းလဲမသိပဲနဲ႔ အဲဒီေၾကာင္ေသေလးကိုျမင္လိုက္ရတာ ရင္ထဲမွာ က်ဥ္ကနဲပဲ ဘယ္လိုႀကီးျဖစ္သြားမွန္းကိုမသိဘူး။ သမီးကို ေက်ာင္းမွာပို႔ခဲ့ၿပီး ျပန္လာေတာ့လဲ အဲဒီေနရာနားမေရာက္ခင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းကတည္းက သတိထားၿပီးေတာ့ ေၾကာင္ေသျပားခ်ပ္ကေလးကို ေရွာင္ကြင္းၿပီးေမာင္းလာခဲ့မိတယ္။ မနက္ေစာေစာမွာကတည္းက လမ္းမေပၚ ျပားကပ္ေနၿပီးသား ေၾကာင္ေသေလးက ညေနေက်ာင္းႀကိဳခ်ိန္က်ေတာ့ တစ္ေနကုန္ ကားေတြ ဆိုင္ကယ္ေတြ အမ်ားႀကီး အဲဒီေပၚ အထပ္ထပ္ ႀကိတ္သြားၾကၿပီဆိုေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ လမ္းမေပၚ တစ္ခုခု စြန္းေနေပေနတဲ့ အကြက္တစ္ကြက္ပံုစံ အေနေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒါကိုေတာင္ ကားကို အဲဒီေနရာကေန ေရွာင္ၿပီးေမာင္းလိုက္မိေသးတယ္။ တေနကုန္ အဲဒီေၾကာင္ေသေလးပဲ ျမင္ေယာင္ၿပီး သနားေနတာ။ ေနာက္ထပ္ ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိလဲ အဲဒီေၾကာင္ေလးေသေနတဲ့ပံုကို မ်က္ေစ့ထဲကမထြက္ဘူး။ သတိရတိုင္း စိတ္မေကာင္းေတြကိုျဖစ္လို႔။ ဒီကေမာၻဒီးယားကို စေရာက္ခါစတံုးက ညဖက္ေတြ လမ္းထြက္ရင္ သတိထားမိတာ လမ္းေပၚမွာ ေခြးေလေခြးလြင့္ဆိုလို႔ တစ္ေကာင္တစ္ၿမီးမွကို မေတြ႔ရဘူး။ လမ္းတကာမွာ ညမိုးခ်ဳပ္ၿပီဆို အလွ်ဳိလွ်ဳိထြက္လာၿပီး က်က္စားတတ္ၾကတာက ေၾကာင္ေလေၾကာင္လြင့္ေတြပဲရွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေပါလဲဆို ဟိုနားဒီနား လႈပ္လႈပ္ျမင္လို႔ၾကည့္လိုက္ရင္ ေၾကာင္၊ အိမ္ေရွ႕အမိႈက္ပံုးေတြကို ေမႊၿပီး တခၽြတ္ခၽြတ္နဲ႔ အစာရွာေနတာလဲ ေၾကာင္၊ လမ္းေပၚ ေမွာင္ရိပ္ခိုၿပီး ေလွ်ာက္သြားေနတာလဲ ေၾကာင္၊ လွစ္ကနဲ လမ္းျဖတ္ကူးေျပးရင္လဲ ေၾကာင္ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အေတာ္ထူးဆန္းေနခဲ့တာ။ ေနာက္ပိုင္းမွ သိလာတာက ခမာလူမ်ဳိးေတြ အိမ္ေပါက္ေစ့ေလာက္နီးပါးပါပဲ တစ္အိမ္ကို အနည္းဆံုးေတာ့ ေခြးေတြ သံုးေလးေကာင္ေလာက္မက တစ္အုပ္တစ္မႀကီး ေမြးထားတတ္ၾကတယ္။ ေၾကာင္ကိုက်ေတာ့ တခ်ဳိ႔တေလေလာက္ကလြဲလို႔ အိမ္ေတြမွာ သိပ္ၿပီးေမြးေလ့မရွိတတ္ၾကဘူး။ အဲဒီေတာ့ လမ္းမေတြေပၚမွာ ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြ ရွားသေလာက္ ေလလြင့္ေၾကာင္ေတြကေတာ့ ေပါမွေပါပဲ။ အဲလိုမ်ဳိးဆိုေတာ့ လမ္းမေပၚ ညဖက္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ကားတိုက္ခံရတာေလာက္က ဆန္းတယ္လို႔ေတာ့ မေျပာႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ေသေနတာေတြ႔ေတာ့လဲ ရင္ထဲမေကာင္းဘူးေပါ့။ အဲဒီေၾကာင္ေလးကိုပဲ သတိရတိုင္း ေတြးေတြးၿပီး