ေလးႏွစ္တာေျခရာမ်ား

၂၄-၅-၂၀၁၁ မွာစခဲ့တဲ့ ဝါေခါင္မိုးဘေလာ့ဂ္ေလး ဒီေန႔ ၂၄-၅-၂၀၁၅ မွာ ေလးႏွစ္တင္းတင္းျပည့္ခဲ့ၿပီ။ 

ဒီလမ္းကေလးမွာ ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ ေတာက္တီးေတာက္တက္ ေလွ်ာက္ခဲ့ရတာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာ့ ေက်နပ္ေနတာပါပဲ။ တသက္စာ ေျခရာထင္ က်န္ရစ္စရာေတာ့ လိုမယ္မထင္လွပါဘူးေလ။ ကိုယ္ေလွ်ာက္ခ်င္လို႔ကို ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းမွာ ေျခရာက အဓိကမွမဟုတ္ေပပဲ။

ဒါဟာ ကိုယ့္ဥခြံ က်ဥ္းက်ဥ္းကေလးထဲကေန ပထမဦးဆံုး ဖြင့္လွစ္မိတဲ့ တံခါးတခ်ပ္... ကိုယ္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ပိတ္လိမ့္မယ္မဟုတ္ဘူး။ ဒီဖြင့္ထားတဲ့ တံခါးကေန ကိုယ့္စိတ္ကူးေတြ အလည္အပတ္ထြက္ခ်င္တဲ့အခါလဲ ထြက္လိမ့္မယ္။ ကိုယ္ပ်င္းတဲ့အခါ ဒီတံခါးဝမွာ ေမွ်ာ္ေငးလို႔ ေတြးခ်င္ရာေတြလဲ ေတြးလို႔ေပါ့။ ကိုယ္မအားလပ္တဲ့ အခါမေတာ့ ဒီတံခါးဝကေန ခပ္ေဝးေဝးမွာ ရွိခ်င္လဲရွိေနမွာပဲ။ 

ဒါေပမဲ့ ဘယ္အခါမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္စိတ္လိုလက္ရရွိတိုင္း ကုိယ္တိုင္ဖြင့္ခဲ့တဲ့တံခါးကေနထြက္လို႔ ကိုယ္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္းတခုကို ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ့္ကိုယ္ ေလွ်ာက္ခြင့္ရတဲ့ကုသိုလ္ေလာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းတာ ေလာကမွာရွိပါ့မလား။ ဒါဟာ ႀကီးမားတဲ့ဆုလာဘ္ေပါ့။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ေက်နပ္စရာပါေလ။


အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

ဥတု ကဗ်ာ ဖြဲ႔သီရာ (ဟိုကၠဴကဗ်ာမ်ား)

သဘာဝေလာကႀကီးဟာ အၿမဲတမ္းေျပာင္းလဲေနတယ္။ စကၠန္႔ေတြ မိနစ္ေတြ နာရီေတြ ဘယ္အရာမွ ရပ္တန္႔မေနခဲ့ဘူး။ အခ်ိန္ေတြက အၿမဲတမ္း တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔… အခ်ိန္ေတြေျပာင္းသလို ေန႔နဲ႔ညေတြလဲေျပာင္း… လေတြႏွစ္ေတြလဲေျပာင္း… ဥတုရာသီေတြလဲ အၿမဲလည္ပတ္ေျပာင္းလဲေနဆဲ။ အဲဒီလိုပဲ ေဟာဒီ သဘာဝ ေလာကႀကီးထဲမွာ ရွိသမွ် အရာရာဟာ ေျပာင္းလဲျခင္းထဲမွာ.. ဒီေတာ့ ဒီသဘာဝေလာကႀကီးထဲ ေမြးဖြားက်င္လည္ ေနထိုင္ေနရတဲ့ လူေတြဟာလဲ အၿမဲတမ္း ေျပာင္းလဲျခင္း သံသရာထဲမွာ ေနေနၾကရတာပဲ။ ကေလးကေန လူငယ္၊ လူငယ္ကေန လူရြယ္၊ လူရြယ္ကေန လူႀကီး ေနာက္ဆံုး သခ်ဳႋင္းထဲေရာက္သည္ထိေတာင္ ေျပာင္းလဲျခင္းဆိုတာေတြဟာ ရပ္တန္႔မသြားခဲ့ဘူး။ လူေတြရဲ႕ အသြင္သ႑ာန္ေတြ ေျပာင္းလဲသလို စိတ္ခံစားမႈေတြဟာလဲ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် စကၠန္႔နဲ႔အမွ် ေျပာင္းလဲေနၾကတာ အမွန္ပဲ။ ဥတုရာသီ ေတာကိုမွီတဲ့။ လူေတြရဲ႕ ခံစားမႈရာသီ စိတ္အေတြးပန္းခ်ီေတြကေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိရွိိသမွ်ေသာ အရာေတြေပၚမွာ တည္မွီေနေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္လို႔ အခုေျပာခ်င္တာကေတာ့ ရာသီဥတု ေျပာင္းလဲတဲ့အေပၚမွာခံစားရတဲ့ စိတ္ခံစားမႈေလးေတြကို အထူးျပဳၿပီး ေျပာခ်င္တာပါ။ ဟိုကၠဴကဗ်ာေလးေတြနဲ႔ေပါ့။ ကဗ်ာေလးေတြထဲက အေျခအေနေလးေတြကို စိတ္ထဲကေန ျမင္ေယာင္ၿပီး ကိုယ့္ခံစားရတာနဲ႔ ထပ္တူက်တာေလးေတြမ်ား ရွိမလားလို႔ ဆန္းစစ္ၾကည့္ရေအာင္ေပါ့ေနာ္။

ေႏြဦး

ပုရစ္ဖူးေဝေဝ
ေရႊဥၾသကေတးဆိုေန
လြမ္းစရာ့အေျခ။

ေႏြ

ေတာင္ျပန္ေလေပြရူး
ရြက္အိုေဟာင္းေႂကြ ေျမမွာလူး
တံလွ်ပ္ရိပ္ရိပ္ျမဴး။

မိုးဦး

မုတ္သုံေလေဆာ္ေသြး
ၿဖိဳးၿဖိဳးေျဖာက္ေျဖာက္မိုးေျပးေလး
ေျမသင္းရနံ႔ေမႊး။

မိုး

ဂ်ဳိးဂ်ိမ့္ညံ ထစ္ခ်ဳန္း
ေဒါင္းဖလ္ဝါ တိမ္မဲျပာဖံုး
မိုးမည္း တအုန္းအုန္း။

ေဆာင္းဦး

ေျမာက္ျပန္ေလေအးေအး
ေတာင္ယာနံေဘး ျမဴလႊာေဖြး
ေကာက္သစ္ရနံ႔ေမႊး။

ေဆာင္း

ႏွင္းေဖြးေဖြးညခါ
လေရာင္ဝါ မလင္းသာဘု
ခ်မ္းခိုက္တုန္စိမ့္ေအး။

○◘○ ○◘○ ○◘○ ○◘○ ○◘○ ○◘○ ○◘○  

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

The last moment

So long December,

Wishing I could hang on this last moment a little longer.

