ႏွမ္းတစ္ေစ့ပံုျပင္၊ ျဖဴစင္တဲ့ေလာကနဲ႔ အမွ်င္မျပတ္တဲ့အေတြး..

ႏွမ္းေစ့ကေလးတစ္ေစ့အေၾကာင္း ပံုျပင္ေလးတစ္ခု ၾကားဖူးတယ္။ ဆီႀကိတ္စက္ႀကီးဆီကို အသြားမွာ ကြင္းျပင္တစ္ခုကိုျဖတ္သြားတုန္း မေတာ္တဆ ေျမႀကီးေပၚကို က်က်န္ေနခဲ့တဲ့ ႏွမ္းေစ့ကေလး တစ္ေစ့ဟာ သူ႔အေပါင္းအေဖၚေတြနဲ႔အတူတူ ဆီႀကိတ္တဲ့ဆံုႀကီးဆီကို ပါမသြားႏိုင္ခဲ့ ေတာ့ဘူး။ သူဟာ သူ႔အေဖၚေတြလို ဆီျဖစ္ခြင့္မရေတာ့လို႔ အင္မတန္မွ ၀မ္းနည္း ေနခဲ့မိတယ္။ တကိုယ္တည္း စိတ္ဓါတ္က်စြာ ၀မ္းပန္းတနည္း ငိုေႂကြး ေနခဲ့တယ္။ သူဟာ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြလို အသံုးက်တဲ့အရာ တစ္ခု ျဖစ္ခြင့္မရေတာ့တဲ့အေပၚ သူ႔ကိုယ္သူ နာက်ည္းလို႔မဆံုး ျဖစ္ေနခဲ့တာေပါ့။ ႏွမ္းေစ့ကေလးနားက ျမက္ပင္ေလး ကေတာ့ ႏွမ္းေစ့ကေလးကို အားေပးဖို႔ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္။ ျမက္ပင္ကေလးက အသင္ဟာ ဆီမျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဆီျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ႏွမ္းေစ့ကေလးဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတာ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္သလဲလို႔ ေျပာတယ္ ႏွမ္းေစ့ကေလးက ဆီျဖစ္ခြင့္မရမွေတာ့ ႏွမ္းတစ္ေစ့ရဲ႕ဘ၀ဟာ ဘာမ်ား အသံုးက်ေတာ့မွာလဲကြာလို႔ ေၾကကြဲတဲ့ေလသံနဲ႔ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ တစ္ခုခုေတာ့ အသံုးက်မွာပါကြာလို႔ ျမက္ပင္ေလးက ျပန္ေျပာတယ္။ ႏွမ္းေစ့ကေလးကေတာ့ အားေလ်ာ့တဲ့ ေလသံနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြာလို႔ စိတ္ပ်က္စြာ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ျမက္ပင္ေလးကေတာ့ အားမေလ်ာ့ေသးဘူး။ သူႏွမ္းေစ့ကေလးကို ဘယ္လိုအားေပးရမလဲလို႔ စဥ္းစားေနတယ္။ ႏွမ္းေစ့ကေလးေရ ဆီမျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ မင္းမွာ တျခားလုပ္ႏိုင္တာ တစ္ခုခု ရွိေနခ်င္ ရွိေနအံုးမွာပါကြာလို႔ ျမက္ပင္ကေလးက စဥ္းစားရင္း လွမ္းေျပာလိုက္ ျပန္တယ္။ ဆီမျဖစ္ေတာ့တဲ့ ႏွမ္းတစ္ေစ့က ဘာမ်ားလုပ္ႏိုင္စရာ ရွိရအံုးမွာလဲ။ အသံုးမက်ေတာ့တဲ့ ဘ၀ပါဗ်ာလို႔ ႏွမ္းေစ့က စိတ္ဓါတ္က်သံနဲ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ဆီမျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ႏွမ္းပင္ေလး တစ္ပင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္ေသးတယ္ေလ မဟုတ္ဘူးလားလို႔ ျမက္ပင္ေလးက ေမးလိုက္ျပန္တယ္။ ႏွမ္းတစ္ပင္နဲ႔လဲ ဆီျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ေသးပါဘူးဗ်ာ။ အလကားပါပဲလို႔ ႏွမ္းေစ့က စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေခါင္းခါရင္း ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေတာ့မွန္တာေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ပင္တည္းနဲ႔ေတာ့လည္း ဘယ္ဆီျဖစ္ပါ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း မင္းရဲ႕ အပင္ေလးက ႏွမ္းသီးေလးေတြသီး ႏွမ္းေစ့ေလးေတြထပ္က် ေနာက္ထပ္
ႏွမ္းပင္ေလးေတြထပ္ေပါက္ အဲဒီအပင္ေလးေတြကေန ႏွမ္းေစ့ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ထပ္ထပ္က် ႏွမ္းပင္ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ထပ္ေပါက္ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္မၾကာခင္ ဒီေနရာမွာ ႏွမ္းခင္းႀကီးတစ္ခင္း ျဖစ္လာႏိုင္ေသးတာပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ။ ဒါဆိုရင္ မင္းရဲ႕မ်ဳိးဆက္ႏွမ္းေစ့ေလးေတြကေတာ့ ဆီျဖစ္ခြင့္ ရွိလာႏိုင္ေသးတာေပါ့လို႔ ျမက္ပင္ေလးက အားတက္သေရာ ေျပာျပန္တယ္။ ႏွမ္းေစ့ကေလးက တစ္ခ်က္စဥ္းစားလိုက္ၿပီး အင္းေပါ့ေလ ဒီလိုျဖစ္လာရင္ေတာ့ သိပ္မဆိုးပါဘူး။ ႏွမ္းတစ္ေစ့ကေန ႏွမ္းတစ္ပင္၊ ႏွမ္းတစ္ပင္ကေန ေနာက္ထပ္ ႏွမ္းပင္ေတြျဖစ္လာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ႏွမ္းတစ္ပင္ျဖစ္လာေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါ့မယ္လို႔ ျမက္ပင္ကေလးကို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ႏွမ္းေစ့ကေလးကေန ႏွမ္းပင္ကေလးေပါက္ ႏွမ္းသီးေလးေတြသီး ရင့္မွည့္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ႏွမ္းသီးကေလးေတြက ေပါက္ကြဲထြက္ၿပီး ႏွမ္းေစ့ကေလးေတြ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ထပ္က်ရာကေန ႏွမ္းပင္ကေလးေတြ ထပ္ေပါက္ အဲသလိုနဲ႔ပဲ သိပ္မၾကာတဲ့ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ႏွမ္းေစ့ကေလးက်ခဲ့တဲ့ ကြင္ျပင္ႀကီးဟာ ႏွမ္းခင္းႀကီးတစ္ခင္း ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီႏွမ္းခင္းႀကီးကို ဆီစက္အလုပ္သမားေတြ ေတြ႔တဲ့အခါ အလြန္အံ့ၾသၾကတာေပါ့။ ဒီကြင္းျပင္ႀကီးထဲမွာ ဒီႏွမ္းခင္းႀကီး ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္လာပါလိမ့္လို႔ အံ့ၾသတႀကီးျဖစ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အလုပ္သမားေတြလည္း ႏွမ္းေတြရိတ္သိမ္းခ်ိန္တန္ေတာ့ အဲဒီႏွမ္းေတြကို ရိတ္သိမ္းၿပီး ဆီႀကိတ္ဖို႔အတြက္ ဆီစက္ကိုပို႔လိုက္ၾကတယ္တဲ့။ ဆီျဖစ္ခြင့္မရခဲ့ရွာတဲ့ ႏွမ္းေစ့ေလးတစ္ေစ့ကေန စခဲ့တဲ့ ဒီႏွမ္းခင္းႀကီးက ႏွမ္းေစ့ကေလးေတြ ကေတာ့ ဆီျဖစ္ခြင့္ရသြားခဲ့ၾကတာေပါ့ကြယ္။

ၾကားဖူးတဲ့ ပံုျပင္ကေလးကေတာ့ ဒီမွာၿပီးသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မၿပီးႏိုင္တာကေတာ့ ကိုယ့္အေတြး… တကယ္ႏွမ္းေစ့ကေလးက အျပင္မွာ ႏွမ္းခင္းႀကီးတစ္ခင္း ျဖစ္မျဖစ္ေတာ့ ကိုယ္မေျပာတတ္ဘူး။ ဒါကပံုျပင္ပဲေလ။ ကေလးေတြ အိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္မွာ ေျပာျပဖို႔ လူႀကီးသူမေတြရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ျငားလည္း ပံုျပင္ထဲက ႏွမ္းေစ့ကေလးက ကိုယ့္စိတ္ကို ဖမ္းစားတယ္။ ႏွမ္းေစ့ကေလးအေၾကာင္း ကိုယ္ေလွ်ာက္ေတြးတယ္။ အျပင္ေလာကမွာ ႏွမ္းေစ့ကေလးက ကိုယ္ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေကာ…
ႏွမ္းပင္ကေလးတစ္ပင္ ေပါက္လာေအာင္ထိေတာင္ ကိုယ္စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါ့မလား… အေတြးပြားစရာ… ၿပီးေတာ့ အျပင္မွာက ျမက္ပင္ကေလးလို အားေပးမဲ့သူထက္ ပစၥလက္ခတ္ မၫွာမတာ နင္းေျခသြားၾကမယ့္သူေတြၾကားမွာ ႏွမ္းပင္ကေလး ရွင္သန္ႏိုင္ပါ့မလား။ ႏွမ္းေစ့ကေလး က်က်န္ေနခဲ့တဲ့ ေနရာဟာ အပင္မေပါက္ႏိုင္တဲ့ ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ေဆာင္ေတြ ၾကားမွာ ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေကာ… အပင္ေပါက္ႏိုင္တဲ့ေနရာမွာ က်ခဲ့ရင္ေတာင္ ၾကက္ယက္ ငွက္စားအေျခအေနမ်ဳိးမွာဆိုရင္ အပင္ေလးေတာင္ ျဖစ္ခြင့္ရပါ့မလား။ ပံုျပင္ထဲမွာ အားေပးတဲ့ ျမက္ပင္ေလးေၾကာင့္သာ ႏွမ္းေစ့ကေလးက အပင္ကေလးတစ္ပင္ျဖစ္လာဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ။ ျမက္ပင္ေလးမရွိခဲ့ရင္ ႏွမ္းေစ့ ကေလးဟာ ဆီလဲမျဖစ္ အပင္လဲမေပါက္ အေျခအေနမွာ စိတ္ဓါတ္က်စြာနဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ သြားခဲ့မွာလား… ေတြးစရာေတြက အမွ်င္မျပတ္… ကိုယ္သာ ႏွမ္းေစ့ကေလးေနရာမွာ ဆိုရင္… ျမက္ပင္ကေလးလဲ မရွိခဲ့ဘူးဆိုရင္… ကိုယ္အဆိုးေတြ အပ်က္ေတြခ်ည္းပဲ ေတြးမိေနခဲ့သလား။