သနားေနေတာ့တာ။ အဲဒီလိုနဲ႔ေနရင္း ရက္နဲနဲၾကာလာေတာ့လဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေပါ့ေလ။ အေတာ္ေလးၾကာသြားၿပီးေတာ့ တစ္ရက္မွာ အဲဒီတစ္ေခါက္တံုးကလိုပဲ မနက္ဖက္သမီးကို ေက်ာင္းပို႔တဲ့အခ်ိန္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီေၾကာင္ေလးေသခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာနားေလးမွာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္နီးပါး အရြယ္ေလာက္ရွိမဲ့ေျမႂကြက္ အႀကီးႀကီးတစ္ေကာင္ ကားႀကိတ္ၿပီးေသေနတာ အဲဒီေၾကာင္ကေလးေသေနတံုးက ပံုစံအတိုင္းပဲ လမ္းေပၚျပားကပ္ေနၿပီ။ ကိုယ္လဲ ကားေမာင္းရင္းနဲ႔ လွမ္းေတြ႔လိုက္ေတာ့ စိတ္ထဲကေန ဟင့္.. ေျမႂကြက္ႀကီး ဆိုတာေလာက္ မွတ္ခ်က္ျပဳလိုက္မိရံုကလြဲလို႔ စိတ္ထဲမွာ ဘာမွထူးထူးျခားျခား ျဖစ္မသြားခဲ့ဘူး။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္နဲ႔ ကားကိုလဲ ဒီအတိုင္းပဲ ဆက္ေမာင္းသြားျဖစ္တယ္။ သမီးကို ေက်ာင္းမွာခ်ခဲ့ၿပီး ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ႂကြက္ေသကို လံုး၀ သတိေတာင္မရေတာ့ဘူး။ အဲဒီႂကြက္ေသကို စေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာလဲ စိတ္ထဲမွာ ဟိုတစ္ေခါက္က ေၾကာင္ေသကေလးကို လံုးဝေမ့ေနၿပီ။ ဒီအတိုင္း အမွတ္တမဲ့နဲ႔ပဲ ျဖတ္ေမာင္းလာခဲ့ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ မီးဖိုထဲ ခ်က္ျပဳတ္လုပ္ကိုင္ေနရင္းနဲ႔က်မွ ျဖတ္ကနဲ ေခါင္းထဲမွာ ေမ့သေလာက္ျဖစ္ေနတဲ့ ေၾကာင္ေသေလးကို ဘယ္လိုကဘယ္လို သတိရမိသြားလဲမသိဘူး။ အဲဒီေတာ့မွ မနက္ကေတြ႔ခဲ့မိတဲ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တစ္ေနရာတည္းေလာက္မွာ ကားႀကိတ္ခံထားရတဲ့ ႂကြက္ေသကိုပါ တလက္စတည္း ျပန္သတိရလိုက္မိတဲ့အခ်ိန္က်မွပဲ တအ့ံတၾသနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ သတိထားမိလိုက္တာ… ၾကည့္စမ္း.. ငါ ေတာ္ေတာ္ကို ဘက္လိုက္တတ္တာပဲ လို႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အံ့ၾသတႀကီး အျပစ္တင္မိေတာ့တာပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို မေက်မနပ္ျဖစ္သြားမိတာ။ တကယ္ဆို အဲဒီေသသြားတဲ့ ေၾကာင္ေရာ ႂကြက္ေရာဟာ ကိုယ္နဲ႔ ဘာမွကို မပတ္သက္တဲ့ သတၱဝါႏွစ္ေကာင္ေလ။ ေသတဲ့ပံုကလဲ တပံုစံတည္း… ကိုယ္ျမင္ရတဲ့ အေျခအေန ႏွစ္ခုလံုးကလဲ ထပ္တူထပ္မွ်… အဲဒီေလာက္ ထပ္တူက်ေနပါရဲ႕နဲ႔ေတာင္ ကိုယ့္စိတ္ထဲက ျဖစ္သြားတဲ့ ခံစားခ်က္က်ေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား အဲေလာက္ ကြာသြားရတာလဲ ဆိုတာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာင္ နားမလည္ႏိုင္ဘူး။ အမွန္ေတာ့ ေျပာရရင္ ကိုယ္က မိန္းကေလးေပမဲ့ ပင္ကိုယ္သဘာဝကိုက သူမ်ားနဲ႔ သိပ္မတူလွဘူး… ငယ္ငယ္ကတည္းက ေႁမြတို႔ ဖားတို႔ ႂကြက္တို႔ တီေကာင္တို႔လို အေကာင္ပေလာင္ေတြ ဘာေတြကို ေၾကာက္တတ္တဲ့သူမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ျမင္ျမင္သမွ် တိရစာၦန္ေလးေတြကိုလဲ ဘာေကာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္လိုက္တာပဲ။ လူတကာ ခ်စ္ဖို႔ ႏွစ္သက္ဖို႔ ခဲယဥ္းတဲ့ တိရစာၦန္အမ်ဳိးအစားေတြကိုေတာင္ ကိုယ္က စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ ေအာ္.. ဒီလိုအေကာင္ေလးေတြမွာလဲ သူ႔သဘာဝနဲ႔သူေတာ့ ခ်စ္စရာ သေဘာက်စရာေကာင္းတာေလးေတြ ရွိသားပဲေနာ္ ဆိုတာမ်ဳိး ရွာရွာေဖြေဖြ စူးစမ္းေလ့လာၾကည့္တတ္တဲ့ အေလ့အထလဲရွိေသးတာ။ အိမ္ေမြး တိရစာၦန္ေတြတင္မကဘူး ေတာရိုင္းတိရစာၦန္လို အေကာင္ႀကီးေတြကိုေတာင္ ခ်စ္စရာအေကာင္ႀကီးေတြ.. လူကိုသာရန္မျပဳတတ္ဖူးဆိုရင္ ေၾကာင္ကေလး ေခြးကေလးေတြလို အိမ္မွာေမြးထားခ်င္လိုက္တာေနာ္.. ဆိုၿပီး အၿမဲလို စိတ္ကူးေနတတ္တဲ့လူစားက အခု ေၾကာင္ကေလးနဲ႔ ေျမႂကြက္က်မွပဲ ေသတာခ်င္းအတူတူကိုေတာင္ ဘက္လိုက္ၿပီးေတာ့ သနားေနမိပါေရာလား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အံ့ၾသမဆံုးဘူး။ ေၾကာင္ေသကေလးတံုးကမ်ားဆို သံုးေလးရက္ေလာက္ မ်က္ေစ့ထဲကေတာင္ မထြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျမင္ေယာင္ေနၿပီးေတာ့ ေတြးမိတိုင္း သနားေနတာ။ ေျမႂကြက္က်ေတာ့ အေရးေတာင္မလုပ္မိတာမ်ား သနားဖို႔ဆိုတာေတာ့ ေဝးေရာ့… ကဲ ၾကည့္ပါအံုး.. ကိုယ္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ တိရစာၦန္ႏွစ္ေကာင္ သူ႔ဟာသူ လမ္းမေပၚ ကားႀကိတ္လို႔ေသေနတဲ့ ကိစၥကို ကိုယ္က ေနရင္းထိုင္ရင္းနဲ႔ သတၱဝါခ်င္းအတူတူ သနားတာကိုေတာင္ တဖက္သတ္ႀကီး ဘက္လိုက္ၿပီးေတာ့မွ သနားေနမိတဲ့အျဖစ္…။ အဲသလို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သတိထားမိသြားတဲ့အခ်ိန္မွာမွ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား အဲလိုမ်ဳိး ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြက သတၱဝါႏွစ္ေကာင္အေပၚ တံု႔ျပန္ပံုခ်င္း အဲသေလာက္ႀကီး ကြာျခားသြားရပါလိမ့္လို႔ ကိုယ့္စိတ္အေျခအေနကိုကိုယ္ ျပန္ၿပီးဆန္းစစ္ၾကည့္မိရေတာ့တယ္။ ထင္ရတာကေတာ့… လူ႔စိတ္သဘာဝအရ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ထင္ရတာကို ဆက္စပ္ေတြးေတာမိရသေလာက္ေပါ့ေလ.. ေၾကာင္တို႔ ေခြးတို႔ဆိုတာက လူနဲ႔ရင္းႏွီးၿပီးသား လက္ပြန္းတတီးရွိတဲ့ အိမ္ေမြးတိရစာၦန္ေလးေတြျဖစ္လို႔ သိစိတ္ထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ မသိစိတ္ထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ အေကာင္းျမင္ၿပီးသား.. ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ လိုလားတဲ့စိတ္က အလိုလိုရွိေနၿပီးသား.. အဲ..ေျမႂကြက္ဆိုတာက်ေတာ့ နာမည္ၾကားကတည္းကကို လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ေအာ့ႏွလံုးနာၿပီးသား.. ေနာက္ႂကြက္ဆိုတာ ညစ္ပတ္တယ္ ေရာဂါေတြကူးစက္တတ္တယ္ လူကိုအႏၱရာယ္ေပးတတ္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးေတြကစလို႔ မေကာင္းေၾကာင္း ေပါင္းစံုေတြကို ငယ္ငယ္ကတည္းက သိဖူးၾကားဖူးထားတာမို႔ ႂကြက္ဆိုတာ မေကာင္းဘူးဆိုတာမ်ဳိး စိတ္ထဲကေန လက္ခံထားမိၿပီးသားလိုျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အလိုလိုေနရင္း မသိစိတ္ထဲက မလိုလားတဲ့စိတ္အခံက အရင္ဦးဆံုး ေရွ႕ေဆာင္မိသြားတယ္လို႔ ယူဆမိတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့လဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဘဝင္မက်မိတာက အဲဒီလို ဘက္လိုက္ၿပီးခံစားမိတဲ့ စိတ္မ်ဳိး အမွတ္တမဲ့ေပၚလာတာကို ခ်က္ခ်င္းသတိမမူမိတဲ့အျဖစ္… ေသၿပီးသြားပါၿပီဆိုမွေတာ့လဲ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့သတၱဝါပဲျဖစ္ျဖစ္ မုန္းစရာေကာင္းတဲ့သတၱဝါပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လိုအေၾကာင္းနဲ႔ပဲေသေသ သတၱဝါခ်င္းကေတာ့ အတူတူပဲမဟုတ္လား။ ေသသြားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ လိုလားတာေတြ မလိုလားတာေတြ ႏွစ္သက္တာ မႏွစ္သက္တာေတြဟာ ဘာမ်ားအေရးႀကီးေသးလို႔လဲ။ စဥ္းစားဆင္ျခင္တတ္တဲ့ အသိဉာဏ္နဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါရဲ႕နဲ႔ သူ႔ဟာသူ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသသြားၿပီးတဲ့ သတၱဝါႏွစ္ေကာင္အေပၚမွာ သနားတဲ့စိတ္ကေလးကိုေတာင္ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား တန္းတူရည္တူ မွ်မွ်တတေလး မထားႏိုင္ခဲ့ရတာလဲလို႔ ေတြးေတြးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ တႏံု႔ႏုံ႔နဲ႔ အျပစ္တင္ေနမိေတာ့တာပဲ။ ေသခ်ာတာက ဒီအျဖစ္ကို ကိုယ္ဘယ္လိုမွကို ေမ့ႏိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ကို ဘယ္အရာမ်ဳိးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္စိတ္ကို ဒီ့ထက္ပိုၿပီး သတိထား ဆင္ျခင္ႏိုင္ဖို႔ကိုပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သတိေပး ဆံုးမ တရားခ်ေနမိရေတာ့တယ္။