Yet I don’t want to say Good bye now,

But I don’t know how, to make you stay long.

This year, you brought the sorrowful matters

And you made our tears scatter.

Farewell December,

Till we meet again next year.

Come back soon after September, October, November end

I’ll count on you by every piece of sand.

When you’re coming, will you bring the splendid dreams?

Ones that may help our future gleam.

 ♥♥♥♥♥♥   ♣   ♥♥♥♥♥♥

Happy New Year to you all!


အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

 

မိေအး နာရျခင္း အေၾကာင္း

အျဖစ္သနစ္ေၾကာင့္လား၊ ေခတ္စံနစ္ေၾကာင့္လား

အမွားေတြက အမွန္ျဖစ္သေယာင္နဲ႔

အညစ္အေမွာင္ေတြကသာ ထင္ေပၚလြန္းေနခဲ့မွေတာ့

ျဖဴစင္ျခင္းတစ္စကို ဘယ္ေနရာမွာမွ ရွာမရခဲ့တာ

မိေအးကိုသာ အျပစ္တင္လိုက္ၾကေပါ့။

မိေအးခမ်ာမေတာ့ ထမ္းပိုးကဖိ ၀န္ကပိနဲ႔

တရိရိနဲ႔ လံုးပါးပါး၊ တစ္တိတစ္တိနဲ႔ ဆံုးပါးလ်ားရင္း

ခါးေတြခ်ည့္ေနခဲ့ရတာ ဆယ္ဘ၀စာေတာင္ ကပါ့မလား

အေလးမထားျခင္းေတြထဲမွာမွ လူျဖစ္လာရတဲ့ဘ၀

သူမ်ားေတြအျမင္မေတာ့ ႏွစ္ခါနာရံုကေလးပါပဲေလ။

မိေအးမွာသာ ရုန္းရင္း ကန္ရင္းနဲ႔

ေလာကဓံတြင္းထဲ အခါခါလဲက်

အႀကိမ္တစ္ရာမက နာေနခဲ့ရလည္း

လက္ၫႈိးထိုးျပစရာ အေၾကာင္းတရားေတြရွိလ်က္

ေကာက္ခ်က္ခ်စရာ အေျဖတစ္ခုေတာင္ ရွာမရတဲ့အျဖစ္

မိေအးဟာ ကံၾကမၼာႏြံထဲ နစ္ၿပီးရင္းနစ္လို႔။

ေဟာသည္ေလာကမွာ မိေအးလူျဖစ္လာရ

ေမြးရာပါ လူ႔တန္ဖိုးဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္မသိခဲ့ရမွေတာ့

ေနရာတကာ တန္ဖိုးအထားမခံခဲ့ရတဲ့ဘဝဟာ

မိေအးကိုယ္တိုင္ေၾကာင့္မဟုတ္ရပါဘဲ

ထပ္ဖန္တလဲနဲ႔ နာၿပီးရင္းသာ နာေနရဆဲ။

မိေအးရဲ႕ျပႆ     နာဟာ ေျဖရွင္းရမဲ့ပုစာၦတစ္ပုဒ္ဆိုရင္

ေပးထားခ်က္ေတြကိုၾကည့္ အေျဖၫွိၾကဖို႔အေရးမွာ

ျမင္သာလြန္းလွတဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြကိုမ်က္ကြယ္ျပဳ

သတၱဝါတစ္ခု ကံတစ္ခုရယ္လို႔ ဆိုကာ ေရွာင္လြဲခဲ့ၾက

ေျဖရွင္းရမဲ့အေရး မသိသလိုအသာေဘးဖယ္ေနခဲ့ၾကတာ

ဒီပုစာၦအတြက္ အေျဖ မရွိလို႔လား ...

ဒီပုစာၦရဲ႕ အေျဖကို မသိလို႔လား ...

အေျဖကို ရွာမရလို႔လား ...

အေျဖကို မရွာၾကလို႔လား ...

အေျဖ မထုတ္တတ္ၾကတာလား ...

အေျဖ မထုတ္ဝံ့ၾကတာလား ...။

 ♣ ♣ ♣  ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙  ♣ ♣ ♣

► ဒီကဗ်ာက မႏွစ္က စိတ္ကူးရရာ လက္တမ္း ေလွ်ာက္ၿပီးေရးထားမိခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးကို ျပန္လည္ မြမ္းမံ ျပင္ဆင္ ျဖည့္စြက္ထားတာပါ။ ပထမ ေရးထားတာေလးက ဒီ့ထက္တိုပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာလဲ မတင္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ Facebook မွာ Note အေနနဲ႔ပဲ ကဗ်ာ အတိုေလးေတြ သံုးေလးပုဒ္စုၿပီး တင္မိခဲ့တဲ့အထဲမွာ တစ္ပုဒ္အပါအဝင္ေပါ့။ ဒီေန႔ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ ကြန္ပ်ဴ တာထဲက ဖိုင္အေဟာင္းေလးေတြ ျပန္ဖြင့္ဖတ္မိရင္း ဒီကဗ်ာကို ေတြ႔မိတာနဲ႔ ျပန္ျပင္ေရးခ်င္တဲ့စိတ္ကူးေလးရလို႔ ျပန္ေရးၿပီး ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုပါစို႔ ... :) အရင္ေရးထားတဲ့ Version အေဟာင္းေလးဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ မအိမ္သူရဲ႕ Facebook Note မွာ သြားရွာဖတ္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။