ျဖဴစင္ျခင္းေတြ ေလာကႀကီးမွာ ရွားပါးေနတယ္။ လူေတြမွာ ျဖဴစင္တဲ့ႏွလံုးသားေတြ မရွိၾကေတာ့ဘူး။ ေလာကႀကီးကေတာ့ အနက္ေရာင္ေတြပဲ လႊမ္းမိုးေနေတာ့တာပါပဲကြာ ဆိုတာမ်ဳိး ညည္းျငဴတာေတြ၊ ေနရာတကာမွာ ျဖဴစင္မႈဆိုတာ မရွိႏိုင္ဘူး ဆိုတဲ့အသံေတြ မၾကာခဏ ၾကားၾကား ေနရတယ္။ အဲဒီလိုအသံေတြ ၾကားရရင္ ကိုယ့္အေတြးထဲကို ပံုျပင္ထဲက ႏွမ္းေစ့ကေလး ၀င္၀င္လာတတ္တယ္။ ဘာမွေတာ့လဲ မဆိုင္လွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေတြးထဲမွာေတာ့ ႏွမ္းေစ့ကေလးက ျဖဴစင္ျခင္းဆိုတဲ့ ႏွမ္းပင္ကေလး တစ္ပင္ကို ရွင္သန္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနခဲ့တယ္။ သူ႔အပင္ကေန ျဖဴစင္ျခင္းႏွမ္းေစ့ကေလးေတြ ပြားမ်ားလာၿပီး အဲဒီႏွမ္းေစ့ကေလးေတြကေနတဆင့္ ျဖဴစင္ျခင္းဆိုတဲ့ ႏွမ္းခင္းႀကီး ျဖစ္လာတဲ့ အထိ ႏွမ္းေစ့ကေလးေတြကို ဆက္လက္ ပြားမ်ားေစခဲ့တယ္။ အဲဒီႏွမ္းေစ့ကေလးေတြက ေနရာအႏွံ႔ တစ္ေလာကလံုးကို ျပန္႔ပြား သြားႏိုင္ခဲ့ရင္ ျဖဴစင္ျခင္းေတြ ေနရာအႏွံ႔ မေရာက္ႏိုင္ေပဘူးလား။ အဲဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ ျဖဴစင္တဲ့ႏွမ္းခင္းေတြ ေလာကႀကီးထဲ ေနရာအႏွံ႔မွာ ရွိလာေတာ့မွာေပါ့။ ေနရာတကာမွာ ျဖဴစင္မႈေတြ ျပန္႔ပြားလာဖို႔အတြက္
ျဖဴစင္ျခင္းႏွမ္းေစ့ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ရွိလာဖို႔ေတာ့ လိုအပ္တယ္ေလ။ ႏွမ္းကေလးတစ္ေစ့ကေန တျဖည္းျဖည္း ပြားမ်ားလာမယ့္ ႏွမ္းခင္းႀကီးဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာႏိုင္သလဲ ကိုယ္မသိပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္လည္း ျဖဴစင္တဲ့ေလာကဆိုတာ ျဖစ္လာႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ကအရင္ဆံုး ကိုယ့္ႏွလံုးသားထဲမွာရွိတဲ့ ျဖဴစင္မႈဆိုတဲ့ ႏွမ္းေစ့ငယ္ကေလးကို အပင္ကေလး ေပါက္လာႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရအံုးမွာ။ အဲဒီအပင္ကရလာမယ့္ ႏွမ္းေစ့ကေလးေတြကိုလည္း ဆက္လက္ၿပီး ျပန္႔ပြားေစရအံုးမွာ…။ အဲဒီႏွမ္းေစ့ကေလးေတြကေန အပင္ေလးေတြ ထပ္ထပ္ၿပီး ေပါက္ေနဖို႔လည္း လိုအပ္ေသးတာ… တျဖည္းျဖည္းေတာ့လည္း ႏွမ္းခင္းႀကီးျဖစ္လာရမွာေပါ့။ ေျပာရရင္ေတာ့… ဒါ ကိုယ့္ရဲ႕ မရူးမႏွမ္း စိတ္ကူးယဥ္အေတြး သက္သက္ပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အခုမွ ကိုယ္က ႏွမ္းပင္ကေလး တစ္ပင္ျဖစ္လာဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္ေနမိတဲ့ အေၫွာက္ေတာင္ မေပါက္ေသးတဲ့ ႏွမ္းေစ့ကေလး တစ္ေစ့အျဖစ္ စိတ္ကူးၾကည့္ရံုသက္သက္ေလးပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ႏွမ္းေစ့ကေလးကေန ျဖစ္လာမယ့္ ႏွမ္းခင္းႀကီးကိုေတာ့
ျဖဴစင္တဲ့ေလာကႀကီးအျဖစ္ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါေသးတယ္။
ႏွမ္းေစ့ကေလးအတြက္ ကိုယ္အဆိုးေတြခ်ည့္ပဲ မေတြးခဲ့ပါဘူးဆိုတာ… ။     ။

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

ေရနစ္တဲ့ၿမိဳ႕

ေခ်ာင္းေရကလွ်ံ ျမစ္ေရကတိုး

မိုးမင္းရွင္ သူ မသနားတယ္

သြန္းဆင့္ကာၿဖိဳး..။

ေရတိုးတဲ့ျမစ္ျပင္

တသြင္သြင္လွ်ံကာၿဖိဳးပါလို႔

ကမ္းကိုပင္ ေက်ာ္ကာလႊမ္းလို႔ရယ္

ၿမိဳ႕တြင္း၀ယ္ ေဘာင္ဘင္စီးတာေၾကာင့္

ျမစ္ေရလ်ဥ္ တစ္ခြင္ေၾကာမွာ ေရနစ္တဲ့ၿမိဳ႕။      ။

ကေမာၻဒီးယားမွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ၾသဂုတ္လထဲကစလို႔ တႏိုင္ငံလံုးမွာ ေနရာအႏွံ႔

ေရေတြႀကီးေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးသိရတဲ့ သတင္းမ်ားအရ အဲဒီလို

ေရလႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္ တႏိုင္ငံလံုးမွာ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံသားတစ္ဦး အပါအ၀င္ 

အနည္းဆံုး လူ ၁၀၀နီးပါးေသဆံုးခဲ့ရတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ေရႀကီးမႈေၾကာင့္ 

အိမ္ယာေပါင္း ၆၃ ၀၀၀ ခန္႔ ေရျမဳပ္သြားကာ အခုအခ်ိန္အထိတႏိုင္ငံလံုး 

အတိုင္းအတာနဲ႔ မိသားစုေပါင္း ၁၀၀ ၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ ေရေဘးဒဏ္ 

ခံစားေနရၿပီး ေက်ာင္းေပါင္း ၃၀၀ခန္႔လည္း ပိတ္ထားရပါတယ္။ 

လယ္ယာေျမ ၁၆၃ ၀၀၀ ဟက္တာခန္႔လည္း (ဧက ၄၀၇ ၀၀၀ခန္႔)

ေရနစ္ျမဳပ္သြားခဲ့ရတယ္လို႔ အစိုးရရဲ႕ သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္အရ 

သိရပါတယ္။ ေရကအခုအခ်ိန္ထိ ဆက္လက္ၿပီး ႀကီးေနဆဲပါ။ 

ဘယ္ႏွစ္ရက္ေလာက္ ဆက္ႀကီးအံုးမယ္ မသိေသးပါဘူး။ ကေမာၻဒီးယား 

အစိုးရကေတာ့ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းေတြကို အေတာ္အေရးေပးၿပီး 
လုပ္ေနပါတယ္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဟြန္ဆန္ ကိုယ္တိုင္ အေရးေပၚ 
အစည္းအေ၀းေခၚၿပီး ေရေဘးကယ္ဆယ္ေရးနဲ႔ ေရေဘးႀကံဳခဲ့ရတဲ့
ျပည္သူေတြအတြက္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို 
စီမံခ်က္ေတြခ်ၿပီး ၫႊန္ၾကား လုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။

အမွန္ေတာ့ ကေမာၻဒီးယားမွာ ေရႀကီးတာဟာ ပံုမွန္အေနအားျဖင့္ 
အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။ မဲေခါင္ျမစ္၀ွမ္းေဒသတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ကေမာၻဒီးယား
ႏိုင္ငံဟာ ဟိုးအရင္ကတည္းက ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း မိုးရာသီကာလေတြမွာ 
ဆိုရင္ မဲေခါင္ျမစ္ေရတိုးလို႔ ေရလႊမ္းေနက်ဧရိယာေတြ သဘာ၀အတိုင္း 
ရွိေနၿပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း ႏွစ္ေတြမွာေတာ့ မဲေခါင္ျမစ္
ေရလႊမ္းမိုးမႈဟာ ပံုမွန္အတိုင္း မဟုတ္ေတာ့ပဲ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ 
ဆိုး၀ါးလာလိုက္တာ အခုတစ္ႀကိမ္ေရႀကီးတဲ့ အျဖစ္ကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ 
ဆယ္စုႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ အဆိုး၀ါးဆံုး အေျခအေန ျဖစ္တယ္လို႔
ဆိုၾကပါတယ္။

မအိမ္သူတို႔ေတြ ကေမာၻဒီးယားမွာ ေနတာ အေတာ္ေလး ၾကာပါၿပီ။ 
အရင္တုန္းက အဲဒီလို ေရႀကီးမႈမ်ဳိးကို မႀကံဳခဲ့ရေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၈
ခုႏွစ္ကစလို႔ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ျမစ္ေရေတြလွ်ံတက္ၿပီး ၿမိဳ႕ထဲကို 
ဒလေဟာစီး၀င္ကာ ေရလႊမ္းသြားတာကို စၿပီးႀကံဳခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒီတုန္းက ဒီၿမိဳ႕ေဒသခံေတြရဲ႕ အေျပာအရဆိုရင္ သူတို႔တစ္သက္မွာ 
ဒီလိုေရႀကီးတာဟာ ဒါဟာ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။ 
အဲဒီတုန္းကဆိုရင္ ျမစ္ကိုျဖတ္တဲ့ တံတားေပၚမွာ လူေတြအံုခဲၿပီး
ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးေနေအာင္ ျမစ္ေရလွ်ံတာကို လာၾကည့္ၾကတာ
ေတြ႔ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ကစလို႔ ႏွစ္စဥ္ စက္တင္ဘာ ေအာက္တိုဘာ
ဆိုရင္ ျမစ္ေရလွ်ံတက္လာၿပီး ၿမိဳ႕ကို တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ ေရလႊမ္းတာ
ဒီႏွစ္ဆိုရင္ ေလးႏွစ္ဆက္တိုက္ရွိပါၿပီ။

ဒါ ၂၀၀၈တံုးက ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ျမစ္ေရေတြ ကမ္းေပၚကို လွ်ံတက္လာတဲ့ပံုပါ။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ အခုျမင္ေနရတဲ့ လူထိုင္ေနတဲ့ကမ္းကိုပါ ေရေတြအကုန္လႊမ္းသြားပါတယ္။ တစ္ၿမိဳ႕လံုး ေရအျပည့္ပါပဲ။

 ဒီႏွစ္မွာေတာ့ အေျခအေန ပိုဆိုးလာတဲ့အျပင္ တစ္ႀကိမ္နဲ႔တစ္ႀကိမ္ 
ၾကားထဲမွာ တစ္ပတ္တိတိပဲျခားၿပီး ႏွစ္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ ေရႀကီးတာပါ။ 
အခု ဒုတိယတစ္ႀကိမ္ ေရႀကီးတာဟာ ႀကံဳခဲ့သမွ်ထဲမွာ အဆိုးဆံုးပါပဲ။ 
အရင္တံုးက တစ္ခါမွ ေရမလႊမ္းဖူးတဲ့ ေနရာေတြအထိ တစ္ၿမိဳ႕လံုးနီးပါး ဒူးေလာက္ ေပါင္ေလာက္ရွိတဲ့ ေရထဲနစ္ေနတာ ဒီေန႔ဆိုရင္ ၆ရက္ေတာင္
ရွိေနပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၾကာသပေတးေန႔ ညေနပိုင္းေလာက္မွာ ေရေတြ 
တရိပ္ရိပ္စတက္လာလိုက္တာ ေသာၾကာေန႔မနက္မွာေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕လံုးကို
ေရေတြလႊမ္းသြားပါတယ္။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးလည္း သြားေရးလာေရးေတြ အကုန္
ခက္ခဲကုန္ၿပီး ေစ်းေတြဘာေတြ ၀ယ္တာျခမ္းတာကအစ အေတာ္ေလးကို 
ဒုကၡေရာက္ပါတယ္။ ဘယ္သြားသြား အဲဒီဒူးေလာက္ ေပါင္ေလာက္ရွိေနတဲ့
ေရေတာထဲမွာ ေျခလ်င္ရုန္းၿပီး သြားေနရတာ ေျခသလံုးေတြႂကြက္တက္ မတတ္ပါပဲ။ ျမစ္ေရလွ်ံတာမို႔လို႔ ေရေတြက ျမစ္ထဲကေန အရွိန္နဲ႔စီးဆင္း
ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အဲဒီေရစီးတဲ့ အရွိန္ကို ရုန္းၿပီးသြားရတာ 
အေတာ့္ကိုမလြယ္တဲ့ ကိစၥပါ။ အခုအခ်ိန္ထိ ေရကသိသိသာသာ 
က် မသြားေသးပါဘူး။ မိုးကလဲ ဒီရက္ေတြမွာ ဆက္တိုက္ဆိုသလို
ေန႔ေန႔ညည ရြာေနတဲ့အတြက္ ဘယ္ႏွစ္ရက္ေလာက္ ဒီေရေတြနဲ႔ 
စခန္းသြားရအံုးမယ္ မသိေသးပါ။ ပံုမွန္ အေနအထားအရ ဆိုရင္
ေအာက္တိုဘာလဟာ ကေမာၻဒီးယားမွာ မိုးမ်ားတဲ့လ ျဖစ္ပါတယ္။ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြ ေရႀကီးရင္ ေအာက္တိုဘာေလာက္မွ ႀကီးတတ္တာပါ။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ေစာစီးစြာ ႏွစ္ႀကိမ္ေတာင္ ႀကီးၿပီးေနၿပီဆိုေတာ့ ေရွ႕လ
အတြက္ကိုလည္း စိတ္ပူစရာပါပဲ။ ေနာက္ထပ္ေရႀကီးႏိုင္တဲ့ အေနအထား အမ်ားႀကီးရွိေနပါေသးတယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ရံုပဲ တတ္ႏိုင္ပါတယ္။ 
သဘာ၀တရားရဲ႕ေဖါက္ျပန္မႈေတြကို တားဆီးလို႔မွ မရႏိုင္တာမဟုတ္လား။