 * * * * * * * * * *
အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

Thursday, September 12, 2013

တရားမွန္



ဒီေန႔ဟာ အေရာင္အလက္ဆံုး..
မနက္ျဖန္ဆိုတာ က်ကြဲတတ္တယ္။

မေန႔က ရႈရႈိက္ခဲ့တဲ့ေလ
အခုဘယ္ဆီမွာလဲ…။

အတိတ္ဟာ
ဘယ္ေသာအခါမွ
ႏွစ္ခါျပန္ေလွ်ာက္မရတဲ့လမ္း။

စၾကဝဠာအဆံုးထိသြား
မိုးကိုေဖါက္ ေျမလွန္ရွာလဲ
တည္ၿမဲျခင္းဆိုတဲ့အရာ
ဒီေလာကမွာ ဘယ္အခါမွ
ေဖြရွာမရႏိုင္တာ အမွန္တရား…။

ဒါေပမဲ့…
အတိတ္မွာ ထားခဲ့လို႔မရတာေတြ
ေဟာသည္ေလာကမွာ ရွိေနေသးတယ္။

ကိုယ္က်င့္ခဲ့တဲ့တရား
ကိုယ့္စိတ္ထားနဲ႔
ကိုယ္ျပဳထားေသာကံအမ်ားဟာ
ခ်န္ထားလြတ္ေျမာက္
ထြက္ေပါက္မရွိေသာအရာ
ဘဝတစ္ပါး ကူေျပာင္းသြားေတာင္
သံသရာတေလွ်ာက္
အရိပ္ေတြလို တေကာက္ေကာက္…
ကိုယ္သြားေလရာေနာက္ကို 
စၾက၀ဠာ အဆံုးထိေအာင္ လိုက္လိမ့္မယ္…။

 ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

Friday, September 6, 2013

* * “3108” Day Nostalgia * *



 အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ေလာကႀကီးနဲ႔ ကင္းကြာေနခဲ့တာ၊ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ေလးကိုလဲ လွည့္မၾကည့္စတမ္း ပစ္ထားမိခဲ့တာ ႏွစ္ပတ္ေတာင္လည္ေနၿပီ ထင္ပါရဲ႕ေလ။ ဘေလာ္ဂါ အေကာင့္ထဲ၀င္ဖို႔ လွ်ဳိ႕ဝွက္ကုဒ္ကေလးေတာင္ အေတာ္ေလး ျပန္စဥ္းစားလိုက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ေန႔တိုင္းလို လြမ္းေနခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္လွည့္မၾကည့္ျဖစ္အားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးကိုေကာ ကိုယ္ခင္မင္မိခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္မိတ္ေဆြမ်ားကိုေကာ အခ်ိန္တိုင္း သတိရေနမိတာ။ ဒီႏွစ္ 31 August, Blog Day ေန႔တုံးကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ဟိုးအရင္ ကိုယ္တိုင္ဘေလာ့ဂ္စၿပီးမေရးျဖစ္ေသးခင္ အခ်ိန္က  Silent Reader တစ္ေယာက္အျဖစ္ တိတ္တိတ္ကေလး ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ဘေလာ့ဂ္တကာ လည္ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ထူးထူးျခားျခား အရမ္းကိုပဲ သတိရ လြမ္းဆြတ္မိေနခဲ့တယ္။ အဲဒီတံုးကမ်ား တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အားလပ္တဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြတိုင္း ၀င္၀င္ၿပီးဖတ္မိတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာထဲမွာ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ဖတ္ျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကကို မရွိဘူးဆို တစ္ရက္ကို ႏွစ္ဆယ္ အစိတ္မကေပါ့။ ဒီ့ထက္မ်ားခ်င္သာမ်ားလိမ့္မယ္။ ဒီထက္မနည္းတာကေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။ အဲဒီဘေလာ့ဂ္ေတြကေန ကမၻာတစ္ဝွမ္း ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက ဘေလာ္ဂါေပါင္းစံုတို႔ရဲ႕ အေတြးေပါင္းစံု အေၾကာင္းအရာေပါင္းစံု အေတြ႔အႀကံဳေပါင္းစံုေတြပါဝင္တဲ့ စာအမ်ဳိးအစားေပါင္းစံုကို တစ္ေန႔တစ္မ်ဳိး မရိုးရေအာင္ တစ္ဝႀကီး အားပါးတရ ဖတ္ခြင့္ရခဲ့ဖူးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေျပာရရင္ အဲဒီအခ်ိန္တံုးက ဘေလာ္ဂါေတြကလဲ ဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္ရႈပ္ေနေန မရ ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြကေန ေန႔တိုင္း ပို႔စ္အသစ္ေတြကိုရေအာင္ တင္ႏိုင္ခဲ့ၾကတာကို မွတ္မွတ္သားသားရွိ္ခဲ့ရၿပီး တကယ္ေလးစား အသိအမွတ္ျပဳမိခဲ့ရတာ။ ကိုယ္တိုင္ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ တိုတိုထြာထြာေလးေတြ ဟိုတစ္စ သည္တစ္စ ေရးျဖစ္လာမိတဲ့အခါ စာတစ္ပုဒ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ ရင္းႏွီး စိုက္ထုတ္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ အင္အားေတြကုိ ပိုပိုၿပီးနားလည္လာတဲ့အခ်ိန္ ဟိုးအရင္ ဘေလာ့ဂ္ေရွးဦးစကတည္းက အခက္အခဲေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးၾကားကေန ႀကိဳးစားပမ္းစား ေရးႏိုင္သားႏိုင္ မွ်ေ၀ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဆရာ့ဆရာ ဘေလာ္ဂါႀကီးမ်ားကို ပိုၿပီး ေလးစား ဦးၫႊတ္မိတာ အမွန္ပဲ။ သူတို႔ေတြ အဲဒီလို စတင္ခဲ့ၾကလို႔လဲ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ေတြ အခုလို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ျဖစ္ထြန္းလာခဲ့ရတာပါ။ ကိုယ္ဖတ္မိခဲ့သမွ် ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ႏိုင္ငံတကာက ဘေလာ္ဂါေတြရဲ႕ က်င္လည္ရာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ဘ၀ေတြက အေထြေထြ အျပားျပားဆိုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကလဲ ေဆးေရာင္စံု ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လိုေပါ့။ မတူကြဲျပားတဲ့ ေရာင္စဥ္ေတြက ဆန္းက်ယ္ျခားနားတဲ့ ခံစားမႈေတြကို ေပးစြမ္းႏိုင္သလိုပါပဲ။ သူတို႔ေရးသမွ်မွာ အေလးအနက္စာေတြပါသလို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးေတြလဲပါရဲ႕။ အေတြးအျမင္ေတြပါသလို တီထြင္ဆန္းသစ္မႈေတြကိုလဲ ေတြ႔ႏိုင္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ဆိုတဲ့ သီခ်င္း၊ ကိုယ္တိုင္ဆြဲတဲ့ ပန္းခ်ီကား၊ ကိုယ္တိုင္ခ်က္တဲ့ဟင္း၊ ကိုယ္တိုင္လုပ္တဲ့မုန္႔၊ ကိုယ္တိုင္ရိုက္ခဲ့တဲ့ ဓါတ္ပံု ဆိုတာမ်ိဳးေတြကိုလဲ ေ၀မွ်ခံစားႏိုင္ရဲ႕။ ေရျခားေျမျခားက အေတြ႔အႀကံဳသစ္ေတြ၊ လူေနမႈစံနစ္ေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈအသစ္ေတြကို ျမည္းစမ္းခြင့္ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာက ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ပညာေရးလို ဟာမ်ဳိးေတြလဲ မက်န္ရေအာင္ တေစ့တေစာင္း စူးစမ္း ေလ့လာခြင့္ေတြရခဲ့တယ္။ ရသဖက္ဆုိလဲ ကဗ်ာဖတ္မလား၊ ဝတၳဳဖတ္မလား၊ အက္ေဆးဖတ္မလား စံုလို႔ရယ္ေလ။ လွ်ဳိ႕ဝွက္သဲဖို သေစၦ သရဲ စုန္း ကေဝ ဒ႑ာရီေတြလဲ မလြတ္ရပါဘူး။ ကိုယ္ကလဲ စာဖတ္ရင္ စိတ္ေရာ ကိုယ္ေရာႏွစ္ၿပီး ဖတ္တတ္တယ္။ အေလးအနက္ေရးထားတဲ့စာေတြ၊ ရသ ခံစားမႈေတြကိုဖြဲ႔ဆိုထားတဲ့ စာမ်ဳိးေတြဆို စာထဲကအေၾကာင္းအရာကို ရင္နဲ႔ရင္းၿပီး လိုက္ပါစီးေမ်ာတတ္တယ္။ ကိုယ္ဖတ္လိုက္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က အေၾကာင္းျခင္းရာကို ေစ့ငုတတ္တယ္။ စာေရးသူရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲကို၀င္ၾကည့္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ဝင္ခံစားတတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္က ကြန္မန္႔မေပး ဘာမေပး Silent Reader လုပ္ေနလို႔ ကိုယ့္ကိုဘယ္သူကမွ မသိၾကေပမဲ့ ကိုယ္ဖက္ကေတာ့ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ပင္တိုင္သြားဖတ္ေနက် ဘေလာ့ဂ္ေတြရဲ႕ပိုင္ရွင္ ဘေလာ္ဂါမ်ားကို မျမင္ဖူးမေတြ႔ဖူးတာေတာင္မွ သူတို႔ရဲ႕ပို႔စ္ေတြကေနတစ္ဆင့္ သူတို႔ေတြကို ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ တရင္းတႏွီးသိေန စိတ္ထဲကေန လိႈက္လႈိက္လွဲလွဲ ခင္မင္ရင္းႏွီးေနခဲ့မိတယ္။ သူတို႔စာေတြကို ဖတ္ရင္း သူတို႔ေတြရဲ႕ရင္ဘတ္ထဲထိ ကိုယ္ၾကည့္ျမင္ခြင့္ရႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဘေလာ္ဂါတို႔ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈေတြကို သူတို႔ရဲ႕ပို႔စ္ေတြထဲကတစ္ဆင့္ သူတို႔နဲ႔ထပ္တူ ကိုယ့္ရင္ထဲကေန လိုက္ပါခံစားမိတတ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ရင္ထဲက ရင္းႏွီးေနမိတဲ့ ဘေလာ္ဂါေတြရဲ႕ Personality ေတြကို သူတို႔ေရးတဲ့စာေတြထဲကတဆင့္ ၿပိဳးကနဲျပက္ကနဲ ျမင္ခြင့္ရခဲ့သလို  ရင့္က်က္ ျပည့္ဝတဲ့ စိတ္ေနသေဘာထားေလးေတြကိုလဲ သူတုိ႔စာေတြထဲမွာ ၿဖိဳးကနဲျဖတ္ကနဲ သတိထားမိခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကိုယ္တိုင္ ဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ခုဖန္တီးၿပီး ဟိုမက် ဒီမက် အတိုအစ စာေလးေတြကို ေလွ်ာက္ေရးျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲကေန အရင္ကတည္းက တဖက္သတ္ ရင္းႏွီးထားခဲ့ၿပီးသား ဘေလာ္ဂါေတြနဲ႔ အမွန္တကယ္ကို ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ တကယ္ကို ၀မ္းသာမိတယ္။ အဲဒီထဲကမွ တစ္ခ်ဳိ႕ဘေလာ္ဂါေတြကို အျပင္မွာ လူခ်င္းပါခင္မင္ခြင့္ စကားေျပာခြင့္ေတြ ရခဲ့တာကိုေတာ့ ၀မ္းအသာမိဆံုးပါပဲ။ ေနာက္ထပ္လဲ အခြင့္အေရးရလို႔မ်ား ဆံုေတြ႔ျဖစ္ၾကအံုးမယ္ဆိုရင္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာနဲ႔ပဲ ထပ္မံေတြ႔ခ်င္ ဆံုခ်င္ပါေသးတယ္။ ကိုယ့္အျမင္ေျပာရရင္ေတာ့ ဘေလာ္ဂါေတြဆိုတာ ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ နယ္စည္းမျခား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားေတြပါဆိုရင္ ဘယ္သူကမ်ား ျငင္းခ်င္ပါ့မလဲေလ။
ဒီႏွစ္ Blog Day မွာ ၂၀၁၁ ဘေလာ့ဂ္ေဒးအတြက္ အမွတ္တရ Tag post ေလးေတြကို ဘေလာ္ဂါေတြ အားလံုး တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ အားႀကိဳးမာန္တက္ ေရးျဖစ္ခဲ့ၾကတာကို ျပန္လည္တမ္းတ အမွတ္ရေနမိလို႔ရယ္ ဟိုအရင္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီဘေလာ့ဂ္ေတြလည္ၿပီး ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ တိုတိုေတာင္းေတာင္း အခ်ိန္ေလးေတြကို သတိတရနဲ႔ လြမ္းေနမိတာရယ္ေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ ဘေလာ့ဂ္ေဒးအတြက္ အခ်ိန္ေတြလြန္လို႔ အေတာ္ႀကီးကို ေနာက္က်ေနၿပီမွန္းသိေပမဲ့လဲ ေခ်ာင္ထဲမွာ ဖံုတက္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးေပၚ ဒီပို႔စ္ေလးကို မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ တင္ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း မ်ဳိးဆက္သစ္ ဘေလာ္ဂါေတြရဲ႕ အသစ္အသစ္ေသာ ဘေလာ့ဂ္ေပါင္းမ်ားစြာကို အရင္လို လံုးေစ့ပတ္ေစ့လိုက္ဖတ္ျဖစ္ဖို႔ ဘယ္လိုမွ လက္လွမ္းမမွီႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အရင္ကိုယ္ ေန႔စဥ္ သြားဖတ္ေနက် အရမ္းႏွစ္သက္ခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြဆီကိုေတာင္ ေျခဦးမလွည့္ႏိုင္ျဖစ္ေနခဲ့တာကေန... ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကိုယ္ေတာင္ ပစ္ထားမိရတဲ့အထိ…။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ ဟိုးအရင္ဘေလာ့ဂ္ေတြ လွည့္လည္ဖတ္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ကုိယ္တိုင္ဘေလာ့ဂ္ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြကို ျပန္လိုခ်င္ေနမိဆဲ …။ ေရစက္ေတြ မကုန္ေသးရင္ လမ္းေတြလဲႀကံဳေနေသးရင္ တစ္ေန႔ေန႔မွာေပါ့ေလ အဲဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးေတြ ျပန္ရႏိုင္ပါေသးတယ္လို႔လဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနတံုးပဲ…။          (((“ေမွ်ာ္လင့္ေနတံုးပဲ… ဘိုမေရ…” လို႔ ခိုင္ထူးသီခ်င္းေလးမ်ား ဆက္ဆိုမိသြားၾကေသးလားဟင္ :D))) ။

အားလံုးပဲ Happy belated blog day! ပါရွင္။


အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...