အၿမဲတမ္း ၿငိ္မ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

ငါးကင္တစ္ခု အေၾကာင္းျပဳ

ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ပို႔စ္အသစ္ေလးေတြ ျပန္ေရးႏိုင္ဖို႔္ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ အားေမြးဖို႔အတြက္ အစားအေသာက္ကေလးေတြဖက္ကို တစ္ခ်က္ေလာက္လွည့္လိုက္ပါအံုးမယ္.. း) ထူးထူးေထြေထြရယ္ေတာ့လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္မွာ ႀကံဳသလို ေန႔စဥ္ ခ်က္ျပဳတ္စားျဖစ္တာေလးေတြပါပဲ။ အမွန္ကေတာ့ စားမကုန္ႏိုင္လို႔ အမ်ဳိးစံုခ်က္ျဖစ္သြားတဲ့ ငါးကင္တစ္ေကာင္အေၾကာင္းကို ဇာတ္စံုခင္းျပခ်င္တာ… ဟိုတစ္ေလာေလးက မိသားစု အျပင္ထြက္ၿပီး ညစာ သြားစားျဖစ္ၾကတာကေန စတဲ့ဇာတ္လမ္းေပါ့။ ဒီခမာျပည္မွာ ဘယ္သြားသြား ငါးကင္ကေတာ့ ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ႔ ရတတ္ပါတယ္။ ပင္လယ္ငါး အေကာင္ႀကီးလိုမ်ိဳးေတြကစလို႔ ငါးခူ၊ ငါးရံ႕၊ ငါးၾကင္း၊ ငါးေျပမ၊ ငါးေႁမြထိုး၊ ငါးႏုသန္း၊ ငါးစင္ရိုင္းတို႔လို ငါးမ်ဳိးေတြအထိ ငါးအမ်ဳိးအစားေပၚမူတည္ၿပီးေတာ့ သီတံနဲ႔တစ္မ်ဳိး တံစို႔ထိုးလို႔တစ္ဖံု ဆားနဲ႔အံုလို႔တစ္သြယ္ ငွက္ေပ်ာဖက္နဲ႔ ထုပ္ထားတာကတစ္နည္း ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ကို ကင္တတ္ၾကပါေပတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ ငါးခူ၊ ငါးရံ႕ အေကာင္ႀကီးေတြနဲ႔ ပင္လယ္ငါး အမ်ဳိးမ်ဳိး အေကာင္ႀကီးေတြ ကင္တာမ်ဳိးကို မွာလို႔ ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ေရခဲရိုက္ျပထားတဲ့့ တီလားပီးယားလိုလို ငါးၾကင္းလိုလို ပံုစံမ်ဳိး ဘာငါးမွန္းေတာ့မသိ အေၾကးခြံနဲ႔ ပင္လယ္ငါးတစ္ေကာင္ကို လက္ၫိွဳးထိုး ေရြးခ်ယ္ၿပီးေတာ့ ဆားနဲ႔အံုၿပီးကင္တဲ့ဟာကို မွာျဖစ္ပါတယ္။ ငါးက အေသးဆံုးအေကာင္ကို ေရြးတာေတာင္ တစ္ကီလိုနီးပါးရွိတယ္။ အဲဒီငါးကို အေၾကးမထိုးပဲနဲ႔ ပါးဟက္နားကေန ဗုိက္ထဲက အညစ္အေၾကးထုတ္ ေရေဆးၿပီးေတာ့ အေကာင္မပ်က္ ငါးတစ္ေကာင္လံုးကို ဆားေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ ဖံုးၿပီး က်စ္ေနေအာင္ ရႊံ႕မံသလိုမံလိုက္ၿပီးေတာ့မွ မီးေသြးဖိုမွာကင္ထားတာပါ။ အဲလိုဆားမံထားတာကို ၾကည့္ရင္ အထဲမွာ ငါးရွိမွန္းေတာင္ မထင္ရပါဘူး။ ေက်ာက္ျဖဴတံုးႀကီးလိုလုိ ျဖဴျဖဴ အလံုးႀကီးပဲ ျမင္ရတယ္။ ငါးကင္က်က္ေတာ့မွ အျပင္မွာ က်စ္ၿပီး ေျခာက္ေနတဲ့ ဆားေတြကို ထုၿပီးခြာလိုက္ရင္ အထဲမွာ ငါးက လံုး၀ အေကာင္မပ်က္ ပံုစံမပ်က္ ကင္ၿပီးသား ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီငါးကင္ ပလိန္းသက္သက္ကိုမွ အသားႏႊင္ၿပီး အခ်ဥ္ရည္နဲ႔တို႔စားရတာပါ။ အဲဒီေန႔က ငါးကင္အျပင္ ဂဏန္းကို ငရုတ္ေကာင္းအစိမ္းနဲ႔ေၾကာ္တာရယ္ တံုယမ္ဟင္းရည္နဲ႔ အစိမ္းေၾကာ္တို႔ရယ္ပါ မွာျဖစ္ေတာ့ အစားနည္းၾကတဲ့ မအိမ္သူတုိ႔ မိသားစု သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္သား ေနာက္ဆံုးမွ လာခ်တဲ့ အဲဒီငါးကင္ကို ဘယ္လိုမွ မကုန္ႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ တစ္ဖဲ့ ႏွစ္ဖဲ့သာ စားျဖစ္ၿပီးေတာ့ ငါးကင္ တစ္ေကာင္လံုးနီးပါး က်န္ေနပါေလေရာ။ အဲဒါနဲ႔ အဲဒီ က်န္ေနတဲ့ ငါးကင္ကို ထုပ္ခိုင္းၿပီး အိမ္ကိုပဲ Take away ယူလာခဲ့ရေတာ့တာေပါ့။

အဲဒီမွာ ေနာက္ေန႔မနက္ ဟင္းခ်က္ဖို႔ ဟင္းအမယ္ စဥ္းစားတဲ့အခ်ိန္မွာ ညကငါးကင္ကိုပါ ကိစၥျဖတ္ဖို႔ဇာတ္လမ္းက စလာပါေတာ့တယ္။ ငါးကင္ ဒီအတိုင္းကိုေတာ့ မေန႔ညက အခ်ဥ္နဲ႔ တို႔စားခဲ့ၿပီးၿပီ။ အိမ္မွာ အဲလိုမ်ဳိးထပ္မစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ငါးကင္ ပလိန္းအတိုင္းႀကီးဆိုေတာ့ ဟင္းလဲမျဖစ္ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ အေျပာင္းအလဲေလး အေနနဲ႔ ငါးကင္ကို အၾကမ္းသုပ္ ခ်ဥ္စပ္ေလး ျပန္သုပ္စားျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ငါးကင္သုပ္ဖို႔ ငါးကိုအသားထြင္၊ ၾကက္သြန္နီ ပါးပါးလွီး၊ ၾကက္သြန္ျဖဴေလး တစ္မႊာေလာက္ ႏုပ္ႏုပ္စင္း၊ ငရုပ္သီးစိမ္း ပါးပါးလွီး၊ နံနံပင္ ပါးပါးလွီး၊ (ႀကိဳက္တတ္ရင္ စပါးလင္ႏုႏုေလးေတြကိုပါ ပါးပါးလွီး၊ ပူစီနံရြက္၊ ပင္စိမ္းရြက္တို႔ေတြပါ ထည့္သုပ္လို႔ရတယ္။ အိမ္မွာေတာ့ အဆင္သင့္မရွိလို႔ မထည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။) ဆား ဟင္းခတ္မႈံ႔ အသင့္အတင့္ထည့္၊ ငရုတ္ေကာင္းေလးနဲနဲျဖဴး၊ အခ်ဥ္လိုသေလာက္ကို သံပုရာရည္ေလးညွစ္ထည့္ၿပီး ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ေလး သုပ္စားလို႔ေကာင္းပါတယ္။