ဒါက ဟိုလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ေလာက္က ပထမအႀကိမ္ ေရႀကီးတဲ့ပံုပါ။

ဒါကေတာ့ အခု ဒုတိယအႀကိမ္ေပါ့။ အိမ္အေပၚထပ္က လွမ္းရိုက္ထားတာ။ ပထမ အႀကိမ္တံုးက အိမ္ေအာက္ထပ္ထဲ ေရမ၀င္ဘူး။ အခု ေအာက္ထပ္ထဲထိ၀င္လို႔ သဲအိတ္ေတြနဲ႔ ကာထားတဲ့ပံုပါ။ ေလွကား သံုးထစ္ျမဳပ္ေနၿပီး အေရွ႕က သဲအိတ္ေလး ၂ခုက ေလွကားေဘာင္ကို ေရထဲမွာ တိုက္မိမစိုးလို႔ အမွတ္အသားလုပ္ၿပီး တင္ထားတာ။

ၿခံထဲက တစ္၀က္ေလာက္ေရျမဳပ္ေနတဲ့ သရက္ပင္။ ၾကည့္ေလရာ ေရေဖြးေဖြးပါပဲ။ ကၽြန္းေပၚေရာက္ေနသလိုေတာင္ ခံစားရတယ္။

ဒါကေတာ့ ကေမာၻဒီးယား ေရႀကီးတဲ့ သတင္းေလးေတြပါ။

http://www.chinadaily.com.cn/world/2011-09/26/content_13795976.htm

http://www.monstersandcritics.com/news/asiapacific/news/article_1665132.php/Cambodia-flooding-death-toll-approaches-100

http://www.bellinghamherald.com/2011/09/26/2202769/death-toll-from-cambodia-flooding.html

http://poleshift.ning.com/profiles/blogs/cambodia-flooding-37-villages-and-damaging-over-5-000-homes

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

ခ်စ္ေသာအေမ့အတြက္...

ေနထြက္ခ်ိန္ အေမ့ရဲ႕အလွ

အို..အေမ

အေမ့ရဲ႕ေမတၱာေရနဲ႕

သားသမီးတို႔ဘ၀

ရွင္သန္ခဲ့ရတယ္အေမ…။

အေမ့ရဲ႕ရင္ေငြ႔ကိုၿခံဳ

ခိုလႈံခြင့္ရခဲ့ၾကလို႔

သားတို႔သမီးတို႔

အရာရာျပည့္စံုခဲ့ၾကတယ္အေမ…။

အေမ့ရဲ႕အစြမ္းနဲ႔

သားသမီးေတြမွာ

၀မ္း၀လို႔ခါးလွခဲ့ၾကတယ္အေမ…။

အေမ့ရဲ႕ေက်းဇူးတရား

သားသမီးမ်ားအတြက္

ႀကီးမားလြန္းလွတယ္အေမ…။

အေမဟာ…

သားသမီးတို႔ရဲ႕ခိုကိုးရာ

ျမတ္ႏိုးစရာေကာင္းတဲ့မိခင္..

ခမ္းနားတဲ့ရာဇ၀င္ေတြနဲ႔

တန္ဖိုးျဖတ္မရတဲ့

သမိုင္းေၾကာင္းအလွေတြကို

ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့အေမအတြက္

သားသမီးေတြမွာ ဂုဏ္တက္ခဲ့ရတယ္အေမ…။

အခုအေမ့ကိုေလ…

သားသမီးေတြလက္လြတ္ဆံုးရႈံးရေတာ့မယ္။

အေမ့ကို…

ေသြးမေတာ္ သားမစပ္သူေတြလက္

၀ကြက္လို႔အပ္လိုက္ရေတာ့မယ္။

အေမဟာ…

မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာ

အဆင့္ဆင့္ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြေအာက္

အသက္ေပ်ာက္ရေတာ့မယ္။

ထားမသြားပါနဲ႔အေမ…

သားသမီးေတြရဲ႕ဘ၀မ်ား

အမိမဲ့သား ေရနည္းငါးလုိအျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔

ခိုကိုးရာမဲ့ၾကရေတာ့မွာလားအေမ…။

အေမ့ကို…

မဆံုးရႈံးပါရေစနဲ႔အေမ…

ၫႈိးခ်ဳံးတဲ့ဘ၀ေတြနဲ႔

သားသမီးေတြမွာ

ရင္ခြင္မမဲ့ပါရေစနဲ႔အေမ…။

အေမခြဲခြာသြားမယ့္ေန႔ရက္ေတြကို

သားသမီးေတြလက္ခ်ဳိးေရတြက္လို႔

ေစာင့္ေနရမယ္တဲ့လား…

မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးအေမ…

အေမ့ကိုႏွိပ္စက္ၾကမယ့္

သူစိမ္းမ်ားရဲ႕လက္က

အေမလြတ္ေျမာက္ရေအာင္

သားသမီးေတြရဲ႕မ်က္ရည္စက္

ႏွလံုးေသြးေတြနဲ႔စက္လို႔

ကယ္တင္ၾကမယ္အေမ…။

အေမက်န္းမာပါေစ…

      အေမအသက္ရွည္ပါေစ…

             သားသမီးေတြအတြက္

                    မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြအတြက္
             ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ရာဇ၀င္သစ္ေတြ
      ဆက္လက္ၿပီးလွပေစဖို႔အတြက္..        

အေမ့ရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြ
ဆက္လက္ရွင္သန္ပါေစအံုးအေမ…။
အေမ့ရဲ႕ ႏွလံုးေသြးေတြ
ဆက္လက္စီးဆင္းပါေစအံုးအေမ…။
အေမ့ရဲ႕ အနာဂတ္မ်ား
ဆက္လက္လွပပါေစအံုးအေမ…။

~ ~ ~ @ @ @ ~ ~ ~

အေမ့ရင္ခြင္ထဲက တံငါေလွမ်ား

ေပ်ာ္ပါးေနၾကတဲ့ လင္းပိုင္ေလးေတြ

ကံဆိုးရွာတဲ့လင္းပိုင္ေလး

(ႀကီးမားလြန္းတဲ့ အရင္းအႏွီးအတြက္ ေခၽြးသိပ္ေပးတဲ့ ဆင့္ပါးစပ္ႏွမ္းပက္ 
သေလာက္ ရလာဒ္ကေလးကို ေတြးၾကည့္ရံုနဲ႔တင္ ရင္နာစရာအျဖစ္ပါ။ 
အေကာင္းအဆိုး အက်ဳိးအျပစ္ေတြကို ခ်ိန္ဆလို႔ အရင္းအႏွီးနဲ႔ အက်ိဳးအျမတ္
ရလာဒ္ေတြ တူေနခဲ့ရင္ေတာင္ မလုပ္သင့္တဲ့ အျဖစ္မို႔ မေႏွာင္းေသးခင္
ျပန္လည္ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။
ဘ၀မွာ အစားထိုးမရတဲ့ အေမအရင္းရဲ႕ ေမတၱာကိုေစာ္ကား အေမ့ကို 
ရက္စက္စြာသတ္ အေမ့ရင္ကိုခြဲ အသဲႏွလံုးကိုထုတ္ ခ်စ္သူကိုေပးဆက္ဖို႔ 
လုပ္တဲ့ မိုက္မဲလွတဲ့ သားဆိုးသားမိုက္ရဲ႕ လုပ္ရပ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ အားလံုး
အတြက္ တသက္တာ ေၾကကြဲစရာေတြ ျဖစ္ႏိုင္တာမို႔ အခ်ိန္မွီစဥ္းစား ျပင္ဆင္
ႏိုင္ၾကပါေစ။)

(ပံုမ်ားကို အင္တာနက္ကယူပါတယ္။ Photos credit to Google Image and flicker.com)

ေလ့လာစရာ ဆိုက္ေလးေတြပါ။
http://www.burmariversnetwork.org/burmese/component/content/article/11/51.html

http://www.burmariversnetwork.org/burmese/    (English version လဲရွိပါတယ္)
http://www.dameffects.org/
http://www.hydroreform.org/
http://chamisa.freeshell.org/dam.htm
http://www.guardian.co.uk/world/2011/may/20/three-gorges-dam-china-warning
http://www.timesonline.co.uk/tol/news/world/article2537279.ece
http://chinadigitaltimes.net/2011/05/china-admits-three-gorges-dam-problems/