ငါးကင္အၾကမ္းသုပ္ ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ကေလးပါ။

အဲဒီေန႔ သုပ္စားၿပီးေတာ့လဲ ကိစၥျဖတ္ခ်င္တဲ့ ငါးကင္ ဇာတ္လမ္းက မၿပီးေသးပါဘူး။ ငါးကပဲ အေကာင္ႀကီးတာလား မအိမ္သူတို႔ကပဲ အစားနည္းလြန္းတာလားေတာ့ မသိ။ ငါးကင္ တစ္ျခမ္းလံုးႀကီး က်န္ေနပါေသးတယ္။ ပင္လယ္ငါးဆိုေတာ့ ငါးအသားက မာလဲမာ ဆိမ့္လဲဆိမ့္တယ္။ ငါးၾကင္းလို အသားထဲမွာလဲ အရိုး မြစိ မြစိေတြ မပါဘူး။ အလယ္ရိုး တစ္ခုကလြဲလို႔ ငါးက အသားခ်ည္းပါပဲ။ က်န္တဲ့ငါးကင္ကို အရင္ေႏႊး၊ ခဏအေအးခံၿပီး ေအးေတာ့မွ ေရခဲေသတၱာထဲ ျပန္ထည့္သိမ္းထားရျပန္ေရာ။

အဲဒီငါးကင္ေပါ့၊ ၾကည့္အံုး တစ္ျခမ္းႀကီးက်န္ေနေသးတယ္။

အဲဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ရက္က် ဒီငါးကင္ကို ေနာက္တစ္မ်ဳိး ပံုစံေျပာင္းဖို႔ နဲနဲေခါင္းစားၿပီးတဲ့သကာလမွာ ငါးကင္အသားနဲ႔ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ငပိခ်က္ ခ်က္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ငါးကင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ငပိခ်က္ ခ်က္ဖို႔ အရင္ဆံုး ဒယ္အိုးထဲဆီနည္းနည္းထည့္ ငါးအသားႏႊင္ထားတာကို ျပန္ေၾကာ္သလိုမ်ဳိး နဲနဲနီလာတဲ့အထိ ဆီပူအရင္ထိုးလိုက္ပါတယ္။ ငါးအသားအနီေရာင္သန္းၿပီး ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ေလးျဖစ္လာရင္ ဆီထဲကဆယ္ၿပီး ခဏဖယ္ထားလိုက္တယ္။ ဒယ္အိုးထဲက်န္တဲ့ဆီထဲကို ငရုတ္သီးေျခာက္အပြရယ္ ၾကက္သြန္အျဖဴနဲ႔အနီေရာေထာင္းထားတာကို ထည့္ၿပီး ဆီသတ္ပါတယ္။ ၾကက္သြန္ ငရုတ္သီး ဆီသတ္တာ ေမႊးလာရင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီး သံုးေလးလံုးေလာက္ လွီးထားတာကိုထည့္၊ ငါးပိစိမ္းစား (မွ်င္ငါးပိလို႔လဲေခၚပါတယ္) စားပြဲတစ္ဇြန္းစာေလာက္ကို ေရေႏြးေလးနဲ႔ အဆင္သင့္ေဖ်ာ္ထားတဲ့ ငါးပိေဖ်ာ္ကိုထည့္၊ ဆား(ငါးပိထည့္ထားေတာ့ အေပါ့အငန္ လိုမယ္ထင္သေလာက္ကိုပဲ ခ်ိန္ဆထည့္) ဟင္းခတ္မႈံ႔ထည့္ၿပီး ဆီျပန္တဲ့အထိလံုးပါတယ္။ ဆီျပန္ခါနီးမွာ ခုနကေၾကာ္ထားတဲ့ ငါးအသားပါ ေရာထည့္လံုးလိုက္ပါတယ္။ ဆီျပန္ၿပီးေမႊးလာရင္ ငါးပိခ်က္အႏွစ္ ကိုယ္လိုသေလာက္အေနရေအာင္ ေရနည္းနည္းျပန္ထည့္ၿပီးမွ အဖံုးခနအုပ္ထားၿပီးတည္ပါတယ္။ ငါးပိခ်က္ ေကာင္းေကာင္းဆူၿပီး အိုးခ်ခါနီးမွာ နံနံပင္လွီးထားတာရယ္ ငရုတ္သီးစိမ္း ထက္ျခမ္းခြဲထားတာေလးေတြရယ္ အုပ္လိုက္ရံုပါပဲ။

ငါးကင္အသား ခရမ္းခ်ဥ္သီးငါးပိခ်က္ ေမႊးေမႊးေလး (တမာခ်ဥ္၊ ခ်ဥ္ဖတ္စံု၊ ဟင္းရြက္ျပဳတ္လို တို႔စရာေတြနဲ႔ဆို အရမ္းလိုက္ဖက္တဲ့ဟင္းေပါ့။)