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

ဘ၀ေလွ

ဘ၀ဆိုတာ…

ပင္လယ္ျပင္ထဲက

ေလွငယ္တစ္စင္းျဖစ္လိမ့္မယ္။

တခါတရံေတာ့လည္း…

ပင္လယ္ေရစီးေၾကာင္းထဲမွာ

ၿငိမ့္ေညာင္းစြာနဲ႔ရြက္လႊင့္

ေနျခည္ကလဲပြင့္လို႔…

ေလေျပေလးကလဲျမဴး

လိွဳင္းကေလးေတြလဲျဖဴးလို႔

ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းလိုက္ပံုမ်ား…။

တခါတေလမွာေတာ့…

ပင္လယ္ကမူမမွန္

ေဒါမာန္ေတြနဲ႔ထႂကြ

ေၾကာက္စရာ့ အသြင္သ႑ာန္နဲ႔

မုန္တိုင္းထန္တဲ့ေရျပင္မွာ

အရိုင္းဆန္တဲ့လိႈင္းလံုးေတြက

ေလွငယ္ကိုတစစီျဖစ္ရေအာင္

ဦးေထာင္ကာပဲ့စိုက္

ကိုင္ကာရိုက္လိုက္သလို…။

ဘ၀ဆိုတာ…

ၿပံဳးတခါ ေပ်ာ္တလွည့္

ငိုတလွည့္ ရယ္တခါ

လမ္းေျပမွာ သက္သာလည္း

လမ္းဆိုးလည္း ေလွ်ာက္ရမွာ

မျငင္းသာတဲ့ ကံတရား

ေလာကဓံေတြၾကားမွာ

လူသားမွန္ရင္ျဖင့္

အားမာန္ကိုတင္း

ေလွငယ္တစ္စင္းနဲ႔

ပင္လယ္တြင္းမွာ စြန္႔စားျခင္းေပါ့…။

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

B – L – O – G – G – E – R

အခုတေလာ ရြာထဲမွာ တက္(တဂ္)စာေတြက ရာသီစာျဖစ္ေနတယ္ထင္ပါ့။ ဟိုလူလဲတဂ္ ဒီလူလဲတဂ္နဲ႔ ရာသီစာေလးေတြကို အရသာအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ မရိုးရေအာင္ ခ်က္ၾကျပဳတ္ၾကတာေတြ အိမ္တကာလည္စားရင္း ကိုယ့္အိမ္ကတဂ္စာကို စားတဲ့အလွည့္ မေရာက္ႏိုင္ျဖစ္ေနတယ္။ ရာသီစာဆိုတာကလည္း လူတိုင္းလို ႏွစ္သက္တတ္ၾကတာဆိုေတာ့ တက္ခ်င္လည္းတက္ ရာသီစာေလးကို နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ မလြတ္တမ္းေလး ျမည္းခ်င္ၾကေသးတာပဲကိုး။ အခုေပၚတဲ့ ရာသီစာကလည္း ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ ေပၚတဲ့အခ်ိန္မို႔ထင္ပါရဲ႕ အခုပဲ ဘေလာ့ဂ္ေဒးလိုက္ရ ေတာ္ၾကာေန ဘေလာ့ဂါလိုက္ရနဲ႔ဆိုေတာ့… အင္း.. ေျပာလို႔မရဘူး.. ေနာက္ဆက္ၿပီး ဘေလာ့ဘာညာေတြ ထပ္ေပၚခ်င္ ေပၚလာႏိုင္ေသးတယ္။ လူလည္း ဘေလာ့ဂ္တကာလည္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္ေဒးတက္စာေတြ ဘေလာ့ဂါတက္စာေတြ လိုက္လည္စားတာ မ်ားသြားလို႔လားမသိ ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ထဲ ေခါင္းေတြကိုက္ ဇက္ေၾကာေတြတက္ ေနာက္ေၾကာေတြတက္ျဖစ္ၿပီး အေပၚေရာေအာက္ေရာ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ေတြပါတက္လို႔ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေလာက္ ဘေလာ့ဂ္မလည္ႏိုင္ ျဖစ္သြားေသးတယ္။ ေနာက္ဆက္ၿပီးေတာ့လဲ ဘေလာ့ဂ္ရြာထဲ အလည္လြန္လို႔ မ်က္ေစ့ပါ၀ါေရာ အရိုးက်ည္းေပါင္းပါတက္ႏိုင္တဲ့ အလားအလာေတြလည္း ႀကိဳျမင္ထားေသးတယ္။ အသက္ေတြကလည္း စကားေျပာလာၿပီကိုး။ ဒါေပမယ့္လည္း အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တက္ခ်င္ရာတက္ အေရးႀကီးတာက ေလာေလာဆယ္ ကိုယ့္ကိုတဂ္ထားတဲ့ ဘေလာ့ဂါတဂ္ပို႔စ္ကို အေႂကြးမတင္ဖို႔က ပိုအေရးႀကီးတယ္ဆိုေတာ့ ရာသီစာေလးကို တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံုေလးခ်က္လို႔ တဂ္စာစားဖို႔ ျပင္ရျပန္တာေပါ့။

တဂ္တဲ့သူေတြက တဂ္ၾကလို႔သာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာ့ အခုအခ်ိန္ထိ ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ပါလို႔ ဘယ္လိုမွကို ျမင္လို႔မရေသးဘူး။ အရင္တုန္းကလိုပဲ ဘေလာ့ဂ္ေတြေလွ်ာက္သြားၿပီး စာေတြဖတ္ေနရတာႀကိဳက္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ရီဒါတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ပဲ ျမင္ေနတုန္း။ စာမေရးပဲ ဘေလာ့ဂ္တကာလည္ၿပီး စာေတြ လိုက္လိုက္ဖတ္ေနရတာကိုပဲ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တုန္း။ ဘေလာ့ဂ္ေတြ တစ္ခုကေန တစ္ခုကူးၿပီး တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး ကိုယ့္ဖီလင္နဲ႔ကိုယ္ စာေလးေတြလိုက္ဖတ္ ဖတ္ၿပီးတဲ့အေပၚမွာ ကိုယ့္စိတ္ကူးေလးနဲ႔ကိုယ္ ျပန္ၿပီးခံစား ၿပီးရင္ အဲဒီခံစားခ်က္ စိတ္ကူးေလးေတြပိုက္ၿပီး တိတ္တိတ္ေလးပဲ အသံမေပးဘာမေပး ျပန္လာခ်င္ေနတုန္း။ စာေရးဖို႔အတြက္စဥ္းစားရင္ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ Feed Roll မွာ ပို႔စ္အသစ္ေတြတက္ေနၿပီး သြားမဖတ္ျဖစ္ႏိုင္ေသးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္စာရင္းေတြကိုပဲ မ်က္ေစ့ထဲျမင္ေနတုန္း။ ၾကာလာေတာ့ ဖတ္စရာေတြလည္းပံု ေရးစရာေတြလည္းပံုၿပီး တေန႔တျခား အေႂကြးေတြ တစ္ပံုတစ္ေခါင္းတင္ေနသလို ျဖစ္ေနပါေရာလား။ ဒီေတာ့ ေရးစရာအေႂကြးေလး တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ဆပ္ႏိုင္ေအာင္ တဂ္စာေလးနဲ႔ပဲ စလိုက္တာ ေကာင္းမယ္ထင္ပါရဲ႕။

အဂၤလိပ္လို ဘေလာ့ဂါဆိုတဲ့ စာလံုးေပါင္းကိုျမင္တိုင္း သတိရမိတာ တစ္ခုရွိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ေလးငါးႏွစ္က အလယ္တန္းကေလးေတြကို အိုင္တီ သင္ခန္းစာေတြ သင္ခဲ့ရတုန္းက သူတို႔သင္ရတဲ့အထဲမွာ ၀က္ဘ္ဆိုဒ္ေတြ ျပဳလုပ္ပံုအေၾကာင္းပါေတာ့ သူတို႔ေလးေတြကို ၀က္ဘ္ဆိုဒ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြအေၾကာင္း ေျပာျပရင္းနဲ႔ ပါစင္နယ္ ၀က္ဘ္ဆိုဒ္ေတြအျဖစ္ ဘေလာ့ဂ္ေတြအေၾကာင္းလည္း နည္းနည္းပါးပါး ရွင္းျပေနတုန္း ကိုယ္ရွင္းလို႔မၿပီးခင္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္ကထၿပီး Blogger ဆိုတဲ့စာလံုးကို ေမးပံုက “ဆရာမ ဘလိုဂ်ာ ဆိုတာဘာလဲ” တဲ့။  အခုလဲ “ဘေလာ့ဂါဆိုတာ ဘာလဲ” ဆိုၿပီးတဂ္ေတာ့ အဲဒီကေလးေမးခဲ့တာကို ျပန္ၿပီးသတိရမိသြားတယ္။ ကဲ အဲဒီေတာ့လည္း ဘလိုဂ်ာ ဆိုတာႀကီးကို ရွင္းျပရအံုးမွာေပါ့ေလ... း)

ဘေလာ့ဂါဆိုတာ ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုး လိုအပ္ခ်က္က ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာပါ ဆိုတာေတာ့ ေျပာစရာလိုေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။ ဘေလာ့ဂါရဲ႕ အေျခခံအေၾကာင္းတရားျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ အင္တာနက္ ကြန္ယက္အတြင္းက ပုဂၢလိကပိုင္ ဂ်ာနယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီဂ်ာနယ္ထဲမွာ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ေတြ႔ႀကံဳရတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြ အေတြ႔အႀကံဳေတြကို မွတ္တမ္းတင္ရာ၊ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ အေတြ႔အႀကံဳေတြေပၚမူတည္ၿပီး ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ အေတြးအျမင္ေတြ အဲဒီျဖစ္စဥ္ေတြရဲ႕ ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈေတြကို ပုဂၢလိက ခံစားမႈေပၚမူတည္ၿပီး ေရးသားမွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေတြ႔ႏိုင္တယ္လို႔ဆိုထားပါတယ္။ ကြန္ယက္ထဲက ကိုယ္ေရးမွတ္တမ္း စာအုပ္တစ္အုပ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ နည္းပညာ အသံုးအႏႈန္းအေနနဲ႔ အဲဒီမွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ဘေလာ့ဂ္လို႔ေခၚၿပီး အဲဒီစာအုပ္ထဲ မွတ္တမ္းေရးသြင္းျခင္းကို ဘေလာ့ဂင္းလို႔ ေခၚေၾကာင္း မွတ္တမ္းကို ေရးသားသူကိုေတာ့ ဘေလာ့ဂါလို႔ အမည္သညာ သတ္မွတ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။ လြယ္လြယ္ေျပာရင္ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဘေလာ့ဂင္းလုပ္သူဟာ ဘေလာ့ဂါေပါ့။ အရွင္းဆံုး အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္တိုင္ဖြင့္ဆိုေစခ်င္လို႔ တဂ္ၾကသူမ်ားနဲ႔ အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရႈေထာင့္အမ်ဳိးမ်ဳိးကေန အသီးသီး အသက အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုထားၾကတာေတြ ဖတ္ရတာ အားရစရာေကာင္းလွသလို ဘေလာ့ဂါဆိုတဲ့ လူသားကို ပိုမိုၿပီး ရုပ္လံုးႂကြလာေအာင္ ဆလိုက္မီးမ်ဳိးစံုနဲ႔ မီးေမာင္းထိုးျပေနၾကသလိုပါပဲ။ မ်က္ေစ့ထဲမွာ ဘေလာ့ဂါဆိုတာကို ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ျမင္ေယာင္လာေစပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကိုယ္လည္း ဘေလာ့ဂါကို ရုပ္လံုးႂကြေစဖို႔ တေထာင့္တေနရာကေန ဆလိုက္မီး ေသးေသးေလးတစ္လံုးေလာက္နဲ႔ ၀င္ၿပီးအလွဆင္လိုက္ပါတယ္။ ေတြးမိသမွ် ဘေလာ့ဂါဆိုတာရဲ႕ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္ကို ဘေလာ့ဂါစာလံုးေပါင္းက စာတစ္လံုးခ်င္းစီေလးေတြကိုပဲ ကိုးကားလို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်င္ပါတယ္။

B     : Broad-minded 

ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုေပၚမွာ စာေတြေရးေနတဲ့လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အသိပညာ ဗဟုသုတေတြ ႂကြယ္၀ဖို႔ စူးစမ္း ေလ့လာတတ္မႈနဲ႔ အေတြးအျမင္ေတြ က်ယ္ျပန္႔ဖို႔ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။ အေၾကာင္းအရာတိုင္းကို တဖက္သတ္အျမင္မဟုတ္ပဲ မတူညီတဲ့ ရႈေထာင့္မ်ားကေနလည္း ၾကည့္တတ္ျမင္တတ္ၿပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေလ့လာဆည္းပူးတတ္ဖို႔ဆိုတာ ဘေလာ့ဂါတစ္ဦးအတြက္ ရွိသင့္တဲ့လိုအပ္ခ်က္လို႔ ထင္ပါတယ္။

L      : Liberal

လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့စိတ္ထား၊ ကြဲျပားတဲ့ အယူအဆမ်ားအေပၚ သေဘာေပါက္လက္ခံႏိုင္ျခင္း၊ သေဘာထားႀကီးမႈ၊ သည္းခံျခင္းတရားနဲ႔၊ မွ်တတဲ့အျမင္မ်ဳိးဟာလည္း ဘေလာ့ဂါတိုင္းမွာ ရွိအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္း  တစ္ခုပဲျဖစ္မွာပါ။

O     : Openhearted

ဘေလာ့ရြာထဲမွာရွိၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြမွာ နားလည္စာနာတတ္မႈနဲ႔ ကူညီယိုင္းပင္းတတ္မႈက ေျပာစရာမလိုေလာက္ေအာင္ကို ျပည့္စံုၾကၿပီးသားပါ။

G     : Good-natured

မျမင္ဖူးမေတြ႔ဖူးၾကေသာ္လည္း ရႊင္ပ်တဲ့စိတ္ထားနဲ႔ ခင္မင္ႏွစ္လိုဖြယ္ရာေကာင္းၿပီး ရင္းႏွီးေဖၚေရြတတ္ၾကတာလည္း ဘေလာ့ဂါမ်ားပါပဲ။

G     : Generous

ကိုယ့္ရဲ႕အသိပညာ အတတ္ပညာ အေတြ႔အႀကံဳ ခံစားခ်က္မ်ားကို ဘာအက်ဳိးအျမတ္ကိုမွ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္အား လူအား ဉာဏ္စြမ္းအားေတြစိုက္ထုတ္လို႔ စားခ်ိန္အိပ္ခ်ိန္ေတြတင္မက ကိုယ္ပိုင္အားလပ္ခ်ိန္မ်ားကိုပါ ရင္းၿပီး ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ရက္ေရာစြာ ေစတနာ သဒၶါတရားထက္သန္စြာနဲ႔ ေရးသားမွ်ေ၀ေပးေနတာ ဘေလာ့ဂါမ်ားပါ။