အဲဒါၿပီးျပန္ေတာ့လဲ ငါးကင္က မကုန္ေသးပါဘူး။ အသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႀကီးကို က်န္ေနျပန္ေရာ။ အင္း.. ဒီတစ္ခါေတာ့ အၿပီးကိစၥျဖတ္သင့္ေနၿပီဆိုေတာ့ အဲဒီက်န္တဲ့အသားေတြကို ရခိုင္မုန္႔တီခ်က္လိုက္ရင္ေကာင္းမလား၊ မုန္႔ဟင္းခါးေလးပဲ ခ်က္စားရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ခ်က္မစားျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနတဲ့ ၾကာဆံခ်က္ပဲ ခ်က္လိုက္ေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ကူးရလိုက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ အိမ္မွာရွိတဲ့ မႈိေျခာက္ပန္းေျခာက္ ပဲလိပ္ေျခာက္နဲ႔ ၾကာဆံေတြကို ေရစိမ္ထားလိုက္တယ္။ နဲနဲမ်ား ထူးဆန္းသြားၾကလားမသိ။ ၾကာဆံခ်က္ကို ၾကက္သားနဲ႔ပဲ ခ်က္ေနက်လိုျဖစ္ေနေတာ့ ငါးနဲ႔ခ်က္ဖူးၾကမယ္မထင္ဘူး။ ရိုးရိုးၾကက္သားနဲ႔ခ်က္တဲ့ ၾကာဆံခ်က္လိုပါပဲ။ ၾကက္သားအစား ငါးအသားႏႊင္ထားတာနဲ႔ ခ်က္တာပါ။ ငါးကင္မဟုတ္လဲ ငါးကိုျပဳတ္ၿပီးေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ ငါးေၾကာ္ကို အသားထြင္ၿပီးေတာ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်က္လို႔ရပါတယ္။ အိမ္မွာေတာ့ ငါးရံ႕ ဒါမွမဟုတ္ ငါးခူလို ငါးမ်ဳိးေတြနဲ႔ တခါတေလခ်က္ပါတယ္။ အရင္ဆံုး ငါးကင္အသားကို မေၾကေအာင္ႏႊင္ထားၿပီး ငရုပ္ေကာင္းမႈန္႔ျဖဴ း ငန္ျပာရည္နဲနဲဆမ္းထားလိုက္ပါတယ္။

ငါးကင္အသားႏႊင္ထားတာကို ငရုတ္ေကာင္းမႈန္႔ျဖဴ းထားတာ။

အိုးထဲ ဆီလိုသေလာက္ထည့္ၿပီး ဂ်င္း ၾကက္သြန္ျဖဴေထာင္းထားတာကို ဆီသတ္လို႔ နဲနဲေမႊးလာရင္ ၾကက္သြန္နီလွီးထားတာထည့္ၿပီး ၾကက္သြန္ နီေရာင္သန္းလာတဲ့အထိေၾကာ္ပါတယ္။

ၾကက္သြန္နီလာတဲ့အထိေၾကာ္။

ၾကက္သြန္က်က္ခါနီးမွာ ဆႏြင္းနဲနဲ ငရုတ္သီးအေရာင္တင္မႈန္႔နဲနဲထည့္ ငါးအသားႏႊင္ထားတာထည့္ၿပီး လံုးပါတယ္။

ငါးအသားမာၿပီးေတာင့္လာတဲ့အထိ လံုးပါ။

ငါးအသားေျခာက္ၿပီး လံုးလာၿပီဆိုမွ အဆင္သင့္လွီးျဖတ္ထားတဲ့ မႈိေျခာက္ ပန္းေျခာက္ ပဲလိပ္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ၾကာဆံကိုပါေရာထည့္လံုးၿပီးမွ ေရထည့္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းဆူေအာင္တည္ပါတယ္။

 

မႈိေျခာက္ ပန္းေျခာက္ ပဲလိပ္ေျခာက္ ၾကာဆံ အကုန္ေရာထည့္လံုး။

ေရထည့္ခါနီးမွာ ဟင္းလံုးထားတဲ့အထဲကို ဆား ဒါမွမဟုတ္ ငန္ျပာရည္လိုသေလာက္ထည့္ ဟင္းခတ္မႈန္႔ထည့္ ၾကက္သြန္နီဥအလံုးလိုက္ေတြပါ အားလံုးေရာထည့္လိုက္ပါတယ္။ ငါးဖယ္ေၾကာ္ ငံုးဥျပဳတ္ေတြထည့္ခ်င္လဲ တခါတည္းထည့္လို႔ရပါတယ္။

ေရထည့္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းဆူေအာင္တည္ၿပီ။

ဟင္းရည္ပြက္ပြက္ဆူလာရင္ မီးေလွ်ာ့လိုက္ၿပီး မီးေအးေအးမွာ နဲနဲဆက္ဆူေအာင္ထားၿပီးေတာ့မွ ဟင္းအိုးထဲ ငရုတ္ေကာင္းမႈန္႔ေလး လုိသေလာက္ျဖဴ းထည့္ၿပီး မီးဖုိေပၚကခ်လို႔ရပါၿပီ။

ဟင္းရည္ဆူၿပီ။ ငရုတ္ေကာင္းေလးခတ္...

ၾကာဆံခ်က္ပူပူေလး စားလို႔ရပါၿပီ။ ငံုးဥမရွိလို႔ ဟင္းရည္ထဲ ၾကက္ဥျပဳဳတ္ လွီးထည့္ထားတယ္။

 ကဲ... ငါးကင္တစ္ေကာင္လဲ မအိမ္သူလက္မွာ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ိဳးေျပာင္းၿပီးေတာ့မွပဲ နိတၳိတံေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ စားေသာက္ဆိုင္သြားရင္ ငါးကင္အေကာင္ႀကီးႀကီး မမွာမိေအာင္ သတိထားအံုးမွ.... ☺

☺ ☺ ☺ ☺  ♥ ♥ ♥  ☺ ☺ ☺ ☺

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

ဘက္လိုက္တတ္တဲ့စိတ္

သမီးတို႔ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္ခါစရက္ေတြတံုးက တစ္ရက္ေပါ့။ နဲနဲၾကာေနၿပီဆိုေတာ့ ဘယ္ရက္ရယ္ေတာ့လဲ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ မနက္ဖက္ ေစာေစာ သမီးကို ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ဖုိ႔ ကားေမာင္းထြက္လာရင္းနဲ႔ လမ္းသြယ္ထိပ္ကေန လမ္းမတန္းေပၚကို ေကြ႔ထြက္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ ေရွ႕ခပ္လွမ္းလွမ္း လမ္းမအလယ္ေကာင္မွာ ျမင္လိုက္ရတာတစ္ခုေၾကာင့္ ပါးစပ္က “ဟယ္” ကနဲ ေအာ္မိရက္သားျဖစ္သြားတယ္။ ေျခာက္လသား သာသာေလာက္ေလးရွိမယ့္ အျဖဴနဲ႔အဝါၾကား ေလလြင့္ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ ညဖက္ အျပင္ထြက္ရင္း ကားႀကိတ္မိတယ္ထင္ပါ့။ လမ္းလယ္ေကာင္မွာ ေသေနၿပီးေတာ့ တစ္ညလံုး ျဖတ္သြားတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြ ကားေတြက အထပ္ထပ္ႀကိတ္သြားၾကပံုေပၚတယ္။ ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ ျပားကပ္ေနၿပီ။ ကားေမာင္းေနရင္း ကိုယ္သြားမဲ့လမ္း ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ရုတ္တရက္ႀကီး ေတြ႔လိုက္ရတာေပမဲ့ လမ္းခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းမွာ အဲဒီေၾကာင္ေသေလးေပၚကေန ကိုယ့္ကားနဲ႔ နင္းျဖတ္ၿပီး ေမာင္းမသြားရက္လို႔  တက္မႀကိတ္မိေအာင္ လမ္းေဘးကို မရအရ ေရွာင္ၿပီးေတာ့ေမာင္းမိတယ္။ ကိုယ့္အိမ္မွာေမြးထားတဲ့ေၾကာင္လဲမဟုတ္ အိမ္အနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္မွာ မ်က္မွန္းတန္းမိေနတာမ်ဳိးလဲမဟုတ္ ဘယ္ကေၾကာင္မွန္းလဲမသိပဲနဲ႔ အဲဒီေၾကာင္ေသေလးကိုျမင္လိုက္ရတာ ရင္ထဲမွာ က်ဥ္ကနဲပဲ ဘယ္လိုႀကီးျဖစ္သြားမွန္းကိုမသိဘူး။ သမီးကို ေက်ာင္းမွာပို႔ခဲ့ၿပီး ျပန္လာေတာ့လဲ အဲဒီေနရာနားမေရာက္ခင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းကတည္းက သတိထားၿပီးေတာ့ ေၾကာင္ေသျပားခ်ပ္ကေလးကို ေရွာင္ကြင္းၿပီးေမာင္းလာခဲ့မိတယ္။ မနက္ေစာေစာမွာကတည္းက လမ္းမေပၚ ျပားကပ္ေနၿပီးသား ေၾကာင္ေသေလးက ညေနေက်ာင္းႀကိဳခ်ိန္က်ေတာ့ တစ္ေနကုန္ ကားေတြ ဆိုင္ကယ္ေတြ အမ်ားႀကီး အဲဒီေပၚ အထပ္ထပ္ ႀကိတ္သြားၾကၿပီဆိုေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ လမ္းမေပၚ တစ္ခုခု စြန္းေနေပေနတဲ့ အကြက္တစ္ကြက္ပံုစံ အေနေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒါကိုေတာင္ ကားကို အဲဒီေနရာကေန ေရွာင္ၿပီးေမာင္းလိုက္မိေသးတယ္။ တေနကုန္ အဲဒီေၾကာင္ေသေလးပဲ ျမင္ေယာင္ၿပီး သနားေနတာ။ ေနာက္ထပ္ ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိလဲ အဲဒီေၾကာင္ေလးေသေနတဲ့ပံုကို မ်က္ေစ့ထဲကမထြက္ဘူး။ သတိရတိုင္း စိတ္မေကာင္းေတြကိုျဖစ္လို႔။ ဒီကေမာၻဒီးယားကို စေရာက္ခါစတံုးက ညဖက္ေတြ လမ္းထြက္ရင္ သတိထားမိတာ လမ္းေပၚမွာ ေခြးေလေခြးလြင့္ဆိုလို႔ တစ္ေကာင္တစ္ၿမီးမွကို မေတြ႔ရဘူး။ လမ္းတကာမွာ ညမိုးခ်ဳပ္ၿပီဆို အလွ်ဳိလွ်ဳိထြက္လာၿပီး က်က္စားတတ္ၾကတာက ေၾကာင္ေလေၾကာင္လြင့္ေတြပဲရွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေပါလဲဆို ဟိုနားဒီနား လႈပ္လႈပ္ျမင္လို႔ၾကည့္လိုက္ရင္ ေၾကာင္၊ အိမ္ေရွ႕အမိႈက္ပံုးေတြကို ေမႊၿပီး တခၽြတ္ခၽြတ္နဲ႔ အစာရွာေနတာလဲ ေၾကာင္၊ လမ္းေပၚ ေမွာင္ရိပ္ခိုၿပီး ေလွ်ာက္သြားေနတာလဲ ေၾကာင္၊ လွစ္ကနဲ လမ္းျဖတ္ကူးေျပးရင္လဲ ေၾကာင္ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အေတာ္ထူးဆန္းေနခဲ့တာ။ ေနာက္ပိုင္းမွ သိလာတာက ခမာလူမ်ဳိးေတြ အိမ္ေပါက္ေစ့ေလာက္နီးပါးပါပဲ တစ္အိမ္ကို အနည္းဆံုးေတာ့ ေခြးေတြ သံုးေလးေကာင္ေလာက္မက တစ္အုပ္တစ္မႀကီး ေမြးထားတတ္ၾကတယ္။ ေၾကာင္ကိုက်ေတာ့ တခ်ဳိ႔တေလေလာက္ကလြဲလို႔ အိမ္ေတြမွာ သိပ္ၿပီးေမြးေလ့မရွိတတ္ၾကဘူး။ အဲဒီေတာ့ လမ္းမေတြေပၚမွာ ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြ ရွားသေလာက္ ေလလြင့္ေၾကာင္ေတြကေတာ့ ေပါမွေပါပဲ။ အဲလိုမ်ဳိးဆိုေတာ့ လမ္းမေပၚ ညဖက္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ကားတိုက္ခံရတာေလာက္က ဆန္းတယ္လို႔ေတာ့ မေျပာႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ေသေနတာေတြ႔ေတာ့လဲ ရင္ထဲမေကာင္းဘူးေပါ့။ အဲဒီေၾကာင္ေလးကိုပဲ သတိရတိုင္း ေတြးေတြးၿပီး သနားေနေတာ့တာ။ အဲဒီလိုနဲ႔ေနရင္း ရက္နဲနဲၾကာလာေတာ့လဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေပါ့ေလ။ အေတာ္ေလးၾကာသြားၿပီးေတာ့ တစ္ရက္မွာ အဲဒီတစ္ေခါက္တံုးကလိုပဲ မနက္ဖက္သမီးကို ေက်ာင္းပို႔တဲ့အခ်ိန္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီေၾကာင္ေလးေသခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာနားေလးမွာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္နီးပါး အရြယ္ေလာက္ရွိမဲ့ေျမႂကြက္ အႀကီးႀကီးတစ္ေကာင္ ကားႀကိတ္ၿပီးေသေနတာ အဲဒီေၾကာင္ကေလးေသေနတံုးက ပံုစံအတိုင္းပဲ လမ္းေပၚျပားကပ္ေနၿပီ။ ကိုယ္လဲ ကားေမာင္းရင္းနဲ႔ လွမ္းေတြ႔လိုက္ေတာ့ စိတ္ထဲကေန ဟင့္.. ေျမႂကြက္ႀကီး ဆိုတာေလာက္ မွတ္ခ်က္ျပဳလိုက္မိရံုကလြဲလို႔ စိတ္ထဲမွာ ဘာမွထူးထူးျခားျခား ျဖစ္မသြားခဲ့ဘူး။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္နဲ႔ ကားကိုလဲ ဒီအတိုင္းပဲ ဆက္ေမာင္းသြားျဖစ္တယ္။ သမီးကို ေက်ာင္းမွာခ်ခဲ့ၿပီး ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ႂကြက္ေသကို လံုး၀ သတိေတာင္မရေတာ့ဘူး။ အဲဒီႂကြက္ေသကို စေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာလဲ စိတ္ထဲမွာ ဟိုတစ္ေခါက္က ေၾကာင္ေသကေလးကို လံုးဝေမ့ေနၿပီ။ ဒီအတိုင္း အမွတ္တမဲ့နဲ႔ပဲ ျဖတ္ေမာင္းလာခဲ့ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ မီးဖိုထဲ ခ်က္ျပဳတ္လုပ္ကိုင္ေနရင္းနဲ႔က်မွ ျဖတ္ကနဲ ေခါင္းထဲမွာ ေမ့သေလာက္ျဖစ္ေနတဲ့ ေၾကာင္ေသေလးကို ဘယ္လိုကဘယ္လို သတိရမိသြားလဲမသိဘူး။ အဲဒီေတာ့မွ မနက္ကေတြ႔ခဲ့မိတဲ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တစ္ေနရာတည္းေလာက္မွာ ကားႀကိတ္ခံထားရတဲ့ ႂကြက္ေသကိုပါ တလက္စတည္း ျပန္သတိရလိုက္မိတဲ့အခ်ိန္က်မွပဲ တအ့ံတၾသနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ သတိထားမိလိုက္တာ… ၾကည့္စမ္း.. ငါ ေတာ္ေတာ္ကို ဘက္လိုက္တတ္တာပဲ လို႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အံ့ၾသတႀကီး အျပစ္တင္မိေတာ့တာပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို မေက်မနပ္ျဖစ္သြားမိတာ။ တကယ္ဆို အဲဒီေသသြားတဲ့ ေၾကာင္ေရာ ႂကြက္ေရာဟာ ကိုယ္နဲ႔ ဘာမွကို မပတ္သက္တဲ့ သတၱဝါႏွစ္ေကာင္ေလ။ ေသတဲ့ပံုကလဲ တပံုစံတည္း… ကိုယ္ျမင္ရတဲ့ အေျခအေန ႏွစ္ခုလံုးကလဲ ထပ္တူထပ္မွ်… အဲဒီေလာက္ ထပ္တူက်ေနပါရဲ႕နဲ႔ေတာင္ ကိုယ့္စိတ္ထဲက ျဖစ္သြားတဲ့ ခံစားခ်က္က်ေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား အဲေလာက္ ကြာသြားရတာလဲ ဆိုတာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာင္ နားမလည္ႏိုင္ဘူး။ အမွန္ေတာ့ ေျပာရရင္ ကိုယ္က မိန္းကေလးေပမဲ့ ပင္ကိုယ္သဘာဝကိုက သူမ်ားနဲ႔ သိပ္မတူလွဘူး… ငယ္ငယ္ကတည္းက ေႁမြတို႔ ဖားတို႔ ႂကြက္တို႔ တီေကာင္တို႔လို အေကာင္ပေလာင္ေတြ ဘာေတြကို ေၾကာက္တတ္တဲ့သူမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ျမင္ျမင္သမွ် တိရစာၦန္ေလးေတြကိုလဲ ဘာေကာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္လိုက္တာပဲ။ လူတကာ ခ်စ္ဖို႔ ႏွစ္သက္ဖို႔ ခဲယဥ္းတဲ့ တိရစာၦန္အမ်ဳိးအစားေတြကိုေတာင္ ကိုယ္က စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ ေအာ္.. ဒီလိုအေကာင္ေလးေတြမွာလဲ သူ႔သဘာဝနဲ႔သူေတာ့ ခ်စ္စရာ သေဘာက်စရာေကာင္းတာေလးေတြ ရွိသားပဲေနာ္ ဆိုတာမ်ဳိး ရွာရွာေဖြေဖြ စူးစမ္းေလ့လာၾကည့္တတ္တဲ့ အေလ့အထလဲရွိေသးတာ။ အိမ္ေမြး တိရစာၦန္ေတြတင္မကဘူး ေတာရိုင္းတိရစာၦန္လို အေကာင္ႀကီးေတြကိုေတာင္ ခ်စ္စရာအေကာင္ႀကီးေတြ.. လူကိုသာရန္မျပဳတတ္ဖူးဆိုရင္ ေၾကာင္ကေလး ေခြးကေလးေတြလို အိမ္မွာေမြးထားခ်င္လိုက္တာေနာ္.. ဆိုၿပီး အၿမဲလို စိတ္ကူးေနတတ္တဲ့လူစားက အခု ေၾကာင္ကေလးနဲ႔ ေျမႂကြက္က်မွပဲ ေသတာခ်င္းအတူတူကိုေတာင္ ဘက္လိုက္ၿပီးေတာ့ သနားေနမိပါေရာလား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အံ့ၾသမဆံုးဘူး။ ေၾကာင္ေသကေလးတံုးကမ်ားဆို သံုးေလးရက္ေလာက္ မ်က္ေစ့ထဲကေတာင္ မထြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျမင္ေယာင္ေနၿပီးေတာ့ ေတြးမိတိုင္း သနားေနတာ။ ေျမႂကြက္က်ေတာ့ အေရးေတာင္မလုပ္မိတာမ်ား သနားဖို႔ဆိုတာေတာ့ ေဝးေရာ့… ကဲ ၾကည့္ပါအံုး.. ကိုယ္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ တိရစာၦန္ႏွစ္ေကာင္ သူ႔ဟာသူ လမ္းမေပၚ ကားႀကိတ္လို႔ေသေနတဲ့ ကိစၥကို ကိုယ္က ေနရင္းထိုင္ရင္းနဲ႔ သတၱဝါခ်င္းအတူတူ သနားတာကိုေတာင္ တဖက္သတ္ႀကီး ဘက္လိုက္ၿပီးေတာ့မွ သနားေနမိတဲ့အျဖစ္…။ အဲသလို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သတိထားမိသြားတဲ့အခ်ိန္မွာမွ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား အဲလိုမ်ဳိး ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြက သတၱဝါႏွစ္ေကာင္အေပၚ တံု႔ျပန္ပံုခ်င္း အဲသေလာက္ႀကီး ကြာျခားသြားရပါလိမ့္လို႔ ကိုယ့္စိတ္အေျခအေနကိုကိုယ္ ျပန္ၿပီးဆန္းစစ္ၾကည့္မိရေတာ့တယ္။ ထင္ရတာကေတာ့… လူ႔စိတ္သဘာဝအရ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ထင္ရတာကို ဆက္စပ္ေတြးေတာမိရသေလာက္ေပါ့ေလ.. ေၾကာင္တို႔ ေခြးတို႔ဆိုတာက လူနဲ႔ရင္းႏွီးၿပီးသား လက္ပြန္းတတီးရွိတဲ့ အိမ္ေမြးတိရစာၦန္ေလးေတြျဖစ္လို႔ သိစိတ္ထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ မသိစိတ္ထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ အေကာင္းျမင္ၿပီးသား.. ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ လိုလားတဲ့စိတ္က အလိုလိုရွိေနၿပီးသား.. အဲ..ေျမႂကြက္ဆိုတာက်ေတာ့ နာမည္ၾကားကတည္းကကို လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ေအာ့ႏွလံုးနာၿပီးသား.. ေနာက္ႂကြက္ဆိုတာ ညစ္ပတ္တယ္ ေရာဂါေတြကူးစက္တတ္တယ္ လူကိုအႏၱရာယ္ေပးတတ္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးေတြကစလို႔ မေကာင္းေၾကာင္း ေပါင္းစံုေတြကို ငယ္ငယ္ကတည္းက သိဖူးၾကားဖူးထားတာမို႔ ႂကြက္ဆိုတာ မေကာင္းဘူးဆိုတာမ်ဳိး စိတ္ထဲကေန လက္ခံထားမိၿပီးသားလိုျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အလိုလိုေနရင္း မသိစိတ္ထဲက မလိုလားတဲ့စိတ္အခံက အရင္ဦးဆံုး ေရွ႕ေဆာင္မိသြားတယ္လို႔ ယူဆမိတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့လဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဘဝင္မက်မိတာက အဲဒီလို ဘက္လိုက္ၿပီးခံစားမိတဲ့ စိတ္မ်ဳိး အမွတ္တမဲ့ေပၚလာတာကို ခ်က္ခ်င္းသတိမမူမိတဲ့အျဖစ္… ေသၿပီးသြားပါၿပီဆိုမွေတာ့လဲ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့သတၱဝါပဲျဖစ္ျဖစ္ မုန္းစရာေကာင္းတဲ့သတၱဝါပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လိုအေၾကာင္းနဲ႔ပဲေသေသ သတၱဝါခ်င္းကေတာ့ အတူတူပဲမဟုတ္လား။ ေသသြားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ လိုလားတာေတြ မလိုလားတာေတြ ႏွစ္သက္တာ မႏွစ္သက္တာေတြဟာ ဘာမ်ားအေရးႀကီးေသးလို႔လဲ။ စဥ္းစားဆင္ျခင္တတ္တဲ့ အသိဉာဏ္နဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါရဲ႕နဲ႔ သူ႔ဟာသူ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသသြားၿပီးတဲ့ သတၱဝါႏွစ္ေကာင္အေပၚမွာ သနားတဲ့စိတ္ကေလးကိုေတာင္ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား တန္းတူရည္တူ မွ်မွ်တတေလး မထားႏိုင္ခဲ့ရတာလဲလို႔ ေတြးေတြးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ တႏံု႔ႏုံ႔နဲ႔ အျပစ္တင္ေနမိေတာ့တာပဲ။ ေသခ်ာတာက ဒီအျဖစ္ကို ကိုယ္ဘယ္လိုမွကို ေမ့ႏိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ကို ဘယ္အရာမ်ဳိးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္စိတ္ကို ဒီ့ထက္ပိုၿပီး သတိထား ဆင္ျခင္ႏိုင္ဖို႔ကိုပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သတိေပး ဆံုးမ တရားခ်ေနမိရေတာ့တယ္။