E     : Enlightened

ကိုယ္သိသေလာက္ တတ္သေလာက္ နားလည္ခံစားမိသေလာက္ကို အျခားသူမ်ားထံ ဘေလာ့ဂ္ေတြေပၚကေန အခမဲ့မွ်ေ၀လို႔ ကိုယ္၀ါသနာပါရာ စာေရးသားျခင္းအမႈနဲ႔ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္အက်ဳိး ေလာကအက်ဳိးကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျဖည့္ဆည္း အလင္းေဆာင္ေပးေနၾကသူမ်ားကို ဘေလာ့ဂါေတြလို႔ ေခၚဆိုသင့္ပါတယ္။

R     : Rational

ဆင္ျခင္တံုတရားကို အေျခခံလို႔ က်ဳိးေၾကာင္းဆက္စပ္ ေ၀ဖန္စဥ္းစား ေတြးေတာတတ္တဲ့ ဉာဏ္ပညာ အေျမာ္အျမင္မ်ားနဲ႔ ေလာကႀကီးကို ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ ရႈေထာင့္အမ်ဳိးမ်ဳိးကေန ရႈျမင္သံုးသပ္ရင္း ျမင္ ေတြ႔ သိရွိ ခံစားရသမွ်ေတြကို ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚမွာ ေရးသားရင္း စာဖတ္သူမ်ားနဲ႔အတူ ေ၀မွ်ခံစားတတ္ၾကသူမ်ားဟာ ဘေလာ့ဂါဆိုသူမ်ားပါပဲ။

အားလံုးကိုၿခံဳငံုလို႔ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ဆိုရရင္ေတာ့ BLOGGER ဆိုတာ “က်ယ္ျပန္႔တဲ့အေတြးအေခၚမ်ားနဲ႔ လြတ္လပ္ပြင့္လင္း ကူညီယိုင္းပင္းတတ္တဲ့စိတ္ကို အေျခခံၿပီး ခင္မင္ဖြယ္ရာ စိတ္ရင္း ေစတနာမ်ားနဲ႔ မိမိကိုယ္တိုင္ ျမင္ ေတြ႔ သိရွိ ခံစား ေလ့လာ တတ္ေျမာက္မႈမ်ားကို ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚမွာ ေရးသားလို႔ အခမဲ့ေ၀မွ်ေပးေနၾကသူ” စာေရးစာဖတ္ ၀ါသနာပါၾကတဲ့ သာမာန္ထက္ ဘာမွမထူးျခားတဲ့ သာမာန္လူေတြထဲက လူသားမ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။

(ဒီေလာက္ဆို တဂ္ထားၾကသူမ်ား ေက်နပ္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ဦးဦးဖ်ားဖ်ားတဂ္ထားတဲ့ မင္းဧရာနဲ႔ စာဖတ္သူမ်ားအားလံုးကို ေစတနာေရွ႕ထားၿပီးတဂ္တဲ့ အိပ္ယာနဲ႔ မဒမ္ကိုးတို႔ကို ေက်းဇူးပါ။)

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

သူမရွိေတာ့ရင္… (ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ တဂ္တဲ့ပို႔စ္)

လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေလာက္က မယ္ကိုးရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေလးမွာ “ေရစီးျဖင့္ထံုးခ်ည္ျခင္း” ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလးကို သြားဖတ္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး ဖီးလ္ျဖစ္သြားတယ္ေျပာရမလားပဲ။ ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ ရင္ထဲကေန ကဗ်ာတပိုင္းတစေလး ထြက္က်လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာက ဟိုတစ သည္တစေလး ျဖစ္ေနၿပီး စိတ္တိုင္းက် ဆက္ေရးလို႔မရျဖစ္ေနတုန္း ေခ်ာ ေငြလမင္းန႔ဲ မေလး(အိမ့္ခ်မ္းေျမ့) တို႔ေရးတဲ့ ပို႔စ္ေလးေတြ ဆက္တိုက္တက္လာၿပီး သြားဖတ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ထဲကေန အလိုလိုေနရင္း ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ တဂ္လိုက္မိတယ္။ ဒီတပိုင္းတစျဖစ္ေနတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ဆက္ေရးဖို႔ေပါ့။ အဲဒီလို ဆက္ေရးဖို႔သာဆိုတယ္ တကယ္ေရးဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္ရင္ ကဗ်ာက ဟိုတစ္ပိုဒ္ သည္တစ္ပိုဒ္နဲ႔ စိတ္ထဲကခံစားခ်က္ကို အဆက္အစပ္ရွိရွိ ပံုေဖၚလို႔မရႏိုင္ ျဖစ္ေနခဲ့တာ အေတာ္ေလးၾကာလာေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္စိတ္ထဲမွာ အဲဒီကိစၥက အလိုလို အေႂကြးတင္ေနသလို ခံစားလာရတယ္။ တျခားေရးစရာ အေၾကာင္းအရာေတြကို စဥ္းစားလိုက္တိုင္းလည္း တစ္ေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္း စေရးလိုက္ၿပီးရင္ ဒီအေႂကြးပဲ ေခါင္းထဲေရာက္ေရာက္လာၿပီး တျခားအေၾကာင္းအရာကို ေျဖာင့္ေအာင္ ဆက္ေရးလို႔မရႏိုင္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ခမာျပည္ အေၾကာင္းေလးေတြလည္း ဆက္ေရးဖို႔ႀကိဳးစားၾကည့္ေသးတယ္။ တစ္ေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္းေလာက္ အစပ်ဳိးၿပီးရင္ ဒီကဗ်ာပဲ စိတ္ထဲေရာက္လာျပန္ေရာ။ အဲဒီေတာ့ ေရးလက္စစာကို ဆက္ေရးလို႔မရေတာ့ျပန္ဘူး။ အဲတာနဲ႔ ကဗ်ာကိုပဲအရင္ လက္စသတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတုန္းမွာ ဘေလာ့ဂ္ေဒးက ၾကားျဖတ္၀င္လာေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေဒးပို႔စ္ကို မနည္းအခ်ိန္မွီေအာင္ ဦးစားေပးၿပီး ႀကိဳးစားေရးလိုက္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကဗ်ာအေႂကြးက ဘယ္သြားသြား ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေခါင္းထဲမွာ တခ်ိန္လံုးေရာက္ေနတာ။ စားမေျဖာင့္ သြားမေျဖာင့္နဲ႔ ျဖစ္ေနေရာ… ဒီၾကားထဲ အလုပ္ကလည္း သိပ္မအား၊ အခ်ိန္ကလည္းမရ၊ ကဗ်ာေရးခ်င္တဲ့စိတ္ကလည္း တခ်ိန္လံုးေခါင္းထဲမွာ၊ ကဗ်ာေလးကလည္း စိတ္ကူးရရင္ ေရးၾကည့္လိုက္ စိတ္တိုင္းမက်လိုက္ ျပန္ဖ်က္လိုက္ ျပန္ျပင္ေရးလိုက္နဲ႔ သံသရာလည္ေနၿပီး စိတ္ကူးနဲ႔ ခံစားခ်က္ကို ပီပီျပင္ျပင္ ဆက္စပ္လို႔ မရႏိုင္ပဲျဖစ္ေနတာ အေတာ္ေလးၾကာတယ္။ ရင္ထဲက ခံစားမႈကို စကားလံုးနဲ႔ ဖလွယ္ၿပီး ပံုေဖၚလို႔မရျဖစ္ေနခဲ့တာ။ အဲဒီလိုနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးရက္ေလာက္ကမွ ညေနဖက္ ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ အျပင္သြားတုန္း လမ္းမွာသြားေနရင္းကေန အေတြးထဲမွာ စကားလံုးတစ္ခ်ိဳ႕ ထြက္က်လာခဲ့တယ္။ အဲဒါေလးေတြကို ရသေလာက္ အမိအရဖမ္းဆုပ္ထားၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က်မွ ကဗ်ာကို ေစာေစာကရထားတဲ့ အေတြးနဲ႔ စိတ္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ တစ္စစီ ျပန္ဆက္စပ္ယူၿပီးမွ တပိုင္းစီ နည္းနည္းခ်င္း ျပန္စေရးျဖစ္ခဲ့တာ။ ဒီတစ္ပတ္လံုး အဲဒီကဗ်ာၿပီးဖို႔ နပမ္းလံုးေနခဲ့ရတယ္။ နဂိုတံုးက ပ်ဳိးထားခဲ့တဲ့ပံုစံနဲ႔ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ နည္းနည္းစီလြဲသြားေပမယ့္ အခုေရးျဖစ္တဲ့ဟာေလးကို ပိုသေဘာက်မိပါတယ္။ ဒီကဗ်ာကေတာ့ စံခ်ိန္တင္ပါပဲ။ တစ္လေလာက္ကို အခ်ိန္ယူၿပီး ေရးခဲ့ရတယ္။ ဒီအသက္အရြယ္ထိ တခါမွ စာတစ္ပုဒ္ကို အဲဒီေလာက္ အခ်ိန္ေပးၿပီး မေရးဖူးခဲ့ဖူးေသးဘူး။ ကဲ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ တဂ္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ အေႂကြးတင္ေနခဲ့တဲ့ အေႂကြးဆပ္ပို႔စ္ကေလးကို အခုေတာ့ တကယ္တင္ျဖစ္သြားပါၿပီေနာ္။ ဒါၿပီးရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ဆပ္စရာ အေႂကြးေလးေတြ ဆက္လာအံုးမွာေပါ့… လာမယ္ ၾကာမယ္ပို႔စ္ေလးေတြကို နည္းနည္းေတာ့ သည္းခံၿပီး ေစာင့္ဖတ္ေပးၾကပါလို႔… း))

သူမရွိေတာ့ရင္…

သူမဟာ…

အမိ အဖႏွစ္ျဖာ ရင္ႏွစ္မႊာၾကားက

ႏွလံုးေသြးမ်ားေပါင္းစပ္လို႔ ျဖစ္တည္လာတဲ့

ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာ သမီးအလွကညာ

အဖိုးတန္လွတဲ့ ရတနာ…

သူမဟာ…

ဒီေျမမွာ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ ဒီေျမရဲ႕ အလွတရား

ႀကီးျမတ္ေသာဂုဏ္သတင္းမ်ားနဲ႔

သမိုင္းေၾကာင္းမ်ားစြာကို ထုဆစ္

သကၠရာဇ္ေတြကို တည္ၿငိမ္မႈေတြနဲ႔

ၿငိမ့္ေျငာင္းလွပစြာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သူ

ရာဇ၀င္ေပါင္းမ်ားစြာတို႔ရဲ႕ အရွင္သခင္…။

သူမဟာ…

ရာစုႏွစ္ေတြထဲက ေနမ၀င္ဘုရင္မတစ္ပါး

ဒီေျမရဲ႕ထိပ္ထား ဧကရီမဖုရား…

သူမရဲ႕ ရင္ခြင္ဟာ…

အလွအပတရားတို႔ ေပါင္းဆံုရာ...

ဒီေျမရဲ႕အေၾကအညာကို စုန္ဆန္လူးလာ

ခရီးသြားၾကသူမ်ားအတြက္ အားထားရာ...

ဒီေျမတလႊား ေရာင္း၀ယ္ေဖါက္ကား

ကုန္သည္အမ်ားတို႔ရဲ႕ ၀န္စည္စလွယ္ေတြစီးဆင္းရာ...

ဒီေျမရဲ႕ကုန္း၊ေရ၊ေလမွာက်က္စား

သတၱ၀ါအမ်ားတို႔ရဲ႕ ခုိနားရာ...

ဒီေျမမွာ ဆန္ေရစပါး သီးႏွံမ်ားစြာ

ႂကြယ္၀ေစရာ ပင္မအရင္းအျမစ္...

ဒီေျမ ဒီေဒသနဲ႔ ေဂဟစနစ္တို႔

အျပန္အလွန္တည္မွီလို႔ ညီၫြတ္မွ်တရာ...

သူမဟာ…

ဒီေျမမွာေမြးဖြားခဲ့ၾကတဲ့

ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔ရဲ႕ အသက္သခင္...

ဒီေျမေပၚမွာ သူမရဲ႕ရင္ခြင္ကိုမွီၿပီး

ျဖစ္တည္လာခဲ့ရတဲ့ ၿမိဳ႕ျပႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးမ်ား

သမိုင္းစဥ္တစ္ေလွ်ာက္မွာ ေပၚေပါက္ထြန္းကားခဲ့ရာ...

ဒီေျမရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈမ်ား ရွင္သန္ဖြံ႔ၿဖိဳးခဲ့ရာ...

ဒီေျမရဲ႕သမိုင္းေၾကာင္းမ်ား အထင္အရွားျဖတ္သန္းခဲ့ရာ...

သူမဆိုတာ ဒီေျမမဟာရဲ႕ ႏွလံုးေသြးေၾကာ… ။

အခုေတာ့…

သူမရဲ႕တည္ၿငိမ္တဲ့အလွေတြ

သူမရဲ႕ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈေတြ

သူမရဲ႕ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားမႈေတြ

သူမ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့သမိုင္းေၾကာင္းေတြ

သူမ စြမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ေပးဆပ္ျခင္းေတြ

အရာရာဟာ ၿပီးဆံုးျခင္းကိုတိုင္ခဲ့ေလၿပီလား…

ေၾကကြဲျခင္းေတြမ်ားစြာနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ခြဲခြာရေတာ့မယ့္

သူမရဲ႕က်ဆံုးခ်ိန္ေတြက တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လို႔

သူမရဲ႕ရာဇ၀င္ေတြကို တခန္းရပ္ဖို႔

မၾကာခင္မွာ ဆံုးပါးသြားရေတာ့မယ့္

သူမရဲ႕အေသြးအသားေတြက လံုးပါးပါးရင္းနဲ႔

တေန႔တျခား ခမ္းေျခာက္လို႔လာေနခဲ့ၿပီလား…။

သူမရဲ႕ က်ဆံုးျခင္းဟာ

တို႔သမိုင္းေတြ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္း…

သူမကို ဆံုးရႈံးျခင္းဟာ

တို႔ဘ၀ေတြ ပ်က္စီးျခင္း…

သူမရဲ႕ ေသဆံုးျခင္းဟာ

တို႔အနာဂတ္ေတြ ပ်က္သုဥ္းျခင္း…။

ေျမာက္ဘက္စြန္းက ေတာင္တန္းႀကီးေတြ လြမ္းေဆြးေနၾကမလား…

ကြယ္ေပ်ာက္သြားရေတာ့မယ့္ ညီေနာင္ေတာင္တန္းမ်ားအတြက္…။

အၿမဲစိမ္းေတာေတြ ေၾကကြဲေနၾကမလား…

ျပန္လည္မရႏိုင္ေတာ့မယ့္ စိမ္းလန္းျခင္းေတြအတြက္…။

ေျမႏုကၽြန္းေတြ ၀မ္းနည္းေနၾကမလား…

ျဖစ္ထြန္းမလာေတာ့မယ့္ ေကာက္ပဲသီးႏွံမ်ားအတြက္…။

ေဒသခံေတြ ငိုေႂကြးေနၾကမလား…

ဆံုးရႈံးသြားရေတာ့မယ့္ ဇာတိေျမမ်ားအတြက္…။

သူမရွိေတာ့ရင္ျဖင့္…

လင္းပိုင္ေလးေတြဘ၀ ဇာတ္သိမ္းမလွ ျဖစ္ရရွာေတာ့မယ္။

သူမရွိေတာ့ရင္ျဖင့္…

ေဂဟစနစ္ေတြပ်က္သုဥ္း သတၱ၀ါေတြ မ်ဳိးတံုးကုန္ၾကေတာ့မယ္။

သူမရွိေတာ့ရင္ျဖင့္…

တံငါေတြ လူလံုးမလွ အလုပ္အကိုင္မဲ့ဘ၀ ေရာက္ၾကရေတာ့မယ္။

သူမရွိေတာ့ရင္ျဖင့္…

လယ္ယာေျမမ်ားလည္း ေပ်ာက္ဆံုး သီးႏွံမ်ားလည္းတံုးၾကေတာ့မယ္။

သူမရွိေတာ့ရင္ျဖင့္…

ဒီေရေတာမ်ားလည္းဆံုးရႈံး ကုန္းေခါင္ေခါင္ေတြ မ်က္ေစ့တဆံုးျဖစ္ရေတာ့မယ္။

သူမရွိေတာ့ရင္ျဖင့္…

ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ဟာ အမည္သစ္တစ္ခုကိုေျပာင္းရေပလိမ့္မယ္။

သူမရွိေတာ့ရင္ျဖင့္…

ေက်ာက္ေျမာင္းက ရာ၀င္အိုးေတြခမ်ာ အေၾကအညာသြားဖို႔ ခက္ရွာေပလိမ့္မယ္။

သူမရွိေတာ့ရင္ျဖင့္…

ပုဂံဘုရားမ်ားနဲ႔ အင္း၀တံတားလည္း အထီးက်န္သြားၾကေပလိမ့္မယ္။

သူမရွိေတာ့ရင္ျဖင့္…

မင္းကြန္းနဲ႔ ေဂါ၀ိန္ကို တရွိန္ရွိန္ေတာက္ေနတဲ့ တံလွ်ပ္ေတြအၾကား

သဲေခ်ာင္းျပင္ကႏၲာရတလႊားမွာ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ကူးသြားရေပလိမ့္မယ္။

သူမဟာ…

ဒီေျမရဲ႕အသက္

ဒီေျမရဲ႕ႏွလံုးသား

ဒီေျမရဲ႕အေသြးအသား…

သူမရွိေတာ့ရင္ျဖင့္…

ဒီေျမဟာ ရွင္သန္မႈေတြေပ်ာက္ဆံုးလို႔

အနာဂတ္မွာ ဆက္လက္ရပ္တည္ႏိုင္ပါအံုးေတာ့မလား… … ။        ။

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

Happy BLOG Day!!!

ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာကို အရင္တုန္းကတည္းကသိေပမဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေဒး ရွိမွန္းကိုေတာ့ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဘေလာ့ဂ္ေဒးရဲ႕ လိုဂိုေလးကို စၿပီးေတြ႔ဖူးတာ မႏွစ္က ၂၀၁၀ ဘေလာ့ဂ္ေဒး တုန္းကမွပါ။
ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ မႏၱေလးက အိုင္တီသမားသူငယ္ခ်င္း ဓါတ္ပံုဂ်ာနယ္လစ္ တစ္ေယာက္က ၂၀၁၀ ဘေလာ့ဂ္ေဒးရဲ႕ လိုဂိုပံုေလးကို ေ၀ါလ္ဖိုတိုအေနနဲ႔ တင္ထားတာကို စၿပီးေတြ႔ဖူးခဲ့တာေပါ့။ ဘေလာ့ဂ္စာလံုးေပါင္းကို ‘3108’ ဆိုတာေလးနဲ႔ ေရးထားတာကို အရမ္းသေဘာက်မိသြားလို႔ မွတ္မွတ္သားသား ျဖစ္သြားခဲ့တယ္လို႔ဆိုရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ၾသဂုတ္ ၃၁ ဟာ ဘေလာ့ဂ္ေဒးမွန္း စသိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ တလက္စတည္း သိရတာက ကမာၻတ၀ွမ္းမွာ ဘေလာ့ဂ္ေဒးစတင္ခဲ့တာ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ကတည္းကျဖစ္ၿပီး ၂၀၁၀ ဘေလာ့ဂ္ေဒးဟာ ၅ႀကိမ္ေျမာက္ရွိသြားၿပီဆိုတာ သိခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒါအျပင္ ျမန္မာျပည္  ေရႊမႏၱေလးက ဘေလာ့ဂါမ်ားဟာ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဒုတိယအႀကိမ္ ဘေလာ့ဂ္ေဒးမွာကတည္းက တေပ်ာ္တပါး ခမ္းနားစြာ က်င္းပခဲ့ၾကတာကိုပါ သိခဲ့ရပါတယ္။ (မႏၱေလးမွာ ဘေလာ့ဂ္ေဒး က်င္းပခဲ့တဲ့ သတင္းမွတ္တမ္းကို ဒီမွာ  သြားေရာက္ ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါတယ္။) အဲဒီေတာ့ အခုၾသဂုတ္ ၃၁ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ၂၀၁၁ခုႏွစ္ ဘေလာ့ဂ္ေဒးဟာ ၆ႀကိမ္ေျမာက္ရွိသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲ.. ဒီႏွစ္မွာေတာ့ အေၾကာင္းေတြတိုက္ဆိုင္ၿပီး မအိမ္သူ တစ္ေယာက္ ဘေလာ့ဂ္ရြာထဲေရာက္ အိမ္တလံုးေဆာက္ၿပီး အေျခခ်ျဖစ္သြားခဲ့လို႔ ဘေလာ့ဂ္ရြာသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီ ဆိုေတာ့ ရြာထဲက သာေရး နာေရး ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားမွာ ပါ၀င္ဆင္ႏြဲရေတာ့မယ္ေပါ့။ ညီမငယ္ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့ ရိုစ့္  နဲ႔ အိန္ဂ်ယ္လိႈင္  တို႔ကလည္း ဘေလာ့ဂ္ေဒး ပြဲေတာ္အတြက္ ေမတၱာလက္မွတ္ကို အထူးတလည္ တဂ္ၿပီး လက္ေဆာင္ေပးလာၾကတဲ့အတြက္ မအိမ္သူလည္း ပြဲတက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ရပါေတာ့တယ္။ (အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ဳိးေၾကာင့္ မအားတာနဲ႔ ပြဲကိုေနာက္က်မွေရာက္တာေတာ့ စိတ္မရွိၾကပါနဲ႔… :D)

အမွန္ဆိုရရင္ေတာ့ မအိမ္သူ ဘေလာ့ဂ္ရြာထဲမွာ အိမ္မေဆာက္ခင္ကတည္းက ရြာအနီးအနားမွာေနၿပီး ဘေလာ့ဂ္ရြာတစ္ခြင္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္ ရြာရိုးကိုးေပါက္ေလွ်ာက္ကာ တအိမ္၀င္ တအိမ္ထြက္ ေလ့လာ ဖတ္ရႈ မွတ္သားရင္း ရြာထဲမွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး လမ္းသလားေနခဲ့တဲ့ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ၂ႏွစ္နီးပါးေလာက္ ရွိေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ တစ္ရြာလံုးက လူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ႀကီးကို ရင္းႏွီးခင္မင္ အကၽြမ္းတ၀င္နဲ႔ အားလံုးကိုသိေနခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ထဲက တရင္းတႏွီး ခင္မင္ေနတာကိုေတာ့ ကာယကံရွင္မ်ားက မသိႏိုင္ၾကပါဘူး။ အဲဒါက ဥပမာေျပာရရင္ ကိုယ္ႏွစ္သက္အားေပးတဲ့ နာမည္ႀကီး မင္းသမီး မင္းသားကို သိကၽြမ္း မိတ္ဆက္ စကားေျပာဖို႔ မႀကိဳးစားပဲ အေ၀းကေန တိတ္တဆိတ္ အားေပးေနတဲ့ ပရိသတ္တစ္ေယာက္ အျဖစ္မ်ဳိးပါပဲ။

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ေတြကို စၿပီးဖတ္ရႈျဖစ္ခဲ့တာကေတာ့

၂၀၀၉ ႏွစ္၀က္ လြန္ၿပီးေလာက္က်မွပါ။ ဒီ့အရင္ကေတာ့ ကေလးငယ္ေသးလို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္တာရယ္ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္တဖက္နဲ႔ မအားတာရယ္ ေနာက္ အိမ္မွာကလည္း လစဥ္မဟုတ္ေပမယ့္ သံုးေလးလျခား ဆိုသလို မေဟသီ ေရႊအျမဳေတနဲ႔ လိုက္ဖ္စတိုင္လ္ မဂၢဇင္း စာအုပ္ေတြကို ဆက္တိုက္ ဖတ္ခြင့္ရေနခဲ့တာရယ္ေၾကာင့္ ဖတ္စရာစာကို အင္တာနက္မွာ အထူးတလည္ မရွာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဓိကက်တဲ့ ေနာက္တခုကေတာ့ မအိမ္သူ စိတ္အစြဲေပါ့ေလ စာဖတ္တယ္ဆိုရင္ ကြန္ပ်ဴတာစကရင္မွာ ဖတ္ရတာကို အားမရျဖစ္မိတာပါ။ Soft Copy ထက္ကို စာအုပ္ကိုင္ၿပီးဖတ္ရတာမွ ပိုၿပီးအားရပါးရရွိသလို ထင္မိတာေၾကာင့္ စာအုပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြကိုပဲ ရွာၿပီးရႏိုင္သေလာက္ ဖတ္ေနျဖစ္ခဲ့တာနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေတြဘက္ကို ေျခဦးမလွည့္မိခဲ့ဘူး။ အင္တာနက္မွာေတာ့ ဧရာ၀တီ မဇၩိမ မိုးမခ စတဲ့

သတင္း၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြေလာက္နဲ႔ ပလန္းနက္၊ ျမန္မာပီးပဲလ္မဂၢဇင္း၊ ျမန္မာက်ဴးပစ္ တို႔ေလာက္ကိုသာ တခါတေလ ႀကံဳတဲ့အခါေလာက္ ေရာက္ျဖစ္ၿပီး အနည္းအက်ဥ္း ဖတ္ျဖစ္တာရယ္ ေနာက္ ေရႊစကားအီးဘြတ္ခ္ ကေန ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေလးေတြ ေဒါင္းၿပီးဖတ္တာမ်ိဳးရယ္ေလာက္ပဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၉ ေလာက္မွာေတာ့ မဂၢဇင္းေတြ အသစ္ထပ္မရႏိုင္ေတာ့ဘဲ တျခားဖတ္စရာ စာအုပ္ေတြလည္း ကုန္သေလာက္ျဖစ္လာေတာ့ စာဖတ္ရမွ ေနသာထိုင္သာရွိတဲ့ မအိမ္သူလည္း စာငတ္စျပဳလာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွပဲ စာမဖတ္ရမေနႏိုင္တဲ့ ေရာဂါနဲ႔ အင္တာနက္ကို စေမႊျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို စဖတ္ျဖစ္သြားခဲ့တာပါ။

ပထမဦးဆံုး စဖတ္ျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ႏွစ္ခုက ေကာင္းကင္ျပာ  နဲ႔ ႏိုင္းႏိုင္းစေန  ဘေလာ့ဂ္ေတြပါ။ ႏိုင္းႏိုင္းစေနရဲ႕ စာေတြကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ မဖတ္ခင္ကတည္းက Forward Mail ေတြကေန အျမဲတမ္းဖတ္ေနခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲ ရွာေဖြဖတ္ရႈမိတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ကေတာ့ ကိုေအာင္ရဲ႕ ပ်ဴႏိုင္ငံ ပါပဲ။ အဲဒီလုိ စဖတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ ကတည္းက ပ်ဴႏိုင္ငံဘေလာ့ဂ္ကို ပို႔စ္အသစ္တင္တိုင္း သြားသြားဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ ဒီကေန႔အထိေပမယ့္ ထူးထူးျခားျခား တစ္ႀကိမ္ကလြဲလို႔ တစ္ခါမွ ကြန္မန္႔မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကြန္မန္႔ေရးျဖစ္သြားရတဲ့ အေၾကာင္းကလဲ ပို႔စ္အသစ္တင္တာေတြ႔လို႔

ဘေလာ့ဂ္ကို၀င္လိုက္ရင္ ပို႔စ္မွာေရးထားသမွ် ဘာစာမွဖတ္လို႔မရပဲ အီဂ်စ္က ပိရမစ္ေတြထဲမွာ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ေရွးေဟာင္း အရုပ္စာေတြလိုသာေပၚေနၿပီး

ကြန္မန္႔ကို ၀င္လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေရးလို႔လဲရသလို ကြန္မန္႔အားလံုးကိုလည္း ဖတ္လို႔ရေနတာနဲ႔ အဲဒီလိုျဖစ္ေနေၾကာင္းကို ကြန္မန္႔မွာ ေရးထားခဲ့မိတာပါ။ ကိုေအာင္ကလဲ အဲဒီလိုေရးခဲ့တဲ့ ကြန္မန္႔ကို သူ႔ဖက္ကျဖစ္တာမဟုတ္ေၾကာင္းနဲ႔ မအိမ္သူရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာ တခုခုျဖစ္ေနလို႔ ျဖစ္တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္လို႔ ကြန္မန္႔ျပန္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါဘာေၾကာင့္မွန္းမသိေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တျခားဘေလာ့ေတြကို၀င္သမွ် ဘာမွမျဖစ္ပဲ ပ်ဴႏိုင္ငံဘေလာ့ဂ္ တစ္ခုတည္းကို ၀င္မွျဖစ္တာမို႔ တကယ့္ကို မွတ္မွတ္ရရပါပဲ။ (သရဲအေၾကာင္း သြားဖတ္လို႔ အင္တာနက္က သရဲေျခာက္လိုက္တာေနမွာ.. း P) ေနာက္၂ရက္ေလာက္ေနေတာ့ သူ႔အလိုလို ျပန္ေကာင္းသြားၿပီး ပို႔စ္ေတြအားလံုးကို ျပန္ဖတ္လို႔ရသြားပါတယ္။ း)

အဲဒီေနာက္မွာ ပ်ဴႏိုင္ငံရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္လင့္ေတြကတဆင့္ ထပ္ေရာက္သြားၿပီး အျမဲတမ္းအားေပး ဖတ္ရႈျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကေတာ့ အေတာ္ေလးစံုပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးဆိုဒ္ေတြ အပါအ၀င္ အျခားေသာ ဘေလာ့ဂ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲဒီမွာလဲ မွတ္မွတ္ရရ ပထမဦးဆံုး လင့္ကေန ေရာက္သြားျဖစ္တဲ့ဘေလာ့ဂ္က ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုႀကီးေက်ာက္ရဲ႕ ေရႊရတုမွတ္တမ္း  ဘေလာ့ဂ္ပါ။ ေရႊရတုမွတ္တမ္းက အဲဒီတုန္းက ဘေလာ့ဂ္အသစ္ျဖစ္ၿပီး စေရးတာ ရက္ပိုင္းပဲရွိေသးတဲ့ ဘေလာ့တစ္ခုေပါ့။ မွတ္မိသေလာက္ စဖတ္ျဖစ္တဲ့ပို႔စ္က နယ္ဖက္မွာ ဖီးလ္ဆင္းေတာ့ ညဘက္ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚက မွင္စာေလးလားမသိဘူး ဆင္းလာၿပီး ေႏွာင့္ယွက္တဲ့အေၾကာင္းကို ေရးထားတာ။

ေနာက္ထပ္ေတြ႔တဲ့ဘေလာ့ဂ္ကေတာ့ ေရႊေသာ့ပံုေလးနဲ႔ ကိုေဇာ္ ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ပါပဲ။ သူ႔ဘေလာ့ဂ္ကို စ၀င္ၿပီး ဖတ္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ စာေရးသားပံုက သူလိုကိုယ္လိုမဟုတ္ပဲ နဲနဲထူးျခားတာကို သတိထားမိသလို ဒီစာေရးတဲ့သူက သူမ်ားနဲ႔မတူတဲ့ အျမင္ ရႈေထာင့္မ်ဳိးေတြကေန ေတာ္ေတာ္ ျမင္တတ္ ေတြးတတ္ၿပီး စာေတြလည္း အေတာ္ေရးႏိုင္ပါလား ဆိုတာလဲေတြးမိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကမ်ား တရက္ကို ပို႔စ္ ၂ပုဒ္ ၃ပုဒ္တင္တာ ဖတ္တဲ့လူေတာင္ မွီေအာင္ မနည္းႀကီးကို လိုက္ဖတ္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပို႔စ္ေတြကလည္း အရွည္ႀကီးေတြ ျဖစ္တဲ့အျပင္ အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း အေတာ့္ကိုစံုလင္ပါတယ္။ သူ႔ဆိုက္မွာ ပို႔စ္တပုဒ္ဆို ဆိုသေလာက္ အားပါးတရဖတ္ရတဲ့အျပင္ ဖတ္ၿပီးသြားရင္လည္း ၿပီးၿပီးေရာမဟုတ္ပဲ ေခါင္းထဲမွာေတြးစရာ တခုခုပါ က်န္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုဖတ္ရင္းကေန ကိုေဇာ္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္က လင့္ေတြလည္း အေတာ္စံုေတာ့ အလိုလိုေနရင္း အျခားဘေလာ့ဂ္ေတြ အားလံုးကို သြားဖတ္ဖို႔ ဟုမ္းေပ့ဂ်္လို ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေန႔တိုင္းလိုလို ကိုေဇာ္ဘေလာ့ဂ္ကို အရင္ဆံုးဖြင့္ဖတ္ၿပီးရင္ တျခားဘေလာ့ဂ္ေတြကို အဲဒီမွာရွိတဲ့ လင့္ေတြကေနတဆင့္ တခုၿပီးတခု ကလစ္ႏွိပ္ၿပီး သြားဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို ဖတ္လာခဲ့တာ “ဘေလာ့ဂါမ်ားရဲ႕ပို႔စ္မ်ား” ဘေလာ့ဂ္ကို ကိုေဇာ္စလုပ္တဲ့အခ်ိန္ထိပါပဲ။ အဲဒီက်ေတာ့မွ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္တဲ့ ဟုမ္းေပ့ဂ်္ေျပာင္းသြားတာပါ။

အဲဒီလိုနဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဖတ္ခ့ဲဖူးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြက အေတာ္ေလးစံုပါတယ္။ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ လက္ေဟာင္းမ်ားကို မွတ္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ မိုးခ်ဳိသင္း၊ မေနာ္ဟရီ၊ ဆရာမေမၿငိမ္း၊ မေက၊ သိဂႌႏြယ္၊ မယ္ကိုး၊ ကိုခ်စ္ေဖ၊ ကလူသစ္၊ ကိုလူေထြး၊ ညီလင္းဆက္၊ မန္းကိုကို၊ ဘေလာ့ဂါေမာင္မိုး၊ ဏီလင္းညိဳ၊ ျမစ္က်ိဳးအင္း (နာမည္က ထူးဆန္းလို႔ ၀င္ၾကည့္မိရာက စာအေရးေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂ္တခုအျဖစ္ အၿမဲလို သြားဖတ္ျဖစ္သြားတယ္။ ပြဲေစ်းေတြ ပြဲခင္းေတြ အၿငိမ့္ေတြ ဇာတ္စင္ေတြအေၾကာင္း စိတ္၀င္စားဖြယ္ ဖတ္ရတာလဲ သေဘာက်တယ္။ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ထဲက ပုရြက္ဆိတ္ေလးေတြ ကမာၻပ်က္သြားတာေတာ့ အခုထိ မေမ့ႏိုင္ေသးဘူး။)၊ မငယ္ႏိုင္၊ မခင္ဦးေမ၊ မသက္ေ၀ (သာမန္ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း အေၾကာင္းေလးေတြကို မထင္မွတ္ထားတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေလးနဲ႔ ဖတ္တဲ့သူကို နစ္၀င္သြားေစတဲ့ အက္ေဆးေလးေတြကို ဖြဲ႔တတ္လို႔ အၿမဲသြားဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ)၊ မခ်စ္ၾကည္ေအး (စာေလးေတြဖတ္ရတာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရႊင္ရႊင္လန္းလန္းနဲ႔ေပမယ့္ ေနာက္ကြယ္က ေလးနက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို သတိျပဳမိေအာင္ လွလွပပေလး ေရးတတ္တာကို သေဘာက်တာ)၊ မေရႊစင္ဦး (မအိမ္သူရဲ႕ စာအုပ္စင္ႀကီးပါပဲ)၊ နဗန၊ စက္တင္ဘာရဲ႕ေကာင္းကင္၊ မေမဓါ၀ီ (နာမည္ကိုစိတ္၀င္စားရာကေန စာေတြကိုပါစြဲသြားေတာ့တာပဲ။ ျမန္မာစာ စစ္စစ္ႀကီးေတြကို ဖတ္ရတာ အားရပါးရရွိတယ္)၊ သူႀကီးမင္းကိုကိုေမာင္ (တံုးဖလားရြာက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သေဘာက်လို႔ သြားသြားဖတ္တာ)၊ ကဘူးလ္က ကိုေမာင္ေမာင္ဘေလာ့ဂ္၊ သစ္နက္ဆူး၊ ေတဇာရဲ႕လေရာင္လမ္း (အက္ေဆးေတြကိုႀကိဳက္လို႔ သြားသြားဖတ္ျဖစ္တယ္။ ကဗ်ာတိုေလးေတြေကာပဲ။)၊ ကိုေပါရဲ႕ပိေတာက္ရိပ္၊ ေဒါက္တာစိုးျမင့္(ေမ့ေဆး)ရဲ႕ အာဖရိကေရာက္ ျမန္မာတစ္ေယာက္၊ ဆရာေလးသက္တန္႔ခ်ိဳ၊ မကိကိ၊ မြန္းသက္ပန္၊ ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္၊ ၀ီရွီမီ၊ ခေရတြန္၊ မိုးမင္းဂ်ီး၊ လသာည၊ (အခုေန၀သန္တျဖစ္လဲ) ဂ်ပန္ေကာင္ေလး၊ ဖိုးစိန္၊ တီတီဆြိ၊ မိုးခါး၊ ႏွင္းနဲ႔မာယာ၊ ေရႊျပည္သူ၊ ေမာင္ဘႀကိဳင္(ခ်ဥ္ေပါင္ျခံ) (စပါးႀကီးေႁမြဖမ္းတဲ့ပို႔စ္ကေန စဖတ္မိတာေပါ့။)၊ မရွင္ေလး၊ ၿဖိဳးၿဖိဳးလိႈင္၊ ႏွင္းဆီတစ္ခင္းပန္းတစ္ျခင္း၊ သဒၶါလိႈင္း၊ Sosegado၊ ကိုပီတာ၊ အျဖဴေရာင္နတ္သမီး၊ ေခ်ာရဲ႕ အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္၊ ပန္ဒိုရာ၊ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ရဲ႕ သံစဥ္မဲ့အလကၤာမ်ား (မွတ္မွတ္ရရ ဏီလင္းညိဳဘေလာ့ဂ္ကေန တဆင့္စေရာက္ဖူးတာ)၊ မိုးေငြ႔ႏွင့္အတူ၊ မိုးစက္ပြင့္၊ စႏၵကူး၊ ညီလင္းသစ္ (အေတြးေလးေတြ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို အေျခခံၿပီး က်ိဳးေၾကာင္းက်တဲ့ ဆက္စပ္အေတြးေလးေတြနဲ႔ အရမ္းလွတဲ့ အက္ေဆးေလးေတြကို ေရးတတ္လို႔ သတိထားမိၿပီး ဖတ္ျဖစ္သြားတာ။)၊ ေမာင္မ်ိဳးရဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဇာတ္ခံု (ေဘာင္းဘီေရွ႕ေနာက္မွားတာကို သိုင္းေျပာင္းျပန္နဲ႔ လွည့္၀တ္တဲ့ အတတ္ပညာကို ေလးစားပါတယ္။ အခုထိေကာ ေရဖ်န္းတဲ့ပိုက္နဲ႔ အုန္းေရေသာက္ေနေသးလားမသိ… :P)၊ အလင္းစက္မ်ား အစရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါဘဲ။ ဒါေတာင္ စဥ္းစားလို႔ရသမွ် မွတ္မိသေလာက္ပဲ ေရးထားတာပါ။ ေမ့ေနလို႔ က်န္သြားတာေတြလည္း ရွိေနပါေသးတယ္။ ဒီထဲက တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္း ဆက္ေရးတာ မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။ အစားအေသာက္ ခ်က္တဲ့ျပဳတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း မၾကာမၾကာ ေရာက္တတ္ပါတယ္။