 * * * * * * * * * *

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

တရားမွန္

ဒီေန႔ဟာ အေရာင္အလက္ဆံုး..

မနက္ျဖန္ဆိုတာ က်ကြဲတတ္တယ္။

မေန႔က ရႈရႈိက္ခဲ့တဲ့ေလ

အခုဘယ္ဆီမွာလဲ…။

အတိတ္ဟာ

ဘယ္ေသာအခါမွ

ႏွစ္ခါျပန္ေလွ်ာက္မရတဲ့လမ္း။

စၾကဝဠာအဆံုးထိသြား

မိုးကိုေဖါက္ ေျမလွန္ရွာလဲ

တည္ၿမဲျခင္းဆိုတဲ့အရာ

ဒီေလာကမွာ ဘယ္အခါမွ

ေဖြရွာမရႏိုင္တာ အမွန္တရား…။

ဒါေပမဲ့…

အတိတ္မွာ ထားခဲ့လို႔မရတာေတြ

ေဟာသည္ေလာကမွာ ရွိေနေသးတယ္။

ကိုယ္က်င့္ခဲ့တဲ့တရား

ကိုယ့္စိတ္ထားနဲ႔

ကိုယ္ျပဳထားေသာကံအမ်ားဟာ

ခ်န္ထားလြတ္ေျမာက္

ထြက္ေပါက္မရွိေသာအရာ

ဘဝတစ္ပါး ကူေျပာင္းသြားေတာင္

သံသရာတေလွ်ာက္

အရိပ္ေတြလို တေကာက္ေကာက္…

ကိုယ္သြားေလရာေနာက္ကို 

စၾက၀ဠာ အဆံုးထိေအာင္ လိုက္လိမ့္မယ္…။

 ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

အၿမဲတမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။