အဲဒီဘေလာ့ဂ္လက္ေဟာင္းေတြကို ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္လက္သစ္ေတြ စေတြ႔တဲ့အထဲမွာ ေရႊရတုမွတ္တမ္းဘေလာ့ဂ္ကေန ဆရာဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အေတြးစေလးေတြကို စေရာက္သြားပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ၿပီး အၿမဲလိုသြားဖတ္ျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္မ်ားကေတာ့ အခုကိုညိမ္းႏိုင္လို႔ နာမည္ေျပာင္းသြားတဲ့ ကိုေမာင္ေလးရဲ႕ ေမ်ာလြင့္တိမ္တို႔နားခိုရာ၊ ဆင္တဲကေဖး၊ ဧရာ၀တီစာၾကည့္တိုက္၊ မေဗဒါရဲ႕ေဗဒါလမ္း၊ မိုးယံရဲ႕ လူသားအားလံုးအတြက္၊ ေနေဇာ္လင္း၊ အဂၤဟူးရဲ႕မွ်ေ၀မႈတို႔စုစည္းရာ၊ မိုးပန္းခ်ီ၊ ျမေသြးနီ၊ ဦးေအာင္သင္း၊ ဦးဘုန္း(ဓါတု-မႏၱေလး)၊ ေငြလမင္း၊ ေအေအတီအို၊ အၿပံဳးပန္း၊ ခႏြဲ၊ လျပည့္ရိပ္၊ ရို႕စ္ရဲ႕ က်မဘ၀ရဲ႕ အမွတ္တရေနရာေလးတခု၊ အိန္ဂ်ယ္လႈိင္၊ အမွတ္တရေန႔စြဲမ်ား၊ ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒိုင္ယာရီ၊ ခရစၥတယ္လ္ရဲ႕ ဘ၀ရဲ႕စာမ်က္ႏွာမ်ား (Bliss of us ကုိလည္း တခါတခါ ေရာက္တယ္။)၊ တေျမထဲက ေမာင္ငယ္ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ အနီးဆံုး နဲ႔ ကိုထြဋ္၊ ေမသိမ့္သိမ့္ေက်ာ္၊ မင္းဧရာ၊ ၿဖိဳးေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ေရးမိေရးရာ အျဖာျဖာ၊ ကဗ်ာေတြမနားတမ္းေရးႏိုင္တဲ့ ေတာင္ႀကီးသူညီမငယ္ မစံပယ္ (အိမ္လည္း အေတာ္ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ လည္ႏိုင္ပါတယ္)၊ ျမစ္ဆံု၊ ဒီဇင္ဘာေမာင္ေမာင္၊ အေတြ႔အႀကံဳေတြစံုသလို အစားအေသာက္ေတြ ခ်က္တာလည္း၀ါသနာပါတဲ့အျပင္ ဘေလာ့ဂ္တိုင္းကိုလည္း ေရာက္ေအာင္သြားၿပီး ဆုေတာင္းေလးနဲ႔ ကြန္မန္႔ေပးတတ္တဲ့ ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ အန္တီတင့္၊ Mon Petit Avatar (ဟိုးအရင္တည္းက ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ကြန္မန္႔ေပးေပးေနတာ ေတြ႔ဖူးေနေပမယ့္ မဂ်ီးေတာ္တို႔ မစည္းစိမ္တို႔ မမီးငယ္တို႔လို ဘေလာ့ဂါေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူ တေယာက္လို႔ပဲထင္ခဲ့မိဖူးတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ရွိမွန္းကို လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္ကမွ သိၿပီး သြားဖတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စိတ္၀င္စားစရာ ဘေလာ့ဂ္ေလးတခုပါ)၊ ခင္ေမာင္ခ်င္း(ခ်င္းကေလး)၊ ၾကယ္လြမ္းသူ၊ မဒမ္ကိုးနဲ႔ ကိုရင္သာေပ်ာ့ … အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ေရာက္ျဖစ္ၿပီး နာမည္မပါတဲ့ ဘေလာ့ဂ္မ်ားလည္း ရွိႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါက လက္လွမ္းမွီရာ သတိရသေလာက္ကိုသာ ေရးခ်လိုက္တာပါ။ မအိမ္သူမေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ အသစ္အေဟာင္းေတြလည္း မ်ားစြာရွိေနပါေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ၿပီးေတာ့ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ဘေလာ့ဂ္ အသစ္ အသစ္ေတြ ထပ္ထပ္တိုးလာေနတာကိုလည္း ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ရြာကေန ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးတမွ် ျဖစ္လာေနပါၿပီ။ ဘေလာ့ဂ္ေတြကလည္း အေၾကာင္းအရာအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အေတြး အျမင္ အသိပညာ အတတ္ပညာ ဘာသာေရး စီးပြားေရး လူမႈေရး ႏိုင္ငံေရး ခ်က္ေရးျပဳတ္ေရး ဘယ္ဖက္ကမွ မလြတ္ရေအာင္ ဖတ္စရာ မွတ္စရာ အသိအလိမၼာ တိုးစရာ ေလ့လာက်င့္သံုးစရာေတြကို ေ၀မွ်ေပးေနၾကတာ တကယ္ကိုအားရစရာပါ။ ယူတတ္မယ္ဆိုရင္ သံုးမကုန္ႏိုင္တဲ့ ရတနာသိုက္ႀကီးလိုပါပဲ။

မအိမ္သူကေတာ့ တစ္ရက္စာမဖတ္လိုက္ရရင္ တေန႔တာမျပည့္စံုဘူးလို႔ထင္တဲ့ စာဖတ္သမားသက္သက္ပါ။ ဘေလာ့ဂ္ေတြလည္ စာလိုက္ဖတ္ၿပီး ေျခရာမခ်န္ ကြန္မန္႔မေပးတတ္ပဲ တိတ္တဆိတ္ေလး ျပန္လာတတ္တဲ့ ကန္႔လန္႔ကာေနာက္ကြယ္မွာပဲ ေနခ်င္တတ္သူပါ။ မရည္ရြယ္ပါပဲ လုပ္ျဖစ္သြားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးမွာ စာေရးႏိုင္ဖို႔အတြက္ကိုေတာ့ အေတာ္ေလးကို အားထုတ္ရပါတယ္။ စာေရးဖို႔အတြက္ စာေတြအမ်ားႀကီး ပိုဖတ္ရသလို စာေရးဖို႔အခ်ိန္ကိုလည္း မအားတဲ့ၾကားက ႀကိဳးစားၿပီး အခ်ိန္ေတြလုရပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ တာ၀န္ေတြ ၀တၱရားေတြ အလုပ္အကိုင္ေတြ လူမႈေရး မိသားစုအေရးေတြကို ဘေလာ့ဂ္ေရးတာေၾကာင့္ အပ်က္ကြက္ အထိခိုက္မခံခ်င္သလို စာေတြကိုလည္း ပို႔စ္ျဖစ္ၿပီးေရာ တာ၀န္ေက်ေရးတာမ်ဳိး မလုပ္ခ်င္တတ္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ေရးမိသမွ်ေလးေတြကိုေတာ့ ႀကိဳးစားၿပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေရးခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီးကိုလည္း ရင္းေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီလို ႏွစ္ခုလံုးကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵႏွစ္ခုၾကားမွာ တခါတေလ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ ၫွိႏႈိင္းမရတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးေတြနဲ႔ နပန္းလံုးရတာ မအိမ္သူအတြက္ သိပ္ေတာ့ မလြယ္လွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ေလးလုပ္ျဖစ္ သြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အရင္က ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ တဖက္သတ္ ရင္းႏွီးေနခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက အျခားဘေလာ့ဂါမ်ားနဲ႔ သိကၽြမ္းခင္မင္ခြင့္ရတာကေတာ့ တကယ့္ကို ၀မ္းသာရပါတယ္။ တဦးနဲ႔တဦး မျမင္မေတြ႔ဖူးၾကဘဲ ဘေလာ့ဂ္မွာေရးသားထားတဲ့ စာေလးေတြကတဆင့္ စာေရးတဲ့သူကို စိတ္ကူးပံုေဖၚၾကည့္ၿပီး ခင္ရတာေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ တရင္းတႏွီးရွိလွတာ အမွန္ပါပဲ။ အေပါင္းအသင္း နယ္ပယ္က်ယ္လာၿပီး မိတ္သစ္ ေဆြသစ္ေတြ တိုးပြားလာတယ္ ဆိုတာကိုက မဂၤလာတပါးပဲ မဟုတ္လား။ ဘေလာ့ဂ္ေဒးမွာ ဘေလာ့ဂါအေပါင္း က်န္းမာ ရႊင္လန္းစြာနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့ မိမိႏွစ္သက္ရာ စာေလးမ်ားကို ဆက္လက္ေရးသားၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဘေလာ့ဂင္းႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သပါတယ္ရွင္။

ဘေလာ့ဂ္ေဒးအတြက္ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလး ငါးခုပါ။

ေမာင္တုိင္ပင္၏ အေတြးပံုရိပ္မ်ား

CMS’s Web Diary

ၾဆာဘရဲ႕မွတ္စု

ကၽြႏု္ပ္တို႔၏မႏၲေလး

တူးတူးသာ

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။